Ledwo przycichły zachwyty nad spektakularnie odmienionym Nowym Centrum Warszawy, a już wiemy, iż euforia była przedwczesna. Albo iż ten fragment stolicy to po prostu Doktor Jekyll i pan Hyde. jeżeli za pierwszego z nich uznać przebudowaną, zazielenioną i oddaną pieszym ulicę Złotą, jego wcieleniem rodem z horroru stał się przeciwległy kraniec zabudowy Ściany Wschodniej. Dawniej zadrzewiony i wyposażony w drewniane ławki placyk przez Rotundą był dla kilku pokoleń mieszkańców tego miasta głównym miejscem spotkań i punktem orientacyjnym także dla przyjezdnych. Dziś obok pastiszu „zbudowanej na nowo” Rotundy straszy wybetonowany, pusty plac, który regularnie zastawiony przez samochody zimną, kamienną powierzchnią przeraża i odstrasza. Od 20 listopada tuż nad nim, na elewacji dawnych Domów Centrum zawisł gigantyczny (450 m2) wyświetlacz reklamowy. Intensywnie świecący (w końcu ma być go widać z daleka) raczej oślepi pieszych niż naprawi atmosferę okolicy. jeżeli dodać do tego zapaść w funkcjonowaniu domów towarowych Ściany Wschodniej jako miejsca zakupów, mamy gotowy przepis na powolny upadek przestrzeni, która kiedyś była tętniącym sercem stolicy.
Nikt nie ma całościowego pomysłu na to, czym Ściana Wschodnia może i powinna być dziś dla Warszawy. Obok przytłaczającego, szarego Pasażu Wiecha, dwupiętrowego sklepu Żabka, zrujnowanego kina Relax i oślepiającego, wysokiego na kilka pięter ekranu LED, świetny program pawilonu Zodiak i zielona Złota to chyba trochę za mało.

Ekran reklamowy na elewacji dawnych Domów Centrum, fot. Anna Cymer

Ekran reklamowy na elewacji dawnych Domów Centrum, fot. Anna Cymer











