Gorzkie szczęście – Dlaczego ta dziewczyna Ci nie odpowiada? Dobra dziewczyna, skromna, czysta, uczy…

GORZKIE SZCZĘŚCIE

A cóż ci ta dziewczyna tak przeszkadza? Przecież to porządna panna, skromna, czysta, studiuje. Ciebie kocha wypaliła z wyrzutem Helena Wiktorowna, patrząc na syna.

Mamo, ogarnę temat Bartek postawił niepodważalną kropkę na tej niekończącej się wymianie zdań.

Helena Wiktorowna powłóczyła ciężko nogami do drugiego pokoju.

Ogarnie I ile to już dziewczyn przerzucił Już pod czterdziestkę dobiega. Niedługo żadna nie będzie mu potrzebna. Wszystko mu nie tak, nie te, nie takie biadoliła w myślach, ciężko wzdychając.

Synku, chodź na obiad! krzyknęła z kuchni.

Bartek zjawił się migusiem. Z entuzjazmem wciągał maminy barszcz, aż uszy się trzęsły.

Dzięki, mamo. Jak zawsze palce lizać.

Tylko szkoda, iż takie komplementy nie żonie wygłaszasz, tylko mi Helena Wiktorowna dalej nie dawała spokoju.

Mamo Bartek wyżłopał kompot i już zbierał się, żeby zwiać z kuchni.

Czekaj, synu. Wiesz, przypomniało mi się, jak to kiedyś u wróżki byłam. I ona od progu mi powiedziała: Twój syn będzie miał gorzkie szczęście.

Oj, mamo, daj spokój z tymi bredniami zaśmiał się Bartek.

Bartek miał w życiu przeróżne miłości mniej i bardziej ulubione.

Ilona była mądra, oczytana, zdawała się dojrzała jak stoik z Krakowa. Raz po raz młodszemu o dziewięć lat Bartkowi radziła, jakby rzeczywiście była starszą siostrą. Na początku Bartkowi się to choćby podobało, później zaczął traktować Ilonę jak nauczycielkę. No i zgasło. Rozeszli się bez iskier.

U Pauliny był ośmioletni syn. Bartek nijak nie potrafił złapać z młodym kontaktu. Paulina sama w sobie była piękna, ale z charakterkiem jak bocian z Podlasia. Ciągle się kłócili o byle co, a potem on jej stawiał prezenty z przeprosin. Brakowało czegoś spokoju, stabilizacji, może zwykłego ciepła.

Weronika była wręcz ideałem. Taka, iż szukaj ze świecą. Bartek choćby się przymierzał, żeby z nią się ożenić. Miała klasę, rozsądek i czyste serce. Trzeba było z nią rozmawiać w białych rękawiczkach. choćby razem zamieszkał w jej mieszkaniu na Pradze i już dzieci planował. Minimum dwójkę.

A potem Wraca pewnego dnia z delegacji, a Weronika baraszkuje z byłym kolegą z klasy. Klasyka polskiej klasy.

Bartek wrócił wtedy do mamy. Stwierdził, iż wystarczy mu już tej miłosnej młócki.

Zostanę singlem. Wiesz, mamo, najtrwalsza rodzina to ta jednoosobowa ironizował przy barszczyku.

Helena Wiktorowna tylko ramionami wzruszała i marudziła:
Czy ty naprawdę nigdy swojej druhny nie znajdziesz?

A tu los płata figla.

Bartek trafia na kolejną delegację. Wsiada do pociągu, rozkłada się na dolnej koi. Do przedziału wpada kobieta:

Przepraszam, panie, moglibyśmy się zamienić na miejsca? Daj mi pan tę dolną pryczę, proszę.

Jasne odpowiada Bartek.

Ogląda kobietę od stóp do głów niby nic specjalnego. A tu serce aż zatańczyło. To może być ta

Wgramolił się na górę, przysnął.

Jak dobrze, iż pan wstał. Proszę do stołu, częstuj się zagaduje nieznajoma.

