Dzisiaj znów był ten sam smutek.
Owinęłam się w szlafrok i podeszłam do okna.
Na drzewach prawie nie zostało liści.
Cienka warstwa szronu pokryła zwiędłą trawę.
Dach sąsiedniego domu też zbielał.
Wczoraj wieczorem mżyło, w nocy przyprószył śnieg.
Zimny, ponury listopad.
Zapowiedź długiej, bezlitosnej zimy.
Westchnęłam cicho.
Smutek za oknem, smutek w sercu.
Cały weekend sama w domu.
Tęsknota znowu wracała.
***
Wtedy też był listopad.
Kinga w przerwie obiadowej pobiegła do baru.
Sprzedawali tam jedzenie na wynos.
Z koleżankami chodziły na zmianę.
Mżyło, ale parasolki nie wzięła.
Z parasolką trudno nieść torby z jedzeniem.
Na jezdni nie było żadnego auta.
Śmiało weszła na pasy.
Ulica była spokojna, bez świateł.
Nie zauważyła terenowego samochodu za rogiem.
Usłyszała pisk hamulców tuż przy sobie.
Zastygła, wtulając głowę w ramiona.
– Na tamten świat się spieszycie? – usłyszała gniewny głos.
– Życie wam się znudziło?
Odsłoniła twarz.
Przy aucie stał wysoki mężczyzna.
Jego czarne oczy błyszczały gniewem.
– Trzeba patrzeć pod nogi – burknął.
– jeżeli już chcecie pod koła, wybierzcie aleję.
Kingę uderzył jednak nie ton, a wygląd.
Wysoki, w rozpiętym czarnym płaszczu.
Mocna broda, kształtna szczęka.
Oczy idealnego mężczyzny rzucały iskry.
– Myśli pan, iż wszyscy mają przed panem uciekać? – odcięła się.
– Tu nie ma świateł. Ulica była pusta.
– Szedł pan za szybko. Ludzie też tu chodzą!
Mężczyzna przyjrzał się jej uważnie.
– Rzeczywiście spieszyłem się.
– jeżeli wszystko w porządku, pojadę. Przepraszam.
Ostatnie słowo rzucił przez ramię, wsiadając do auta.
Kingę długo trzęsło po tym zdarzeniu.
Omal nie potrącił, jeszcze nakrzyczał.
Następnego dnia nie padało.
Szła wolno, ostrożnie stawiając kroki na pasach.
Nagle z boku trzasnęły drzwi samochodu.
Cofnęła się na chodnik.
Z terenowca wyszedł ten sam mężczyzna.
Podszedł z uśmiechem.
– Boże, i co teraz? Niech pan jedzie, ja poczekam – powiedziała.
Serce biło jej szybciej.
– Czekałem na panią. Chcę naprawić nieporozumienie.
– Może zjemy coś w środku? Na znak przeprosin.
Uśmiechnął się, odsłaniając idealne zęby.
– Dziś się pan nie spieszy? – spytała ostrożnie.
Siedzieli w barze, Kinga zapomniała o świecie.
Zauważyła obrączkę na jego palcu.
Żonaty. Serce ścisnęło się z żalu.
Był prawnikiem, ojcem dwóch córek.
Poprosił o jej numer, zaraz zadzwonił.
„Na wszelki wypadek” – powiedział.
Mówił, iż jeżeli zajdzie potrzeba pomocy prawnej, ma dzwonić.
Kinga nie zamierzała dzwonić.
Ale po dwóch dniach sam zadzwonił.
Zaprosił ją na obiad do innej dzielnicy.
– Wielu mnie tu kojarzy, nie chcę plotek – wyjaśnił.
Nie wiedziała, jak to się stało.
Zaczął wpadać do jej mieszkania.
Zawsze ni z tego, ni z owego, tylko na chwilę.
A w weekendy siedziała sama i tęskniła.
Od początku powtarzał, iż żony nie zostawi.
Że kocha córki, nigdy ich nie porzuci.
W głowie Kingi krążyło jedno pytanie.
Po co więc do niej przychodzi?
Bała się je zadać, żeby go nie odstraszyć.
Zakochała się, godziła na okruchy szczęścia.
Nie miała wielkiego doświadczenia z mężczyznami.
***
W sobotę Kinga długo leżała w łóżku.
Nie miała dokąd się spieszyć.
Nie było dla kogo się stroić.
Cały dzień znowu w domu.
Stała przy oknie w szlafroku, nieuczesana.
Zadzwonił dzwonek, otworzyła bez zastanowienia.
Łukasz wpadł jak wicher.
Objął ją mocno, między pocałunkami szepnął, iż ma pół godziny.
Zniknął tak nagle, jak się pojawił.
Kinga wzięła prysznic, wróciła do okna.
Szron już stopniał, asfalt lśnił wilgocią.
„Taka cała miłość” – myślała z goryczą.
„Znów sama. Tak zawsze.”
„Przyjdzie jak burza, zaraz zniknie.”
„Ale wygospodarował te pół godziny. To coś znaczy” – przekonywała siebie.
Serce biło niespokojnie.
Ciało wciąż drżało od jego dotyku.
Przytuliła się do siebie.
Zastanawiała się: co dalej?
Jak długo to potrwa?
Jak długo wystarczą jej okruchy uczucia?
Któregoś dnia po prostu nie przyjdzie.
Nie chciała o tym myśleć.
Musiała zebrać siły.
I zacząć żyć inaczej.
















