W radomskim bloku przy ulicy Żeromskiego pachniało jeszcze wczorajszym bigosem, który sąsiadka z dołu wywietrzała do klatki. Magda stała w kuchni, mieszała łyżką w kubku z kawą i patrzyła, jak mokry śnieg topnieje na parapecie. Telefon odezwał się o siódmej czterdzieści. Na wyświetlaczu pojawiło się imię: Irena. Matka Tomasza.
Przeciągnęła palcem po ekranie, przyłożyła komórkę do ucha.
— Dzień dobry, pani Ireno.
— Magdusiu, dziecko — głos starszej kobiety płynął miodem, choć jeszcze wczoraj Tomasz twierdził, iż matka prawie płakała przez telefon. — Przecież to nie jest powód do kłótni, kochanie. Nie gniewaj się na niego. On się po prostu martwi o siostrę.
Magda odstawiła kubek na blat. Wzięła ścierkę, złożyła ją na pół, potem jeszcze raz.
— Nie gniewam się. Ale moich planów nie zmienię.
— Posłuchaj mnie, ja jestem starsza, wiem, jak to bywa z mężczyznami. Oni potrzebują spokoju, a nie kursów. Co to w ogóle za kurs? Kaligrafia? W twoim wieku? Trzydzieści dwa lata, a ty chcesz stawiać literki. Karolina naprawdę ledwo zipie. Płacze, nerwy, dzieci jej nie śpią. Trzy godziny przy bratankach to naprawdę tak dużo?
Magda wygładziła brzeg ścierki na blacie. Rozprostowała każdą zmarszczkę materiału.
— Pani Ireno, o ile Karolinie jest tak ciężko, to czemu pani do niej nie pojedzie? Autobus z Radomia do Kielc odchodzi co godzinę. Pani ma wolne soboty, jest pani emerytką.
W słuchawce coś zgrzytnęło, jakby starsza pani przełknęła ślinę.
— Ja mam ciśnienie, Magdusiu. Rozumiesz? Moje serce…
— To proszę wziąć tabletkę i nie dzwonić więcej. Idę na kawę.
Magda zakończyła połączenie, zanim tamta zdążyła odpowiedzieć. W korytarzu skrzypnęła podłoga. Tomasz stanął w progu kuchni w rozciągniętym dresie. Włosy sterczały mu na bok, pod oczami miał siwe cienie.
— Znowu kłóciłaś się z matką? — zapytał chrapliwie.
— Twoja matka nie chce zrozumieć, iż mam własne plany.
— Magda, litości. Karolina dzwoniła w nocy cztery razy. Młody dostał gorączki, ma ząbkowanie, a starszy rysuje po ścianach. Ona jest sama, bo Michał pojechał w delegację do Wrocławia. Ty siedzisz w domu, nic nie robisz. Co ci szkodzi?
— Zapłaciłam za kurs tysiąc złotych, Tomasz. Dzisiaj jest pierwsze spotkanie.
Tomasz prychnął, podszedł do ekspresu, nacisnął przycisk. Maszyna zabulgotała.
— Tysiąc złotych! Na kaligrafię! Jakbyś nie mogła ćwiczyć w domu. Kup sobie zeszyt i długopis, oszczędzimy tysiaka. A Karolinie pomożesz w dwie godziny.
— To jedź do Karoliny ty. Twoja siostra, twoi bratankowie, twoja kolej.
— Ja? — Tomasz odwrócił się od ekspresu z takim wyrazem twarzy, jakby Magda zaproponowała mu skok z dachu. — A co ja mam robić z niemowlakiem? Przewijać? Karmić? Nie mam pojęcia.
— To się nauczysz. W internecie jest milion filmików.
— Nie wygłupiaj się. Umówiłem się z Waldkiem i Darkiem na dziewiątą w warsztacie. Mamy rozłożyć skrzynię biegów w passacie Darka, bo mu zgrzyta. To też męska sprawa. Twoje bazgroły mogą poczekać, a samochód nie.
Magda odłożyła ścierkę. Wyjęła z szuflady klucze do mieszkania, wsunęła je do torebki. Nie odwróciła się.
