Gmina Niebylec położona jest w województwie podkarpackim, w południowo – wschodniej części powiatu strzyżowskiego. Gmina graniczy od wschodu z Gminą Lubenia i Gminą Błażowa, od południa z Gminą Domaradz, Gminą Jasienica Rosielna i Gminą Korczyna, od zachodu z Gminą Strzyżów, zaś od północy z Gminą Czudec. W skład gminy wchodzi 11 wsi: Baryczka, Blizianka, Gwoździanka, Gwoźnica Dolna, Gwoźnica Górna, Jawornik, Konieczkowa, Lutcza, Małówka, Niebylec, Połomia. Gmina zajmuje powierzchnię 104 km2.
Miejscowość o nazwie Niebylec znana była już w 1485r. Jako miasto założony został przez Mikołaja Machowskiego niegdyś dworzanina i krojczego królowej Elżbiety, na mocy przywileju króla Zygmunta Starego, wydanego we Lwowie 23 października 1509r., stanowiącego wynagrodzenie jego zasług. Według dokumentu lokacyjnego, miasto miało powstać na terenie Jawornika – wsi dziedzicznej Machowskiego i miało nosić nazwę Jawornik. Było tak dlatego, iż Mikołaj Machowski występując – zafascynowany rozwojem ówczesnych miast, w których kwitło rzemiosło i handel, a wraz z nimi rósł dobrobyt obywateli – do króla z prośbą o zezwolenia na założenie miasta w swej dziedzicznej wsi Jawornik, prawdopodobnie nie przedstawił planu sytuacyjnego, nie wydzielił z Jawornika tej części wsi, na której zamierzał sytuować miasto oraz nie podał nazwy dla lokowanej jednostki. Dlatego też przywilej lokacyjny został tak zredagowany, jakby Jawornik – dotychczas wieś miał być cały podniesiony do rangi miasta. Dopiero w trakcie wytyczania granic miasta, jego centrum przesunięto ku graniczącej z Jawornikiem wsi Niebylec i z jej terenu łącznie ze wschodnią częścią Jawornika utworzono miasto Niebylec, które położone centralnie do otaczających je wsi bardzo nadawało się na ośrodek gospodarczy. Nowopowstałe miasto było więc miastem prywatnym i otrzymało immunitet sądowy oraz tradycyjnie prawo targowe. Dniem targowym był poniedziałek. Odbywać się tu miały dwa doroczne targi – na święto Matki Boskiej Gromnicznej (2 lutego) i na święto św. Marii Magdaleny (22 lipca). Bardzo ważnym artykułem handlowym w miasteczku były konie węgierskie i polskie.
Region tutejszy silnie związany był z Sandomierszczyzną; terytorialnie należał do województwa sandomierskiego w kasztelani wiślickiej, a potem powiecie pilzneńskim. Po Machowskich właścicielami miasta byli Romerowie, Łempiccy (najwybitniejszym z nich był Kajetan Junosza Łempicki, człowiek niepospolity, uczestnik konfederacji barskiej i powstania kościuszkowskiego. Zmarł w 1830r. i pochowany został na miejscowym, przykościelnym cmentarzu. Do czasów obecnych zachował się nagrobek. W połowie XVIII w. właścicielem miasta był Żyd Dawid Kranz, po nim zaś Teofil Drzewicki. Ostatnim właścicielem Niebylca był Josef Ascher Wallach. Rangę miasta podniosło wybudowanie w 1646r. kościoła z fundacji Janusza Romera, ówczesnego dziedzica i przeniesienie istniejącej dotychczas parafii konieczkowskiej do Niebylca. Od tej pory istniejący w Konieczkowej kościół stał się kościołem filialnym.
