Wiesz, miałam 24 lata, kiedy musiałam podjąć najtrudniejszą decyzję w moim życiu zostawiłam moje dwie córeczki pod opieką mamy. Starsza, Zosia, miała wtedy pięć lat, młodsza, Basia, skończyła dopiero trzy. Pracowałam po dwanaście godzin dziennie, nie miałam nikogo, komu mogłabym je powierzyć, nie miałam pieniędzy, ich ojciec nas zostawił, a ja nie miałam pojęcia, jak mam sobie poradzić.
Mama powiedziała, iż zajmie się nimi dopóki nie stanę na nogi, a ja młoda, wystraszona i kompletnie zdesperowana zgodziłam się, myśląc, iż to przecież tylko na kilka miesięcy. Ale te miesiące zamieniły się w lata.
Na początku w każdy weekend jeździłam do nich w soboty i niedziele. Były jeszcze malutkie i nie rozumiały, dlaczego nie śpię z nimi w jednym domu. Każda wizyta to była mieszanka przytuleń i pytań, na które choćby nie potrafiłam odpowiedzieć, nie rozklejając się kompletnie:
Dlaczego nie zostajesz?
Czemu śpisz gdzie indziej?
Kiedy wrócisz?
Mama tłumaczyła im, iż dużo pracuję, ale w środku widziałam, jak powoli zaczynały mówić do niej mamo, choćby nie zdając sobie z tego sprawy.
Kiedy Zosia miała osiem lat, a Basia sześć, już nie szukały mnie tak, jak kiedyś. Przybiegały, przytulały mnie na moment i zaraz leciały do mojej mamy. Stałam wtedy jak zamurowana, coraz bardziej czując, iż jestem tylko gościem, a nie mamą. Pamiętam, jak pewnego popołudnia Basia przewróciła się podczas zabawy próbowałam ją podnieść, a ona wyrywała się i krzyczała: Kocham mamę! mając na myśli moją mamę. Wtedy zrozumiałam, iż coś się we mnie definitywnie złamało i nie da się tego już naprawić.
Lata mijały, a ja usilnie próbowałam je jakoś do siebie przyciągnąć ubranka, prezenty, słodycze, wspólne wypady próbowałam chyba wszystkiego. A kiedy przyjeżdżałam, one rzucały mi szybkie cześć i wracały do swoich zabaw. Wszystkim decyzjom przewodniczyła moja mama szkoła, szczepienia, obowiązki, pozwolenia. Ja byłam tą, która coś przynosi, ale nie byłam tą, która się liczy.
Dorastały w przekonaniu, iż jestem ciocią, co przywozi prezenty, a nie kobietą, która je urodziła.
Kiedy zaczęły szkołę, było już tylko gorzej. Na wywiadówkach nauczycielki rozmawiały tylko z moją mamą. Do mnie zwracały się: Pani jest ciocią? A moje dziewczynki choćby ich nie poprawiały.
Raz chciałam podpisać jakiś papierek związany z wyjściem ze szkoły i Zosia cicho szepnęła:
Nie możesz tego podpisać, to mama musi.
Tamtego dnia poszłam do łazienki w szkole i płakałam w ciszy, żeby nikt mnie nie usłyszał.
Kiedy były już starsze, próbowałam im powiedzieć, dlaczego mnie przy nich nie było. Opowiadałam, jak wyglądało moje życie, przez co przeszłam, jak walczyłam, żeby przetrwać. One słuchały, ale nic się nie zmieniło.
Zosia powiedziała mi, iż nie wie, czy ma mi podziękować, czy się obrazić, bo już nie czuje nic.
Basia była bardziej dosadna:
Ciebie nie było. Nie umiem wymyślić uczucia, którego nie czuję.
Dziś mam 61 lat. Moje córki rozmawiają ze mną, odwiedzają mnie na święta, przytulają ale nie mówią do mnie mamo. Jestem gdzieś obok ich życia, ale nie tam, gdzie być powinnam.
I niby wiem, iż już nie mogę cofnąć czasu, ale dalej mnie to boli. Boli, gdy widzę, iż ich życie toczyło się dalej beze mnie.