— Twoja matka powiedziała, iż Karolina płacze, bo jest przemęczona. A ja ci powiem, czemu płacze. Bo wszyscy skaczą wokół niej, tylko nikt nie powie: zorganizuj sobie nianię, to kosztuje dziewięćdziesiąt złotych za trzy godziny. Ja już to zrobię za ciebie.
Tomasz chwycił kubek, łypnął na nią znad pary.
— Co ty mówisz?
— Mówię, iż zadzwonię do sali zabaw. Zarezerwuję twoich bratanków na trzy godziny. Zapłacę z naszego wspólnego konta. A ty masz czas do trzynastej, żeby je odebrać i odwieźć do Karoliny.
— Oszalałaś! To moje dzieci? Nie. To nie moja sprawa!
Magda zarzuciła torebkę na ramię. Sprawdziła w kieszeni bilet miesięczny. Karta uprawniała ją do przejazdów tylko na terenie Radomia. Do Kielc musiałby dołożyć do paliwa.
— Twoja sprawa, Tomasz, bo to twoja rodzina. Ja jadę na kurs. Jak nie odbierzesz dzieci, Karolina dostanie telefon, iż jej synowie siedzą w sali zabaw, a personel czeka na opiekuna.
Wyszła, zanim on zdążył rzucić czymś w ścianę. Trzasnęła drzwiami od mieszkania. Na klatce dzwoniło echo. Stary spaniel sąsiadki z parteru zaczął ujadać przez zamknięte drzwi. Magda zbiegła po schodach, minęła rower oparty o kaloryfer, wyszła na mokrą ulicę.
W autobusie linii 11 znalazła miejsce przy oknie. Wyjęła telefon, otworzyła aplikację banku. Wpisała przelew: "Sala Zabaw Bajkolandia, rezerwacja 10:00-13:00, dzieci Kacper i Antek". Kwota: 90 złotych. Zatwierdziła. Na ekranie pojawił się komunikat "Zapłacono".
Kurs odbywał się w Miejskim Domu Kultury przy rynku. Na salę weszła spóźniona o siedem minut, zziębnięta, z mokrymi włosami. Prowadząca, kobieta około pięćdziesiątki z krótko obciętymi srebrnymi włosami, podała jej teczkę z szablonami.
— Pierwsze ćwiczenia zaczynamy od linii bazowych. Proszę usiąść, mamy jeszcze wolne stanowisko przy oknie.
Magda rozłożyła na pulpicie arkusz papieru, odkręciła kałamarz. Czerń spłynęła po złotej stalówce. Przyłożyła pióro do papieru i poprowadziła pierwszą linię. Ręka jej nie drżała. Zielony filc na blacie lekko pachniał stęchlizną, ale to był dobry zapach. Z prawie pustej sali dobiegało radio: w radomskiej rozgłośni mówili o spadku temperatury i gołoledzi na drogach do Kielc.
Podniosła pióro. Popatrzyła na mokrą, czarną linię — pierwsza litera "A" wyszła krzywo, ale to był jej kształt. Jej litera.
O jedenastej dwadzieścia telefon zawibrował raz, potem drugi. Na ekranie: Tomasz. Trzeci raz. Czwarty. Magda przekręciła telefon na cichy tryb i wsunęła go do kieszeni. Prowadząca pokazywała, jak trzymać nadgarstek przy liternictwie. Magda powtórzyła ruch piórem. Na kartce pojawiła się nowa linia — dłuższa, pewniejsza, zakończona lekkim łukiem.
Po zajęciach wyszła na Rynek. Mokry śnieg zmienił się w deszcz. Podeszła do piekarni na rogu, kupiła pączka z różą, zjadła przy stoliku przy oknie. Otworzyła aplikację banku. Pieniądze z konta zeszły. Bajkolandia potwierdziła rezerwację. Tomasz nie oddzwonił od piętnastu minut.
