Dzień, w którym była teściowa zabrała choćby huśtawkę mojej córki.
Gdy powiedziałam mojej byłej teściowej, iż rozstaję się z jej synem, choćby nie mrugnęła okiem. Tym tonem, który tylko polskie teściowe potrafią do perfekcji wyćwiczyć, rzuciła sucho:
No to jutro przychodzimy po rzeczy Krzysia.
I przyszła jak obietnica spełniona przez los. Mój eks z bratem i jakimś swoim kolegą, jak ekipa remontowa, tylko zamiast malować, wynosili. Stałam z córką na rękach i patrzyłam, jak opróżniają mieszkanie jakby to był skarbiec Narodowego Banku Polskiego.
Zostaw mi proszę telewizor poprosiłam, córka ściskająca mnie za szyję.
To dla małej uwielbia oglądać kreskówki
Popatrzył na mnie, jakbym żądała przeszczepu wątroby.
To MÓJ telewizor odpowiedział i zabrał się za kabelki, jakby rozbrajał bombę na czas.
Zabrali WSZYSTKO. Łóżko, stół, krzesła, choćby lustro w łazience, które już przecież ledwo wisiało. Tak opróżnili mieszkanie, iż echo odbijało się od ścian. Została tylko huśtawka córki, jeden krzywy taboret i ja próbująca się nie popłakać, żeby dziecko nie widziało mojej porażki.
Ale najlepsze dopiero się zaczęło: gdy samochód już stał załadowany pod blokiem, on wraca do pustego pokoju, patrzy na mnie i mówi zupełnie jak w tanim serialu:
Powiedz żebym nie odchodził zrobił minę skruszonego psa.
Wzięłam głęboki wdech i z całą resztką dumy, jaka została, odparłam:
Nie.
No cóż, odszedł z absolutnie wszystkim. No prawie zostawił zestaw starych krzeseł i kuchenkę, którą kupiliśmy kiedyś wspólnie. Jakież to szlachetne.
Tamtej nocy płakałam, patrząc na gołe ściany. Ale byłam DUMNA. Prędzej bym padła na twarz niż zaczęła prosić o zostawienie chociaż jednej łyżki.
Rok później
Dzwonek do drzwi. Ona była teściowa. Przyszła odwiedzić wnuczkę (no pewnie a ja Miss Polonia). Otwieram drzwi z takim uśmiechem, iż sama Kiepska by się nie powstydziła.
Proszę bardzo, pani Mario powiedziałam i zrobiłam miejsce w progu.
I O, TEN WYRAZ TWARZY.
Mieszkanie WYPASIONE. Nowe kanapy (pożyczone od rodziny, ale ona nie musi wiedzieć), pełny zestaw stołowy, meblościanka, OGROMNY TELEWIZOR na ścianie, na którym córka ogląda bajki w HD, nowe zasłony, dywan, choćby obrazy na ścianach.
Widzę, iż się urządziłaś wydusiła, gapiąc się jak na nową rzeczywistość.
Tak, pani Mario odpowiadam, nalewając herbaty do MOJEGO nowego serwisu.
Rok to naprawdę sporo, jak już człowiek nie musi sprzątać po pijakach.
Herbata jej stanęła w gardle. A JA WYGRAŁAM.
Bo się okazało, iż w tym samym czasie, w którym znosiłam fochy i wieczorne pijackie powroty po rodzinnych spotkaniach, sama, z dzieckiem na ręku, zapełniłam to mieszkanie miłością, pracą i rzeczami, których nikt mi nie zabierze.
Córka śmigała szczęśliwa po dywanie z nowymi zabawkami. Była teściowa rozglądała się, jakby trafiła do jakiegoś równoległego świata. A ja piłam herbatę i myślałam:
Dziękuję, iż zabraliście wszystko daliście mi najlepszy powód, by pokazać, z jakiej gliny jestem ulepiona.
A teraz powiedz mi: ty miałeś kiedyś tę chwilę głębokiej satysfakcji, gdy ktoś, kto cię zlekceważył, widzi, iż nie tylko sobie bez niego poradziłeś ale iż ROZKWITŁEŚ?
