Jadwiga szła z przyjaciółką po alei Łazienek, gdy nagle ich wzrok przykuła para mężczyzna i kobieta, wtuleni w siebie, on szepcze jej coś do ucha. Kobieta rozpromieniona, uśmiechnięta, jakby świat miał się rozjaśnić. Jadwiga patrzyła szeroko otwartymi oczami, nie mogąc oderwać spojrzenia.
Jadwigo, co ty robisz? Jadwigo! zdziwiła się Lidia.
Nic, chodźmy już, odrzekła nagle Jadwiga, a dziewczyny pożegnały się i rozeszły w stronę swoich domów.
Idąc w stronę swojego mieszkania przy ulicy Marszałkowskiej, Jadwiga nie mogła uwierzyć w to, co zobaczyła.
Tato, jak mogłeś? Jak mogłeś tak zrobić mamie?! myślała, nie mogąc pogodzić się z obrazem zdrady.
Następnego dnia, po zajęciach w liceum, Jadwiga nie chciała iść prosto do domu. Zaoferowała Lidi:
Lidio, chodźmy jeszcze na chwilę pobiegać po parku!
Chodźmy, póki pozostało jasno! zgodziła się przyjaciółka.
Choć aleja nie była najkrótszą drogą, obie postanowiły odetchnąć. Szli wzdłuż trawnika, obserwując z zazdrością pary kochanków, które przechodziły obok. Nikt ich nie zauważył.
Nagle znowu ukazała się ta sama para mężczyzna, już nieco starszy, i kobieta o promiennym uśmiechu. Mężczyzna szepcze jej do ucha, a Jadwiga patrzy, jakby wpatrywała się w najgłębsze tajemnice świata.
Lidia spojrzała obojętnie, ale zauważyła, iż Jadwiga nie może oderwać wzroku.
Jadwigo, co się dzieje? krzyknęła Lidia.
Nic, chodźmy dalej, wymamrotała Jadwiga i pospieszyła przed siebie.
Wyszły z parku, a Jadwiga szła cicho, zamyślona, ku swojemu kamieniczce. Myślała o szczęśliwej twarzy kobiety przy drzewie i o szeptach, które nie docierały już do jej uszu, a które, jakby, omijały ją i jej własną matkę.
Tato, jak mogłeś? Zawsze wydawałeś się ideałem. Czy naprawdę masz kochankę? Nie uwierzyłabym, gdyby nie to, co zobaczyłam własnymi oczami! rozbrzmiewały w jej głowie pytania, które nie dawały spokoju.
Wróciła do domu późno w nocy.
Usiądź przy kolacji! warknęła matka, wchodząc z brązowym kotem w łapach. Nie zdążysz z ojcem przyjść w porę.
Już idę, tylko ręce umyję! odpowiedziała niepewnie Jadwiga, wstając powoli.
W łazience stała wiecznie, a kiedy w końcu wyszła, ojca wciąż nie było. Zjadła kolację, usiadła przy laptopie, ale myśli wciąż powracały do sceny z parku. Nie mogła uwierzyć, iż to prawda.
To mój ojciec Czy w dorosłym życiu zdrada i kłamstwo są tak zwyczajne? Co mu brakuje? Czy naprawdę zostawi nas z mamą przez tę…? myślała, aż nagle wpadła na pomysł.
A może jego kochanka myśli, iż oddam mu mojego tatę? Pewnie nie wie nic o mnie mruknęła pod nosem.
Usłyszała otwierające się drzwi:
Przepraszam, kochanie, dzień był ciężki, odezwał się głos ojca.
Zwykle ciężkie dni przychodziły dopiero pod koniec miesiąca, odparła matka, podnosząc ton, a w tle zaczęła się kolejna kłótnia.
Żona, mam to już! krzyknął ojciec, wchodząc do pokoju, by pocałować córkę, ale Jadwiga odrzuciła go.
Idź, jedzenie już ostygło! krzyknęła matka.
Co się stało, córeczko? zapytał ojciec.
Nic, a u Ciebie? odpowiedziała zimno.
Ojciec spojrzał na nią, chciał coś powiedzieć, ale odwrócił się i poszedł do kuchni. Cały wieczór Jadwiga zamknięta była w swoim pokoju, snując plan, jak odzyskać ojca. Z tym zamysłem położyła się spać.
Rano obudziła się od głosów rodziców:
Wiktorze, dokąd idziesz?
Do pracy, pilnie potrzebuję rzeczy.
