Hiperczujność to stan wzmożonej gotowości do wykrywania potencjalnych zagrożeń. Osoba znajdująca się w takim stanie nieustannie obserwuje otoczenie, analizuje zachowania innych ludzi i zwraca uwagę na sygnały, które mogłyby świadczyć o niebezpieczeństwie.
W krótkim okresie hiperczujność może być pomocna. jeżeli rzeczywiście znajdujemy się w sytuacji zagrożenia, zwiększona uwaga pozwala szybciej reagować i chronić siebie. Problem pojawia się wtedy, gdy organizm pozostaje w takim stanie przez długi czas.
Osoby doświadczające hiperczujności często opisują trudność z odpoczynkiem i rozluźnieniem. choćby w bezpiecznych sytuacjach mogą odczuwać napięcie, analizować reakcje innych ludzi albo spodziewać się, iż „zaraz wydarzy się coś złego”.
Zjawisko to często występuje po doświadczeniach traumatycznych, w PTSD i cPTSD. Może pojawiać się również u osób, które przez długi czas funkcjonowały w nieprzewidywalnym lub stresującym środowisku. W takich warunkach mózg uczy się, iż ciągła czujność zwiększa szanse na uniknięcie zagrożenia.
Hiperczujność może wpływać także na relacje. Neutralne zachowania innych osób bywają interpretowane jako oznaka złości, odrzucenia albo nadchodzącego konfliktu. W efekcie człowiek zaczyna reagować nie tylko na rzeczywistość, ale także na przewidywane zagrożenia. To zjawisko pokazuje, iż trauma nie zawsze wygląda jak wspomnienia czy koszmary senne. Czasem przejawia się jako organizm, który po prostu nie potrafi uwierzyć, iż jest już bezpieczny.
![Sąsiedzi zepsuli nam rocznicę. Wprosili się i przynieśli ze sobą erotyczną grę [LIST]]()