Bartek zszedł, zaczęli rozmawiać.

Laura przedstawiła się kobieta.

Bartek. Bardzo mi miło, Lauro.

Cały wieczór przegadali. Bartkowi z Laurą lekko, swobodnie, jakby się znali od podstawówki. choćby nie musiał brylować. Czuł, iż to jest to.

Wymienili się numerami ot, tak na wszelki wypadek.

Po dwóch tygodniach Bartek nie wytrzymał, zadzwonił do Laury. I się zaczęło

Spotkania, całusy, pierwsze zapewnienia.

Bartek nie mógł pojąć, jak wcześniej żył bez tej kobiety. Czterdzieści lat! A z każdą poprzednią potrafił zerwać z dnia na dzień. A tu jakby cała Wisła się rozlała. Wszystko poszło z prądem

Chciał się zatopić w jej życiu po uszy.

Oplotła go swoją czułością, opieką i zrozumieniem, jak gofry bitą śmietaną.

Po trzech miesiącach znajomości Bartek poprosił Laurę o rękę i serce na talerzu.

Bartek, jestem starsza o siedem lat. Mam trójkę dzieci. Mieszkamy w akademiku Laura waliła prawdę prosto z mostu.

I jestem wdową. Ale Bartek, ty to wszystko wiesz. Dzieci twoje już widziałem. Wszyscy do mnie. Postanowione. Kocham każdy centymetr twojego ciała. Jesteś moim przypadkowym i ostatnim wyborem na zawsze przytulając ją, Bartek cmoknął Laurę w usta.

No dobrze, Bartek, spróbujmy Laura zarumieniła się.

Nie spróbujemy, Lauro, tylko będziemy razem na zawsze. Słyszysz? Na zawsze powiedział, chwytając ją za rękę.

Helena Wiktorowna słysząc plany syna, tylko rzuciła:

Wybrzydzał, wybrzydzał i wybrzydził sobie Zwyczajna jak cebula

Dziewięć miesięcy później urodziło im się słoneczne dziecko. Córeczka.

Bartek i szczęśliwy, i pełen zmartwień o Laurę, żeby się nie załamała. Słoneczne dziecko wyzwanie na całe życie.

Dziś córeczka Bartka i Laury ma osiem lat. Cała rodzina ją uwielbia. Bartek za Laurą przepada

Gorzkie, a jednak szczęścieBartek czasami patrzył na Laurę, na ich dzieci, a w oczach błyszczały mu łzy, bo wiedział, iż jego gorzkie szczęście wcale nie jest takie gorzkie. Raz się pokłócili o bezsensowną rzecz o to, czy w domu ma być fuksjowy czy ceglany kolor poduszek. Córka przybiegła, rzuciła się na niego z uśmiechem, trzymając w ręku laurkę: Tato, jesteś najlepszy na świecie.

Bartek poczuł wtedy, jak ulatnia się cały dawny żal i samotność. Delikatnie pogładził Laurę po policzku, złapał jej dłoń i spojrzeli sobie w oczy, jakby czas się cofnął do tej pierwszej podróży pociągiem. Laura uśmiechnęła się tym swoim ciepłym, codziennym uśmiechem.

Widzisz, mamo? wyszeptał w myślach Bartek szczęście czasem przychodzi bocznym wejściem. Trochę gorzkie, ale najsłodsze z tych wszystkich, które smakowałem.

A Helena Wiktorowna patrzyła na rodzinę z ukrycia, z kuchennych drzwi, z dumą i czułością. I tylko śmiała się w duchu: No i wybrzydził się, syn mój kochany. I dobrze, bo już do końca życia nie będzie sam.

Za oknem kwitły kwiaty, a dom tętnił śmiechem zwyczajnym, prawdziwym. I taki właśnie smak miało ich szczęście: nie cukrowe, ale pełne, okrojone życiem, wzruszeniem, łzami i dziecięcym śmiechem.