Wróciła do mieszkania po czternastej. W korytarzu stał obcy zapach — jakby ktoś wniósł mokrego psa. To Tomasz musiał wrócić, zostawić kurtkę na kaloryferze. W kuchni na stole leżał paragon z myjni samochodowej. Obok telefon Tomasza, podrapany po ekranie.
Wszedł do przedpokoju, czerwony na twarzy, w przepoconym dresie. Na ramieniu miał ślad po mlecznych ulewaniach — białą, zaschniętą plamę.
— Odebrałeś dzieci? — zapytała Magda, nie podnosząc głosu.
— Odebrałem, kurwa, odebrałem! — wrzasnął, zrzucając z siebie kurtkę. Rękaw zahaczył o szafkę, butelka z płynem do szyb spadła na kafelki i pękła przy dnie. Niebieska ciecz rozlała się szeroką kałużą pod nogami. — Kacper uciekał mi po całej sali, Antek zrzucił mi słuchawki z uszu! Trzy godziny! Trzy! A potem odwiezienie ich do Kielc zajęło mi półtorej godziny, bo na S7 był korek pod Skarżyskiem!
Magda podeszła do stołu, wzięła do ręki paragon z myjni. Pięćdziesiąt złotych za mycie nadwozia. Znowu. Tylko benzyna kosztowała go więcej.
— I co Karolina? — spytała.
— Karolina! — Tomasz kopnął buta, but przeleciał przez przedpokój i stuknął w drzwi łazienki. — Karolina zdziwiła się, iż dzieciaki wróciły tak późno! Powiedziała, iż nie prosiła o salę zabaw, tylko o ciebie, bo z tobą by się nie darły! Wiesz, co jej powiedziałem? Że jej brat to nie niania, ale byłem, bo musiałem! Musiałem, bo moja żona…
— Bo twoja żona nie dała się zrobić z powrotem w darmową opiekunkę? — Magda odłożyła paragon. — Dopiero teraz rozumiesz, co to znaczy być na każde zawołanie?
Tomasz otarł czoło rękawem. Na twarzy miał rozmazany tusz z jakiejś pieczątki z sali zabaw. Wyglądał jak zmęczony dostawca pizzy po ośmiogodzinnej zmianie.
— To było upokarzające — powiedział ciszej. — Tam były matki. Patrzyły na mnie. Myślały, iż nie umiem zająć się własnymi… znaczy, bratankami.
— A ja przez pięć lat byłam traktowana jak bezpłatna pomoc domowa. Wiesz, ile razy twoja matka dzwoniła do mnie w sobotę rano? Dwadzieścia siedem. W soboty. Przez piętnaście miesięcy. Prowadziłam zeszyt.
Tomasz zamilkł. Usiadł na brzegu krzesła, jakby nogi mu zmiękły. Magda wyciągnęła z torebki teczkę z kursu. Rozwiązała gumkę, wyjęła kartkę z wydrukowanym harmonogramem spotkań: dziesięć sobót, od pierwszej do dziesiątej, godzina dziesiąta rano. Podała ją Tomaszowi.
— To jest mój grafik na najbliższe dwa i pół miesiąca. Każda sobota jest zajęta. Wszystkie zostały opłacone z góry: tysiąc złotych. o ile twoja matka lub siostra zadzwoni z prośbą o pomoc, dzwonisz do Bajkolandii i rezerwujesz dzieciom salę. Płacisz dziewięćdziesiąt złotych.
Tomasz wziął kartkę, popatrzył na nią. Palcem przejechał po pierwszym wierszu: "12 lutego, sobota, 10:00-14:00".
— Nie masz prawa tak mówić. To moja rodzina.
— Masz rację. To twoja rodzina. Więc to ty nią zarządzasz. Ja już nie.
Wstała, podeszła do kuchennej szafki, wyjęła mały magnes z podobizną radomskiego herbu. Wróciła do stołu, wzięła kartkę z rąk Tomasza i przyczepiła ją do lodówki. Magnes z brzękiem zassał papier.
W kieszeni zadzwonił telefon. Magda wyjęła go, zobaczyła na ekranie "Irena". Nie odebrała. Położyła komórkę na blacie obok dzbanka z drewnianą pokrywką.
