— Galia chwali twój dom, chcę zobaczyć, na co wydałaś tyle pieniędzy, — z zarozumiałym uśmiechem przemówiła Larysa PiotrowskaLarysa wskazała na rozświetlony taras, gdzie pod gwiazdami czekała przytulna restauracja z własną kuchnią.

Grażyna chwali twój dom, chcę zobaczyć, ile pieniędzy w niego włożyliście z zadufanym uśmiechem powiedziała Zofia Kowalska.

Cztery długie lata Wiktor i Jagoda wkładali serce i każdy wolny moment w budowę dwupiętrowego domu pod warszawskim lasem. Po drobnych naprawach, które wciągały ich dni i noce, wreszcie nadszedł dzień przeprowadzki.

Z trzema pociechami Jagoda i Wiktor wprowadzili się do nowego dachu nad głowami, wyczekując szczęśliwego, rodzinnego życia. Wszystko mogłoby przebiegać bez zakłóceń, gdyby nie teściowa, która jeszcze przed budową uznała wznoszenie domu za głupotę i niepotrzebną rozrzutność.

Gdy tylko rodzina stanęła w progu, krewni zaczęli przybywać w gości, ciekawi nowej przystani. W dwa miesiące odwiedziło ich już wszystkich, oprócz matki Wiktora Zofii Kowalskiej.

Sąsiedzi i znajomi nie mogli przestać zachwycać się dachem, a wieść o tym rozniosła się do uszu teściowej.

U Wiktora i Jagody to nie dom, to bajka! pochwaliła ich siostra Zofii, przysłowiowa siostra z podwórka. Widziałaś już?

Nie, nie byłam jeszcze w stanie przyjść, odpowiedziała kobieta, udając obojętność.

Tego samego wieczoru, nie wytrzymawszy, napisała synowi, domagając się zdjęć.

Grażyna chwali twój dom, chcę zobaczyć, ile w niego włożyliście z zadufanym uśmiechem ponowiła Zofia.

Wiktor, nie zamierzając się kryć, wysłał matce kilka fotografii. Gdy tylko je otrzymała, wyraziła natychmiastowe niezadowolenie:

Ciekawe, czemu nikt nie zaprasza mnie w gości? Cała rodzina już była u was, a ja nie

Może dlatego, iż uważałaś, iż zajmujemy się tylko bzdurami? przypomniał syn Zofii.

Och, nie przypominaj mi tego! Kto przeszłość przywołuje temu oko gaśnie, rzekła nerwowo uśmiechnięta matka.

A kto zapomni temu dwa, dodał surowo Wiktor.

By nie podkreślać tematu, Zofia przeszła znowu do domu.

Wyślij mi wiadomość z adresem, chcę przyjechać, żądającym tonem zażądała.

Mąż spełnił jej prośbę, a już następnego dnia Zofia przyjechała w gości.

Jagoda, której Wiktor nie wspomniał nic o telefonie i nieoczekiwanym przybyciu, była głęboko zszokowana.

Wiktorze, dlaczego mnie o tym nie wiedziałam? spojrzała pytająco.

Nie myślałem, iż tak gwałtownie się zbierze, odrzekł z rozłożonymi rękami, równie zdumiony, iż matka nie zwlekała z przyjazdem.

Zofia przywiozła ze sobą paczkę słodyczy dla wnuków, po drodze łapnąwszy w sklepie trzy tabliczki czekolady, które Jagoda nie mogła nie zauważyć.

Jednak zachowanie teściowej nie zdziwiło Jagodę, bo Zofia nigdy nie dążyła do bliskich kontaktów z dziećmi.

Teściowa dokładnie przejrzała dom od zewnątrz i od wewnątrz, a z jej twarzy wyczytywało się, iż nie jest zachwycona.

Wiktor nie potrafił od razu pojąć, co tak jej nie spodobało. Zrozumiał to dopiero, gdy gości zaproszono do stołu i wypiła dwa kieliszki szampana.

Dlaczego mam mieszkać w mieszkaniu jak żebrak, a ta pani w wielkim domu jak królowa? zadała Zofia pytanie, które przebiło ciszę.