To sobota, mógłbyś spędzić dzień z rodziną.
Nie będzie długo, wrócę przed obiadem, może pójdziemy gdzieś razem.
Jadwiga wyszła, przeciągnęła się, udając, iż dopiero wstała.
Gdzie idziesz? zapytała matka.
Na zajęcia, spóźnię się.
Co to za wymówki, cały dzień pracują? oburzyła się matka.
Jednak dziewczyna już znikła w łazience. Po chwili przeszła do kuchni, by wypić kawę przygotowaną przez matkę.
Weź kawę, poczekam, powiedział ojciec, jakby odczuwał winę.
Jadwiga wypiła ekspresową kawę, wybiegła na korytarz i zawołała:
Chodźmy, tato!
Kilka minut milczenia, potem ojciec przełamał ciszę:
Córko, coś mi się w sercu kręci?
Nie, tato, chyba dorosłam trochę szybciej, odpowiedziała, wstrzymując oddech, by nie zdradzić swoich myśli. Kocham Cię, tato!
Ja też, kochanie!
Najbardziej na świecie?
Ojciec nagle się denerwował, spojrzał podejrzliwie, ale odpowiedział:
Najbardziej na świecie!
Szli ramię w ramię, z uśmiechem, ale starając się nie patrzeć sobie w oczy.
Dobrze, tato, jedziemy. Czekam na Ciebie przy obiedzie, obiecałeś, iż spędzimy weekend razem.
Jadwiga ruszyła w stronę zajęć, po powrocie schowała się za krzakami, śledząc ojca z daleka. Myślała, iż pójdzie do pracy, ale mężczyzna skręcił w nieznaną uliczkę. I tak kroczyli w milczeniu, nie odwracając się choćby raz, aż dotarli do niewielkiego bloku. Ojciec zatrzymał się przy drzewie, wyjął telefon i zadzwonił.
Po kilku minutach wyszła kobieta, elegancka, z torebką pełną zakupów. Jadwiga, zaniemogła, pomyślała:
Jak piękna! Czy moja matka jest dla niego droższa niż my?
Kobieta podbiegła, pocałowała ojca, a oni ruszyli dalej, trzymając się za ręce. Dzielnica była pusta, a w oddali znajdował się mały skwer, na którym usiedli na ławce i rozmawiali poważnie, po czym nastąpił długi, namiętny pocałunek. Jadwiga obserwowała ich z daleka, czując rosnącą w sercu gorycz.
Wstali i wrócili do tego samego bloku, gdzie kobieta wsiadła do windy, a ojciec ruszył w stronę swojego samochodu. Jadwiga stała z boku, zastanawiając się, co dalej zrobić. Pragnęła tylko jednego spotkać się z tą kobietą twarzą w twarz i zadecydować o swoim losie.
Wtedy zobaczyła, iż kochanka ojca wyłodzi z klatki schodowej z pełnym workiem śmieci, zmierzając do kontenera. Jadwiga podbiegła i stanęła jej na drodze.
Cześć! zawołała, gdy kobieta odwróciła się z workiem w ręku.
Cześć! Co się stało? kobieta zdziwiona spojrzała na nastolatkę.
Słuchaj, jeżeli jeszcze raz spotkasz się z moim tatą, załatwię Cię.
Kim jesteś?
Nie rozumiesz? warknęła Jadwiga. Weź telefon!
Kobieta podała telefon, a Jadwiga wybrała numer:
Diano, co się stało? usłyszała głos ojca.
Wiktorze, nie musimy już się spotykać.
Dlaczego?
Nic nie wyjdzie, masz rodzinę, a ja po studiach wrócę do miasta.
Diano, jeżeli w głosie ojca pojawiły się nieco radosne nuty.
Wystarczy, Viktorze, nie przychodź i nie dzwoń! dokończyła Jadwiga.
Dobrze, Diano, żegnam! zakończył rozmowę.
Gdy Jadwiga wróciła do domu, rodzice siedzieli przy stole i rozmawiali spokojnie.
Co tak się cieszysz? zapytała matka, wstając od stołu. Co będziesz jadła?
Zjem, odpowiedziała z uśmiechem.
Kochasz mnie, tato? zapytała nieśmiało.
Kocham!
A mamę?
Chwilowa cisza, potem ojciec odpowiedział donośnie:
Kocham też twoją mamę!
Ja was kocham, tato! powtórzył wesoło mąż.
Kamera oddala się, a w tle słychać szum miasta, a serca bohaterów biją w niepewnym rytmie przyszłości.
