Elżbieta nie płakała. Przepisała klinikę na syna

W czwartek po południu nad Puszczykowem wisiała mgła tak gęsta, iż z okna kuchni nie było widać Warty. Elżbieta domywała szklankę po herbacie, gdy zaterkotał wideodomofon. Na małym ekranie pojawiła się dziewczyna w beżowym trenczu o numer za dużym, na obcasach, które co chwilę zakopywały się w fugach kostki brukowej.

Karolina. Dwadzieścia osiem lat, usta po kwasie hialuronowym, torebka z monogramami trzymana przed sobą jak tarcza.

Elżbieta odstawiła szklankę na dębowy blat i wytarła palce w fartuch. W przedpokoju obciągnęła grafitową marynarkę, poprawiła gumkę na kucyku. Od dwudziestu siedmiu lat uczyła się trzymać twarz nieruchomo. Ta umiejętność przydała się jej bardziej niż dyplom z zarządzania.

Wcisnęła przycisk otwierania furtki.

Karolina ruszyła granitową ścieżką, jakby szła po czerwonym dywanie. Podbródek uniesiony, krok za długi, obcasy grzęzły w mchu między płytami. Elżbieta uchyliła dębowe drzwi i stanęła w progu.

— Karolina, zgadza się? — zapytała tonem, którym omawiała z księgową faktury za sprzęt. — Zdejmij buty. Podłoga jest z żywicy epoksydowej, nie chcę rys.

Dziewczyna zatrzymała się trzy metry przed wejściem. Przez chwilę szukała w sobie złości, bo chyba zgubiła ją po drodze między furtką a domem.

— Marek mi powiedział! — wykrzyczała, nie ruszając się z miejsca. — Wiem wszystko! Trzymasz go przy sobie siłą! On się ciebie boi! Chce rozwodu!

Elżbieta westchnęła, odwróciła się i weszła do środka, zostawiając drzwi otwarte. Karolina stała jeszcze moment, potem weszła w butach, zostawiając mokre ślady na podłodze.

— No i co dalej? — rzuciła, stojąc w salonie z torebką przyciśniętą do piersi. — Puścisz go? Czy mam ci pokazać, jak wygląda szczęśliwy mężczyzna?

Elżbieta podeszła do komody, wyjęła z szuflady ulotkę z cennikiem kliniki i położyła ją na blacie kuchennym.

— Zanim zaczniesz urządzać nam życie, spójrz na to. Widzisz te cztery adresy — Poznań, Swarzędz, Puszczykowo? Wszystkie należą do mnie. Tak jak konta, sprzęt, znak towarowy, pełnomocnictwa. Marek jest głównym dentystą z dziesięcioprocentowym udziałem na okresie próbnym.

— Kłamiesz! — Karolina uderzyła torebką w oparcie kanapy. — Marek mówił, iż jesteś tylko zarządzającą! Że wszystko jest wspólne!

— Marek mówił ci wiele rzeczy. Obiecał prywatną praktykę? Obiecał Rzym? — Elżbieta wyjęła z lodówki butelkę wody i nalała sobie pół szklanki. — Wczoraj wieczorem poprosił mnie o pieniądze na jarmark w Wiedniu. Z żoną. Ze mną.

Palce Karoliny zacisnęły się na pasku torebki. Kłykcie jej zbielały.

— To nieprawda.

— Zadzwoń do niego. Podam ci numer. — Elżbieta wskazała stacjonarny telefon na blacie. — Zapytaj, gdzie jest. Odpowiem za niego: stoi w korku na S11 pod Środą. Wraca do domu. Do mnie.

Karolina nie wzięła telefonu. Odwróciła twarz w stronę rodzinnego zdjęcia na ścianie: Marek, Elżbieta, ich syn Szymon, czarny labrador. Elżbieta zauważyła, iż dziewczyna przełknęła ślinę.

— Ile ty w niego włożyłaś? — zapytała w końcu, ciszej, bez histerii.

— Dwadzieścia siedem lat. Cztery lokalizacje. Siedemset trzydzieści sześć tysięcy złotych przychodu za październik. I jednego syna, który studiuje stomatologię.

Karolina nie odpowiedziała. Zegar na ścianie tykał głośniej niż klimatyzacja w gabinecie.