A co z mieszkaniem? Pamiętasz, iż sprzedaliśmy twoją starą kawalerkę, kupiliśmy dwupokojowe? Do tego co miesiąc przelewam ci siedem i pół tysiąca złotych. Skąd ta bieda? odparł mąż, zaskakująco wybuchając.

Myślisz, iż nie jestem ci wdzięczna? Jestem! Ale i ja chcę mieszkać w domu! kontynuowała Zofia, gniewna.

Mamo, całą rodziną marzyliśmy o tym domu, zbudowaliśmy go. Co cię tu sprowadza?

Co to co mnie tu sprowadza? Czyż nie jestem twoją matką, która cię urodziła i wychowała? Czy nie zasługuję na taką wygodę? Dlaczego mnie nie zapraszasz? nie ustępowała.

Jagoda, której matka nie wstydziła się takiego tematu, dodała niepokojąco:

Wiktorze, twoje wyjaśnienia są bezowocne. Ta kobieta po prostu zazdrości naszemu szczęściu i domowi. Dla niej liczy się tylko przewaga

Wiktor spojrzał na żonę, rozumiejąc jej punkt widzenia, ale wciąż czuł ciężar winy wobec matki:

Ciężko mi słuchać tych słów, mamo, szczerze. Ten dom zbudowaliśmy dla nas. Masz dobrą dwupokojową kawalerkę, w której żyjesz przyzwoicie

Przyzwoicie? Niech twoja żona tam mieszka, na zdrowie, a ja będę tu rządzić! rzuciła Zofia.

Zachowanie teściowej nie mieściło się w żadnych ramach. Jej słowa podsycały w Jagodzie rosnące zirytowanie i niechęć:

Widzisz, kochanie, jak Zofia wyraża wdzięczność? Ciągle żąda, obraża, krytykuje, pomniejsza moją rolę w rodzinie

Zamiast odpowiedzi, teściowa głośno jęknęła, przewracając oczami i sięgając po butelkę szampana.

Aby poważnie porozmawiać z matką, Wiktor zaprosił ją na taras.

Mamo, szczerze mówiąc, ciężko mi znosić twój nieustanny nacisk i niezadowolenie. Nie jesteś dobrą babcią, a twoja natura czyni rozmowę z tobą nie do zniesienia. Jagoda cierpi, a nasze dzieci unikają cię, więc nie ma mowy o wspólnym życiu ani o oddaniu ci domu.

Ach, jestem zła babcia? Może po prostu nie potrafisz postawić babci na miejscu? odbiła.

Posłuchaj mnie uważnie, mamo. Mój dom to symbol naszego szczęścia i nie pozwolę ci go zburzyć!

Dlaczego to ja mam go zburzyć? To twoja kobieta tak myśli? Już rozumiem, iż moje uczucia nikogo nie interesują! Wszyscy są niewinni, a ja jedyna winna! Zofia spojrzała na syna z otwartą niechęcią i przygryzła wargę. Słyszę cię, nie martw się! dodała, głośno szlochając, i wezwała taksówkę.

Po pół godzinie wściekła i urażona kobieta opuściła dwupiętrowy dom, nie żegnając się z nikim.

Od tej chwili relacje Zofii z synem stały się napięte. Nie zamierzała wybaczyć mu, iż wolał dobro własnej rodziny ponad jej.

Mijał miesiąc, kiedy nagle zadzwoniła do Wiktora i wywołała wielki skandal.

Okazało się, iż zamierzała sprzedać swoją dwupokojową kawalerkę i za uzyskane pieniądze kupić dom.

Znalazła nabywców, ale kiedy doszło do transakcji, okazało się, iż właścicielem mieszkania jest Wiktor.

Oszukałaś mnie, starą kawalerkę sprzedałaś, a tę na siebie wpisałaś! wybuchła Zofia. Zostawiłaś mnie zupełnie bez niczego!

Bo włożyłem sporo pieniędzy, byśmy mogli kupić ten dwupokojowy dom? Czy miałem do tego prawo? odparł Wiktor.

Wszystko sobie przywłaszczyliśmy! Wszystko! wykrzyknęła matka, rzucając słuchawkę.

Od tego czasu nie dawała już żadnych oznak życia, a wszystkie próby syna, by się z nią skontaktować, były starannie ignorowane.