Gdy mój tata odszedł do Boga, mój brat uznał, iż powinnam wziąć wszystko na siebie i nie pytać o nic…

Dziennik, 13 czerwca

Po śmierci taty wszystko zmieniło się z dnia na dzień. Brat uznał, iż powinnam przejąć cały ciężar spraw organizacyjnych, choćby nie pytając o moje zdanie. Po pogrzebie położył klucze od mieszkania taty na stole przede mną. Mama siedziała cicho na kanapie, patrząc w pustkę. Trzymałam folder z dokumentami, zastanawiając się, kiedy stałam się osobą, która musi podejmować wszystkie decyzje.

Tata odszedł nagle, niespodziewanie, bez możliwości pożegnania się, bez rozmów i podziału obowiązków. Brat mieszka w Warszawie, tak jak ja, ale od lat tłumaczył się pracą i wiecznym brakiem czasu. Pracuję w biurze rachunkowym i też mam terminy, ale mam wrażenie, iż te moje sprawy nikogo nie obchodzą.

Już trzeciego dnia brat oznajmił, iż jestem bardziej zorganizowana, spokojniejsza i iż mam “rękę” do załatwiania papierów. I tak rozpoczęłam pielgrzymki po urzędach. Przenosiłam kopie, oryginały, akty. Czekałam w kolejce z numerkiem w dłoni. Brat dzwonił tylko, żeby zapytać, czy wszystko gra. Rzadziej pojawiał się ze mną.

Mama wieczorami płakała, gdy układałam rzeczy taty w szafie. Składałam koszule jedna po drugiej, wkładałam je do pudeł. Brat nie chciał wchodzić do pokoju taty, mówił, iż nie daje rady psychicznie. Ja także wieczorami wracałam do domu, siadałam w ciemności, ale następnego ranka znów wstawałam i działałam dalej.

Przyszedł czas decyzji co do mieszkania taty. Brat powiedział, iż najlepiej sprzedać, żeby “nie obciążać nikogo”. Zapytałam, co z mamągdzie ma się podziać? Brat stwierdził, iż mama może przeprowadzić się do mnie, bo mam większy metraż.

Mama milczała i patrzyła w podłogę. W tym momencie zrozumiałam, iż brat już postanowił za nas, nie pytając o nasze zdanie. Na spotkaniu, podczas omawiania szczegółów, brat mówił o cenach, pośrednikach i terminach. Ja mówiłam, iż mama budzi się w nocy i szuka tatywspominam, jak bardzo go brakuje.

Brat westchnął i rzucił: Musimy być praktyczni.

To słowo dudni mi w głowie. Jestem praktycznareguluję rachunki na czas, planuję budżet. Ale nie mogę pogodzić się z tym, iż mama to tylko kolejny koszt.

Kilka dni później brat przyniósł umowę z pośrednikiem i położył ją na kuchennym stole, podając mi długopis. Spytałam, czy rozmawiał z mamą. Powiedział, iż mama nie ma siły na takie sprawy.

Spojrzałam wtedy na mamę; mocno zaciskała dłonie na obrusie. Odsunęłam umowę do brata, mówiąc, iż nie podpiszę tego, dopóki mama nie powie, czego chce. Brat zdenerwował się, zarzucił mi, iż zawsze wszystko komplikuję.

Nie podniosłam głosu. Powtórzyłam tylko, iż to mieszkanie taty i mamy.

Od tamtej nocy brat przestał dzwonić codziennie, odzywa się tylko krótkimi SMSami o rachunkach i terminach. Mama tymczasowo została ze mną. Każdego ranka robię jej kawę i stawiam filiżankę na stole. Mama długo patrzy przez okno.

Mieszkanie taty wciąż nie jest sprzedane. przez cały czas opłacam rachunki za prąd i wodę, żeby nie odcięli mediów.

Czasami zastanawiam się, czy brat widzi we mnie siostrę czy tylko osobę, która ma dźwigać wszystko za niego. Nie chcę się kłócić z bratem, ale nie chcę też zranić mamy. Jestem pomiędzy nimi, z folderem dokumentów i poczuciem, iż jeżeli zamilknę, wszystko zostanie ustalone poza mną.

Czy dobrze robię, zatrzymując sprzedaż mieszkania, mimo iż rodzi to napięcia między mną a bratem?