Dwa chłopy na karku
No i proszę bardzo, wybieraj: albo ja, albo twój brat i te wasze hordy dziewcząt! Zupełnie ci się w głowie poprzewracało. Najpierw całą twoją rodzinę musiałam znosić, a teraz jeszcze przypadkowe panny pod moim dachem? Ładnie się urządziliście!
Małgorzata stała w środku sypialni i trzęsła się z emocji. W wyciągniętej ręce ściskała dowód zdrady cudzą pończochę z lycry. Chwilę wcześniej wyciągnęła ją spod łóżka i od razu zrozumiała: to na pewno nie jej.
Rafał, zamiast przeprosić lub okazać żal, wykrzywił twarz jakby to ona, Małgorzata, przyprowadziła tu obcego mężczyznę. Nerwowo przestępował z nogi na nogę, rzucał niecierpliwe spojrzenia w stronę korytarza.
Gosiu, przestań znowu się nakręcać. Znowu robisz z igły widły burknął Rafał. Przecież to nasz gość. Mój brat, twój szwagier zresztą. Przyniósł sobie dziewczynę raz, o co ci chodzi?
Małgorzacie nie było szkoda. Czuła coś zupełnie innego zimną wstręt. Jakby ktoś wszedł jej w życie w brudnych butach.
Widziała ten niepewny wzrok Rafała, szukającego poparcia u Pawła, brata który od pół roku rozpychał się w ich mieszkaniu na całego. Paweł ani drgnął, jakby to nie dotyczyło również jego.
To moje mieszkanie i nie chcę tutaj obcych ludzi powiedziała przez zaciśnięte zęby Małgorzata. I twojego brata też nie. Kup sobie własne i rób w nim co chcesz, choćby stado słoni trzymał. Ale moje proszę opuścić.
Teraz to Rafał był w szoku, chociaż według Małgorzaty nie było powodu. Przecież to tylko naturalny finał.
Weź, Raf, jedziemy stąd rzucił leniwie Paweł z salonu. Znajdziemy coś skromnego, ale przynajmniej bez marudzenia. Kobieta z wozu…
Rafał nagle dostał rozkaz do ataku. Potrząsnął szafą, zaczął wrzucać do torby swoje rzeczy: t-shirty z dżinsami, ładowarkę, bieliznę.
Pożałujesz tego, Małgorzata burknął, nie patrząc jej w oczy. Kto cię jeszcze zechce, jak nie ja…
Drzwi trzasnęły z takim hukiem, iż aż zastukały kryształy w kredensie.
Małgorzata została sama, w nagle głuchej ciszy. Usiadła na łóżku, wciąż ściskając ten przeklęty pończoch. Jak do tego doszło? Kiedy jej przytulne dwupokojowe mieszkanie po babci stało się meliną?
Poznała Rafała dwa lata temu. Byli kompletnymi przeciwieństwami. Ona cicha, nieśmiała, mająca trudności w kontaktach międzyludzkich. On głośny, towarzyski, zawsze w ruchu. Chociaż oboje studiowali, Rafał już dorabiał jako taksówkarz i zalecał się do Małgorzaty. Przynosił czekoladę, czytał wiersze, czasem choćby zabierał do restauracji. Dla porządnej i skromnej Małgorzaty to był szczyt romantyzmu.
Propozycja wspólnego zamieszkania padła podejrzanie gwałtownie po niecałych dwóch miesiącach.
Nie wytrzymam bez ciebie ani chwili, mała szeptał, wtulając się w nią. Chcę zasypiać i budzić się przy tobie.
Małgorzata rozpuściła się od tych słów. Dopiero pół roku później, przypadkiem dowiedziała się prawdy: Rafał został wyrzucony z wynajmowanego pokoju za hałas i musiał się gdzieś natychmiast przenieść. Ale Małgorzata uwierzyła w przeznaczenie: przecież każdemu mogą się przytrafić trudności.
Mieszkali cicho, spokojnie, choć skromnie. Rano Małgorzata biegła na zajęcia, wieczorem dorabiała jako korepetytorka, by mieć na rachunki i pełną lodówkę. Rafał się dokładał. Po dwóch latach w ich świat wkroczył jeszcze jeden lokator.
Rafał, wspominałeś, iż Paweł przyjedzie zdawać na studia. Może zaprośmy go na chwilę? W końcu rodzina… zasugerowała Małgorzata.
Nie wiedziała wtedy, iż Pawłowi u nich się spodoba aż nadto: z początku wpadał co drugi dzień, potem codziennie, aż w końcu został na stałe. Wychowana na grzeczną gospodynię, Małgorzata stawiała kolacje i sprzątała po dwóch dorosłych facetach: myła naczynia, ścieliła łóżka, prała cudze rzeczy. Wszystko sama, nie licząc na pomoc. Dopiero po trzech miesiącach dowiedziała się prawdy.
Paweł, nie miałeś zaczynać studiów? Nie przysługuje ci akademik? zapytała Małgorzata.
A nie dostałem się, zabrakło punktów. Spróbuję za rok odpowiedział spokojnie Paweł.
Małgorzata aż patrzyła z przerażeniem. Już wtedy przeczuwała, iż Paweł tak łatwo się nie wyprowadzi. W końcu miał cały salon do dyspozycji, gotowe jedzenie i pełną obsługę. Spał do południa, patrzył w telefon i wieczorami snuł się ze znajomymi.
Sytuacja pogorszyła się, gdy Rafał rzucił pracę w markecie, gdzie przepracował ostatni rok.
Kierownik to osioł. Wymaga za dużo, a płaci śmiesznie. Lepiej pokursuję taksówką i poszukam czegoś sensownego rzucił Rafał.