— Twoja matka dzwoni — powiedziała. — Może chcesz odebrać.
Tomasz patrzył na zeszyt leżący obok paragonu. Na okładce Magda napisała własnoręcznie: "Ćwiczenia z kaligrafii, nie oddawać".
Telefon wibrował jeszcze trzy razy. Za oknem przejechał autobus linii 12, skrzypnął oponami na mokrym zakręcie. Na podwórku zapaliła się lampa nad trzepakiem.
— Odbierz — powtórzyła Magda.
Tomasz wyciągnął rękę po telefon. Popatrzył na wyświetlacz, potem na Magdę.
— Nie wiem, co jej powiedzieć.
— Powiedz prawdę. Że dzisiaj zapłaciłam dziewięćdziesiąt złotych za twoją bezradność. I iż następnym razem zapłacisz ty.
Wzięła z suszarki swoje wczorajsze spodnie, złożyła je w kostkę. W drugim pokoju włączono telewizor — sąsiadka oglądała serial. Magda zaniosła ubranie do szafy, wróciła na krzesło, otworzyła teczkę z kursu. Wyjęła czarny notatnik, długopis. Zaczęła rysować na marginesie literę "B", próbując uzyskać idealny dolny brzuszek.
Tomasz odebrał.
— Tak, mamo… Nie, Magda nie może. Nie, nie jutro. Już nie pojedzie. Ma kurs. No właśnie… Kurs. Kaligrafia. Powiedziała, iż twoje problemy z Karoliną to nie jej sprawa. Ja dzisiaj zawiozłem dzieciaki do sali. Tak, sam. I wiesz co? Przeżyłem.
Podniósł pióro leżące na serwetce, którą Magda zostawiła po pączku. Na serwetce był odbity różowy kształt.
— Tak, mamo, jestem zmęczony. Ale Magda już nie zapłaci za nas. Koniec z darmową opieką. Powiedz Karolinie, żeby zatrudniła nianię. Dziewięćdziesiąt złotych za trzy godziny. Jak nie ma, to niech sobie zorganizuje inaczej.
Odłożył telefon na blat ekranem do dołu. Magda nie podniosła wzroku znad notatnika. Prowadziła piórem po kartce, aż linia stała się równa.
— Mogę zobaczyć, co tam piszesz? — zapytał Tomasz.
Magda przesunęła w jego stronę notatnik. Na stronie widniały rzędy liter: "B", "b", "B", "b", niektóre krzywe, inne zbyt grube, a między nimi jeden wyraz, napisany wolną, niepewną kursywą: "moje".
Tomasz przyglądał się chwilę. Palcem wygładził zagięty róg kartki.
— To jeszcze nie jest idealne — stwierdził.
— Wiem — odparła Magda. — Dlatego będę ćwiczyć przez całą sobotę.
Za oknem przejechał kolejny autobus MZK, zahamował z piskiem na zakręcie przy sklepie spożywczym. W kuchni pachniało teraz wilgocią i płynem do mycia szyb, który wciąż rozlewał się po kafelkach. Magda wstała, wzięła z szafki ścierkę, uklękła i zaczęła zbierać kałużę z podłogi.
Tomasz patrzył na nią. Wziął drugą ścierkę, podszedł i również uklęknął obok.
— Daj, ja to zrobię — mruknął.
Magda nie oddała.
— Ty możesz pozbierać szkło — powiedziała, wskazując rozbite denko butelki przy nodze szafki.
Razem zamiatali mokre kawałki. Na lodówce wisiał grafik. Na blacie leżał telefon z nieodebranymi połączeniami od Ireny. W kieszeni Magdy wibrował powiadomieniem z banku: "Dzisiaj zapłacono: 90 zł, Bajkolandia."
Nie sprawdziła. Podała Tomaszowi szufelkę. Czuła w dłoniach chłodną gumkę od rękawicy, którą włożyła do sprzątania. Zapach płynu do szyb ustępował powoli, odsłaniając coś, co pachniało czystym papierem i atramentem.