— Więc posłuchaj uważnie — dodała Elżbieta, robiąc krok w jej stronę. — Możesz go sobie wziąć. Nie zatrzymuję go siłą. Ale jak z nim zamieszkasz, to ty będziesz płacić za jego zachcianki. On nie ma ani złotówki, która nie przechodzi przeze mnie. Sprawdź w KRS, sprawdź w banku. Wszystko jest na mnie i na syna.

— Po co mi to mówisz? — Karolina mocniej przycisnęła torebkę.

— Żebyś nie musiała dowiadywać się tego od komornika. I żebyś przestała wypisywać do niego SMS-y o siódmej rano. Czytam je z kopii zapasowej na komputerze w gabinecie.

Dziewczyna wyglądała, jakby ktoś odciął jej powietrze. Otworzyła usta, potem je zamknęła. Zrobiła dwa kroki w tył, potknęła się o próg i wyszła na ścieżkę, nie zakładając butów. Biegła boso przez mokrą kostkę, z torebką pod pachą, a jej obcasy zostały w korytarzu.

Elżbieta wzięła ściereczkę z mikrofibry i wytarła ślady po butach. Podniosła obcasy, włożyła je do reklamówki, a reklamówkę postawiła przy furtce. Zegar w kuchni wskazywał osiemnastą dziesięć.

Marek wrócił o dziewiętnastej dwadzieścia. Zaparkował BMW na podjeździe i wszedł do domu, jakby niósł w kieszeni coś, co mogło wybuchnąć.

— Jestem — powiedział z przedpokoju, wieszając kurtkę na haczyku.

— Jest pieczeń — odparła Elżbieta, nie podnosząc się z kanapy. Na kolanach miała laptopa, na ekranie arkusz z wynikami za trzeci kwartał. — Umyj ręce i siadaj.

Marek usiadł przy stole, ale nie sięgnął po sztućce. Elżbieta zauważyła, iż mu drży lewa dłoń.

— Karolina… — zaczął.

— Karolina tu była — przerwała, nie podnosząc głosu. — Zostawiła buty i kilka teorii na temat twojej odwagi. Zebrałam je do reklamówki przy furtce. Możesz jej odesłać kurierem.

Marek zakrztusił się wodą. Odstawił szklankę i otarł usta wierzchem dłoni.

— Ela… ja chciałem ci powiedzieć…

— Nie chciałeś. Ty nigdy nie chciałeś mi mówić niczego, co cię przerasta — zamknęła laptopa i oparła dłonie na udach. — Ale teraz posłuchaj uważnie, bo nie będę powtarzać.

Marek uniósł twarz.

— Znasz naszego syna — mówiła dalej, jakby omawiała kosztorys remontu. — Za miesiąc kończy dwadzieścia pięć lat. Twoje dziesięć procent udziałów zostały przepisane na niego. Podpisałeś pełnomocnictwo trzy tygodnie temu, przy okazji wniosku do ZUS. Powiedziałeś wtedy, żebym ci nie zawracała głowy szczegółami, bo masz pacjentów.

— Co takiego? — Marek wytarł czoło serwetką. — Ela, o czym ty mówisz?

Elżbieta obróciła laptopa w jego stronę. Na ekranie świecił się skan dokumentu: umowa przeniesienia udziałów na Szymona.

— To twój podpis. Potwierdzony przez notariusza Kowalczyka z ulicy Młyńskiej. Sprawdź sobie w aktach.

Marek wbił wzrok w ekran. Jego palce zaciśnęły się na krawędzi stołu.

— Jezu… Ela… — wykrztusił. — Coś ty zrobiła?

— Zabezpieczyłam klinikę. Nasze cztery lokalizacje, sprzęt, konta i twój wizerunek. Wszystko jest teraz w rodzinie. Jak się rozwiedziesz, wyjdziesz stąd bez niczego. Jak zostaniesz, będziesz pracował dla mnie.

Marek siedział nieruchomo. Za oknem zapaliły się lampy w ogrodzie, rzucając na stół długie cienie.

— A jeżeli się… rozwiodę? — zapytał, a głos mu się załamał.