W okresie XVII i XVIII w. miasto i cała okolica nawiedzana była przez liczne najazdy, pożary i epidemie. Po I rozbiorze Polski teren dzisiejszej gminy znalazł się w granicach zaboru austriackiego, w Królestwie tzw. Galicji i Lodomerii. Administracyjnie należał do powiatu rzeszowskiego w województwie lwowskim. Po wydaniu przez władze austriackie patentu, na mocy którego tworzono gminy i dominia, Niebylec, jak również inne okoliczne miejscowości stają się gminami: Niebylec gminą miejską, pozostałe zaś miejscowości gminami wiejskimi. W skład gminy nie wchodził dwór, jako odrębna jednostka zwana obszarem dworskim. Stan taki istniał do czasu odzyskania przez Polskę Niepodległości w 1918r. Wówczas to dezerterzy i jeńcy z armii austriackiej i rosyjskiej powracając do swych domów po I wojnie światowej kryli się po okolicznych lasach tworząc “tzw. zieloną kadrę”. Ci właśnie uciekinierzy wraz z miejscową ludnością rozbroili miejscowy posterunek żandarmerii, niszcząc orła austriackiego, a nowym komendantem posterunku już policji polskiej został Paweł Hordij, były żandarm austriacki. W 1928r. w Niebylcu miał miejsce wielki pożar, w wyniku którego spłonęło całe miasto. Dla upamiętnienia tego wydarzenia wybudowano wówczas pomnik św. Floriana, istniejący po dzień dzisiejszy. Jeszcze wcześniej, bo w 1905r. z inicjatywy Teofila Wójciaka, późniejszego burmistrza Niebylca, założona została ochotnicza straż pożarna. W tym samym roku wybudowano w Niebylcu synagogę. Trzeba bowiem wiedzieć, iż region ten zamieszkały był przez 3 narodowości: Polaków, Żydów i Ukraińców. Żydzi zamieszkiwali głównie w samym Niebylcu, trudnili się handlem i rzemiosłem, prowadzili również karczmy, zwane szynkami. Ukraińcy w niewielkiej liczbie zamieszkiwali wsie Bliziankę i Gwoździankę, a ich tutaj pobyt wynikał stąd, iż tereny te graniczyły kiedyś z byłym województwem ruskim.
Gminą jednostkową Niebylec był do 1935r., kiedy to wprowadzono reformę administracji, zakładającą powstanie gmin zbiorowych, w miejsce dotychczasowych jednostkowych. W skład niebyleckiej gminy zbiorowej weszły Baryczka, Blizianka, Gwoździanka, Gwoźnica Dolna, Gwoźnica Górna, Jawornik, Konieczkowa, Lutcza, Małówka i Połomia oraz Niebylec, który stracił prawa miejskie, stając się gminą wiejską. W tym miejscu przywołać trzeba pamięć burmistrzów Niebylca, którymi – obok Teofila Wójciaka – byli Franciszek Mazur, Franciszek Boczar i ostatni z nich Roman Górnicki. Po utworzeniu gmin zbiorowych odbyły się wybory do Rady Gminy, a potem dokonano wyboru wójta i zarządu. Pierwszym wójtem został Andrzej Lech z Lutczy.
Na koniec 2024 roku gminę Niebylec zamieszkiwało 10296 osób. Gęstość zaludnienia w Gminie w 2024 roku wynosiła 97,6 osób na 1 km2, współczynnik feminizacji w Gminie wynosił 102. Wśród ogólnej liczby mieszkańców dominującą grupę stanowią osoby w wieku produkcyjnym. Według danych GUS w 2024 roku wśród mieszkańców Gminy Niebylec ponad połowa, to osoby w wieku produkcyjnym (60,2%), osoby w wieku przedprodukcyjnym stanowią 18,6% ogółu, natomiast osoby w wieku poprodukcyjnym stanowią 21,2% ludności. Liczba ludności w wieku nieprodukcyjnym na 100 osób w wieku produkcyjnym wynosi 66,2, współczynnik obciążenia demograficznego osobami starszymi wynosi 27,4.
W 2024 roku na terenie Gminy Niebylec było zarejestrowanych 718 podmiotów gospodarki narodowej wpisanych do rejestru REGON, spośród których 20 należało do sektora publicznego, a 692 do sektora prywatnego. W ramach wszystkich przedsiębiorstw 39,7% działa w ramach przemysłu i budownictwa, 1% to rolnictwo, leśnictwo, łowiectwo i rybactwo, a 59,3% wykonuje pozostałą działalność gospodarczą. W ramach sektora publicznego spośród 20 podmiotów 17 należy do państwowych i samorządowych jednostek prawa budżetowego.
Z kolei sektor prywatny, to przede wszystkim osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą (602 jedn.), stowarzyszenia i organizacje społeczne (20 jedn.), spółki handlowe (26 jedn.), fundacje (2 jedn.), spółdzielnie (1 jedn.).
Ważnym atutem gminy pozostaje także kapitał społeczny – aktywność mieszkańców, zaangażowanie lokalnych instytucji i organizacji oraz dbałość o wspólną przestrzeń
i dziedzictwo. To właśnie dzięki temu gmina może nie tylko skutecznie odpowiadać na współczesne potrzeby, ale też z odwagą i optymizmem patrzeć w przyszłość.
Ogólnopolska Karta Seniora
Ogólnopolską Kartę Seniora można wyrobić w:
GMINNYM OŚRODKU POMOCY SPOŁECZNEJ
38-114 Niebylec 24
tel. 172773046, 531 982 416
w godzinach pracy: od poniedziałku do piątku od 7:00 do 15:00