Te poszukiwania oczywiście się przedłużały. Rzadko kiedy dorabiał więcej niż raz w tygodniu. Teraz po mieszkaniu Małgorzaty włóczyło się dwóch chłopów, a utrzymanie wszystkich spadało na nią.
Ciężko było już związać koniec z końcem. Zakupy znikały w mgnieniu oka. Patelnia kotletów na dwa dni, znikała w jeden wieczór. Rachunki rosły, a Rafał i Paweł ignorowali sytuację, nie kwapiąc się do pomocy.
Wracała do domu zmęczona i potykała się o górę zaschniętych garów. Brudne ubrania walały się po łazience, a kurz gromadził się w kątach.
Gdy pierwszy raz odważyła się zaprotestować, Rafał spojrzał na nią ze zdziwieniem.
Gosiu, no co znowu? Żałujesz mu talerza zupy? Chłopak ma trudny okres, uczy się życia w dużym mieście. Bądź wyrozumiała, jesteś przecież kobietą!
Za każdym razem robił z niej skąpą jędzę, która żałuje jedzenia. A ona, zaciskając zęby, wracała do kuchni, do łazienki, milczała, bojąc się zburzyć kruchy spokój domowy. Wmawiała sobie, iż tak musi być, przecież każdemu trafiają się cięższe chwile.
Jednak gdy wróciła pewnego dnia i zastała niedopitą butelkę taniego wina i trzy kieliszki, już się zaniepokoiła. A gdy znalazła cudzą pończochę, jej cierpliwość się skończyła.
Pierwsza noc w pustym mieszkaniu była niespokojna. Cisza aż dźwięczała w uszach. Brakowało chrapania Pawła w salonie, szurania kapci Rafała po kuchni.
Ale rano lęk przed samotnością ustąpił spokoju. Otworzyła lodówkę wczorajszy ser leżał dokładnie tam, gdzie go zostawiła. Sok był pełny, nikt nie pił mleka prosto z kartonu. Nikt nie zostawił okruchów czy brudnego noża na stole. Teraz nareszcie była prawdziwą gospodynią własnego mieszkania.
Wieczorem dopadła ją jednak pustka i pojechała do przyjaciółki, Zofii, wypłakać się i porozmawiać.
Aleś ty, Gośka, naiwna powiedziała Zofia bez złości. Pewnie już kogoś nowego znaleźli dla darmowego mieszkania. Może choćby ta pannica to zasługa twojego Rafała. I co z tego, czy cię zdradził? Najważniejsze, iż w końcu się ich pozbyłaś. Ile jeszcze byś im matkowała?
Wróciwszy do domu, Małgorzata zorganizowała generalne porządki. To było pożegnanie z poprzednią sobą. Wymieciła z każdego kąta skarpetki, papierki, puste paczki po fajkach Wszystko kojarzące się z taborem trafiło do śmieci. choćby prezenty. Zmieniła pościel, wyszorowała podłogi, dopiero potem poczuła ulgę.
Pod koniec miesiąca, porównała wydatki i ze zdumieniem odkryła, iż może choćby odkładać na czarną godzinę.
Minęło półtora roku
Małgorzata się zmieniła. Zatrudniła się w prywatnej szkole, nauczyła się mówić nie, przestała zadowalać wszystkich dookoła. W jej życiu pojawił się Artur, inżynier, pięć lat starszy, z własnym choć kredytowanym mieszkaniem.
Nie spieszyła się z przeprowadzką. Obserwowała Artura przez pół roku, zanim zgodziła się na wspólne życie. Zamieszkali u niej jej mieszkanie było bliżej centrum, a Artur wynajmował swoje, by szybciej spłacić kredyt.
Wszystko układało się spokojnie aż któregoś wieczoru Artur odłożył telefon i powiedział:
Gosiu, dzwoniła mama Musi mieć badania, ale na wsi nic nie załatwi. Musi przyjechać na tydzień, może dwa. Co o tym sądzisz?
Małgorzacie zamarło serce. Przemknęły jej obrazy: bezczelny Paweł na kanapie, chrapanie za ścianą, poczucie, jakby była gościem we własnym domu Ogarnął ją strach.
Spojrzała na Artura, czekał na odpowiedź. To była przełomowa chwila. Przemilczeć? Zgodzić się dla świętego spokoju? Znów być wygodna, ale wyłącznie dla innych?
Wzięła głęboki oddech i uspokoiła serce.
Artur zaczęła łagodnie. Bardzo szanuję twoją mamę, ale mam jedną zasadę. Nie ma gości z noclegiem w moim domu. Ani z twojej strony, ani z mojej. Nasz dom to nasza twierdza. Bez urazy? Taka jestem.
Zapanowała cisza. Małgorzata czekała na wyrzuty, awanturę, trzaskanie drzwiami. Była gotowa się bronić.
Ale Artur tylko uniósł brwi i skinął głową.
Dla mnie żaden problem powiedział, wracając do telefonu. Zawsze można przenocować u mnie, wynająć mieszkanie blisko szpitala, żeby jej było wygodnie, a nam żeby nikt nie wchodził na głowę.
Małgorzata nie dowierzała własnym uszom.
Naprawdę się nie gniewasz?
Artur odłożył telefon, objął ją i powiedział:
A na co miałbym się gniewać? Każdy ma swoje zasady i trzeba je szanować. Można zawsze dogadać się po ludzku.
Małgorzata uśmiechnęła się i wtuliła w jego ramię. Nauczyła się w końcu mówić nie. Ale ważniejsze znalazła człowieka, który jej nie rozumie i szanuje. Od tej pory drzwi jej mieszkania i drzwi jej serca były otwarte tylko dla tych, którzy wiedzą, jak należy się zachować tuż po wejściu.