— Wypłacę ci ekwiwalent za sprzęt, który prywatnie kupiłeś w dwa tysiące dziewiątym roku. Po przeliczeniu inflacji wyjdzie około czterdzieści osiem tysięcy złotych. Nie czterysta osiemdziesiąt. Czterdzieści osiem.

Marek przełknął. Popatrzył na swoje dłonie, jakby szukał w nich ratunku. Elżbieta podniosła się z krzesła, podeszła do kuchenki i wstawiła pieczeń do piekarnika, bo wystygła.

— Jutro o dziesiątej jesteśmy w kancelarii notarialnej przy Młyńskiej — powiedziała, nie odwracając się. — Podpiszesz aneks do umowy spółki. Od nowego roku twój zakres obowiązków to: leczenie pacjentów, prowadzenie dokumentacji, udział w szkoleniach. Zarządzanie przejmuję ja i Szymon.

Marek odsunął talerz. Nie tknął ani kęsa.

— A Szymon? — zapytał cicho.

— Szymon już wie. Rozmawiałam z nim trzy godziny temu. Przyjedzie na weekend przejrzeć dokumenty.

Marek wstał. Sięgnął po telefon, który leżał na parapecie. Na ekranie miał siedemnaście nieodebranych połączeń od Karoliny. Wyłączył go i położył z powrotem.

— Zostanę — powiedział. — Przepraszam.

Elżbieta nic nie odpowiedziała. Wyjęła pieczeń z piekarnika, ukroiła dwa plastry i położyła mu na talerz. Potem usiadła naprzeciwko i zaczęła jeść.

W kancelarii notarialnej przy Młyńskiej pachniało pastą do podłóg i starą tekturą. Elżbieta położyła na stole trzy segregatory: zielony z aktem założycielskim, granatowy z umowami najmu, czarny z pełnomocnictwami.

Marek podpisał osiem dokumentów. Notariusz Kowalczyk liczył podpisy i przybijał pieczęcie. Elżbieta patrzyła na datę: czwartek, siódmy listopada, godzina dziesiąta czterdzieści dwie.

Gdy wyszli na ulicę, Marek próbował wziąć ją pod ramię. Odwróciła się i podała mu kluczyki do skody.

— Twoje BMW zostaje przy klinice — powiedziała. — Od dziś dojeżdżasz służbową octavią. Szymonowi przyda się samochód na spotkania z pacjentami.

Marek patrzył na kluczyki, jakby trzymał granat.

— A ja… — zaczął.

— A ty masz etat, pensję i żonę, która od dwudziestu siedmiu lat nie wyrzuciła cię z domu. To więcej, niż mogłeś liczyć.

Wsiedli do skody zaparkowanej przy Alejach Marcinkowskiego. Jechali przez miasto, przez most nad Wartą, w stronę Puszczykowa. Marek milczał. Elżbieta patrzyła przez szybę na deszcz, który zaczął siąpić, gdy mijali rondo Śródka.

W domu przy ulicy Topolowej czekała na nich pani Halinka, sprzątaczka, która zostawiła w kuchni rosół i kartkę: "Za oknem śliwki dojrzewają. Zebrać?"

Elżbieta zabrała kartkę, włożyła do kieszeni fartucha i poszła do gabinetu. Wyjęła z torebki dokument z kancelarii i wpięła go do zielonego segregatora. Włączyła komputer, weszła na konto bankowe firmy i ustawiła nowe hasło do systemu transakcyjnego.

Na koncie było siedemset trzydzieści sześć tysięcy złotych. Przychód za październik. Kliknęła "przelew" i przesunęła sześćset tysięcy na konto inwestycyjne syna. Wygenerowała potwierdzenie w PDF i wysłała mu na WhatsApp z krótką wiadomością: "Na mieszkanie. Resztę ogarnij sam."

Potem wstała, przeszła do kuchni i zastała Marka, który stał przy oknie, mieszając zupę, ale jej nie jedząc.

— Zimna? — zapytała.

— Nie — odparł, nie odwracając się. — Po prostu… nigdy nie lubiłem rosołu po wizycie u notariusza.

— To nie sąd — poprawiła Elżbieta.

— Wiem — odpowiedział. — Dlatego jem.

Zanurzył łyżkę w rosole i przełknął pierwszą porcję, nie patrząc na nią.