– I co, on teraz będzie z nami mieszkał? – spytał do żony, patrząc na syna…

I co, teraz z nami będzie mieszkał? zapytał Igor swoją żonę, patrząc na syna…

Weronika Nowak wróciła do domu i bardzo się zdziwiła, gdy zobaczyła syna. Dawid już drugi rok żył z żoną osobno i widywali się najwyżej kilka razy w miesiącu, zwykle tylko w weekendy. A tu środek tygodnia.

Stało się coś? zapytała zamiast przywitania Weronika.

A nie cieszysz się, iż mnie widzisz? próbował żartować Dawid, ale widząc surowe spojrzenie matki, odpowiedział: Roztaliśmy się z Karoliną.

Co znaczy roztaliście się? zapytała poważnie.

Charakter miała twardy, żartów nie lubiła. Praca w poprawczaku w Krakowie zostawiła swoje ślady nie pozwalała sobie na sentymenty.

Pokłóciliśmy się… burknął Dawid, wyraźnie dając do zrozumienia, iż nie chce rozmawiać na ten temat.

I co dalej? spojrzała mu w oczy. Po każdej kłótni z żoną będziesz tu do mnie wracał?

Rozwodzimy się! wyrzucił z siebie Dawid.

Weronika patrzyła dalej w oczy synowi, domagając się wyjaśnień. Dawid westchnął ciężko.

Chciała, żebym zajmował się domem po pracy, a ja i tak przychodzę zmęczony.

I co, ręce ci odpadną, żeby żonie pomóc? nie wsparła go matka.

Ona mówiła to samo. Tylko ja jej powiedziałem, iż kobieta powinna się domem zajmować.

Skąd ci się takie głupoty wzięły? Weronika traciła już cierpliwość.

Zmęczona po pracy, marzyła tylko o kąpieli, spokojnej kolacji z mężem, a tu syn ze swoimi żalami i jakimiś patriarchalnymi mądrościami. Przez tyle lat życia z Igorem nigdy tego nie słyszała. Razem pracowali, razem wszystko robili w domu, razem wychowywali dzieci, i nie było żadnego podziału. A tu jej syn się za pana domu robi.

Odpowiadaj! krzyknęła, aż Dawid aż się wzdrygnął. Skąd takie pomysły? Co, zmęczyłeś się polowaniem na mamuta? Pracujecie oboje, oboje zarabiacie, to i domem razem się zajmujcie. Albo zaproponuj, żeby rzuciła pracę. Nie zaproponowałeś? To nie rób z siebie króla. Widziałeś kiedyś, żebyśmy z ojcem kłócili się o sprzątanie czy gotowanie? Bo oboje mamy rozum i razem ciągniemy tę samą furę.

W tym momencie Igor wrócił z pracy. Widząc syna, zdziwił się:

Coś się stało?

Te same pytania pomyślał Dawid, a głośno powiedział:

Rozwodzimy się z Karoliną.

No toś się wygłupił rzucił krótko Igor i poszedł do kuchni z siatką z Biedronki.

Nasz syn jest głupi rzuciła Weronika do męża i opowiedziała o przyczynie kłótni.

I co, z nami będzie mieszkał? spytał Igor żonę, a potem zwrócił się do syna:

Wiesz, skąd się wzięło słowo małżonek? Od zaprzęgu. Zaprzęgają się oboje i ciągną ten sam wóz rodzinny. jeżeli jeden się obija, drugi ciągnie za dwóch. I tak się kończy, iż albo jeden padnie, albo wóz się rozleci.

Dawid zamyślił się, ale żal do żony wciąż mu nie przechodził. Liczył na wsparcie rodziców, a oni stanęli po drugiej stronie. Potem rozmawiali już o nim, jakby go nie było. Igor wykładał zakupy, Weronika układała je na półkach, wyraźnie pokazując, iż Dawid jest tu zbyteczny i niańczyć się z nim nie zamierzają.

Dawid patrzył na ich rodzinną zgodę i nie rozumiał, jak oni tak twardzi na co dzień potrafią być dla siebie łagodni.

I co się tak patrzysz? Idź, pogódź się z żoną! rzucił surowo ojciec. I wybij sobie z głowy te głupoty, kto co musi. Macie się szanować i pomagać sobie! Marsz, my z matką mamy własne sprawy.

Wyszedł od rodziców zbijony z tropu zdecydowanie nie takiego przyjęcia się spodziewał. Za to żal do Karoliny już minął i zrozumiał, iż sam też nie był bez winy. I jedno już wiedział na pewno: chce stworzyć tak samo szczęśliwą rodzinę, jak jego rodzice.