Kiedy Marcin powiedział, iż moja wypłata pójdzie na dług jego brata, pomyślałam, iż się przesłyszałam. W kuchni pachniało jeszcze rosołem z poprzedniego dnia, a on położył na blacie kartkę z rozpisem rat. Obok lipca, sierpnia i września ktoś napisał moje imię. Niżej widniała kwota: czterysta sześćdziesiąt tysięcy złotych.
— To nie są moje zobowiązania — powiedziałam.
Marcin poprawił okulary, jakby chciał lepiej widzieć cyfry, które sam wydrukował.
— Twój przelew z dziesiątego pokryje pierwszą ratę. Resztę wyślemy z kolejnych wypłat. Sławek nie może czekać, wierzyciele weszli mu na magazyn.
Patrzył na mnie, a ja na jego dłoń zaciśniętą na krawędzi stołu. Wiedział, ile zarabiam. Wiedział, kiedy dostaję pieniądze. Tydzień temu poprosił, żebym pokazała mu harmonogram spłat mojego kredytu — „bo chcemy uporządkować budżet domowy". Teraz te liczby leżały na kartce z planem rat dla Sławka.
Mieszkaliśmy w jego trzypokojowym mieszkaniu na gdańskiej Morenie. Moje dwa pokoje na Przymorzu, kupione w 2021 roku, stały puste. Każdy miesiąc to cztery tysiące dwieście złotych raty. Wzięłam kredyt, bo tata powtarzał, iż kobieta powinna mieć własny kąt. Marcin wtedy przystał na rozdzielność majątkową — podpisaliśmy ją u notariusza przy ulicy Grunwaldzkiej w marcu, na dwa miesiące przed ślubem. Jego zdaniem to było „czyste rozwiązanie dla dwojga dorosłych ludzi".
Teraz to rozwiązanie przestało mu pasować.
— Sławek to rodzina — mówił dalej, nalewając sobie wody z kranu. — Nie zostawię go samego.
— To mu pomóż. Ze swoich pieniędzy.
— Wykorzystałem oszczędności. Pół roku spłacałem leasing za jego dostawczaka. Teraz twoja kolej.
Powiedział „twoja kolej", jakby chodziło o to, kto wynosi śmieci. Za oknem sąsiadka z czwartego piętra wyprowadzała psa, tego małego kundelka, który szczekał na gołębie. Byłam tam i jednocześnie zupełnie nieobecna.
— Nie dam ci moich pieniędzy — usłyszałam swój głos.
Marcin zakręcił kran i wyszedł z kuchni. W salonie telewizor pokazywał powtórkę skoków narciarskich. Nie podnosił głosu. Nigdy nie podnosił.
Rano przyszła wiadomość od Sławka. „Marcin mówił, iż przelewasz dzisiaj. Podaję numer konta. Zrób do piętnastej, bo bank ma przerwę techniczną". Dołączył zdjęcie tej samej kartki, którą Marcin drukował poprzedniego dnia. Obok mojego imienia dopisano długopisem kwotę z odsetkami.
Zadzwoniłam do niego po południu, stojąc na balkonie. Na parapecie leżała zapomniana rękawiczka ogrodowa Marcina, sztywna od deszczu zeszłej nocy.
— Sławomir, nie zgadzam się na ten przelew. Nikt mnie nie pytał.
Zaśmiał się. W tle grała składanka disco polo.
— Kasiu, między rodziną nie ma pytań. Jest telefon i jest działanie.
— Między rodziną są też rozmowy. A ja nie mam twojego długu.
— Antonina by się w grobie przewróciła, słysząc, jak mówisz.
Antonina to była nasza teściowa. Zmarła dwa lata później, niż powinnam się z nią związać. Zawsze powtarzała, iż Marcin jest „dobrym chłopcem, tylko miękkim". Teraz to miękkość jego obietnic miała wejść do mojego konta.
Rozłączyłam się. W kuchni wyciągnęłam z szuflady segregator z dokumentami — umowa kredytowa, akt notarialny, moje wyciągi bankowe. Włożyłam tam wydruk z kartki Marcina. To była moja wersja wydarzeń.
Dziesiątego lipca o 10:17 przyszła wypłata: osiem tysięcy czterysta złotych. O 10:24 weszłam do aplikacji banku i zleciłam przelew na wcześniejszą spłatę kapitału kredytu. Całość. Potwierdzenie operacji zapisałam na komputerze i na telefonie.
O 11:06 Sławek napisał: „Czekam. Miało być przed piętnastą."
Nie odpisałam.
O 14:47 Marcin wrócił z pracy. Stanął w drzwiach kuchni z reklamówką, w której trzymał paczkę pierogów ze sklepu na dole. Jego klucz wciąż leżał na haczyku przy wejściu — widziałam, iż włożył go do kieszeni kurtki rano, a teraz kurtka wisiała na oparciu krzesła.
— Sławek mówi, iż nie dostał ani grosza.
— Bo nie wysłałam.
— Kasia, obiecałem mu.
— Obiecałeś moje pieniądze. Nie skonsultowałeś tego ze mną.
Marcin podszedł do stołu. Położył reklamówkę obok mojego kubka z niedopitą kawą. W tej samej kuchni, w której trzy tygodnie temu powiedział, iż „rodzina pomaga sobie bez pytania". Teraz wyglądał, jakby ta kawa miała mu odpowiedzieć na pytanie, którego nie umiał zadać.
— To twoja decyzja — powiedział, a w jego głosie usłyszałam nie gniew, tylko coś gorszego: zdziwienie. Jakbym złamała zasadę, której nie zapisaliśmy w żadnym dokumencie.
— Tak — powiedziałam. — Moja.
Nie dodałam, iż kilka godzin wcześniej zadzwoniłam do doradcy kredytowego i poprosiłam o wycenę mieszkania na Przymorzu. Ani iż w poniedziałek idę do notariusza, żeby przygotować pełnomocnictwo do sprzedaży dla agencji. Tego miało się dowiedzieć z dokumentów, które położę na stole w sobotę rano, razem z wydrukiem z banku.
Bo ja też potrafię rozłożyć ratę na części. Tyle iż swoją własną.
Tego wieczoru Marcin poszedł spać w salonie. Zostawił na kuchennym blacie swoją komórkę. Ekran się zaświecił — wiadomość od Sławka: „I co? Przelewa?" Nie dotknęłam telefonu. Wyszłam na balkon, choć wiało. Na dole sąsiadka znów wyprowadzała psa, a ten kundelek szczekał na rowerzystę. Stałam tam, aż zrobiło się ciemno.
W sobotę rano Marcin zszedł po bułki. Kiedy wrócił, na stole czekał segregator. Otworzył go, a ja w tym czasie wyjęłam z szafki dwie torby podróżne. Nie patrzył na mnie. Przekładał kartki: wycena nieruchomości, pełnomocnictwo do sprzedaży, potwierdzenie wcześniejszej spłaty kredytu hipotecznego w kwocie ośmiu tysięcy czterystu złotych.
— Co to ma być? — zapytał.
— Moje mieszkanie idzie na sprzedaż. Kredyt spłacony. Wyprowadzam się dzisiaj.
Zamknął segregator. Jego twarz zrobiła się biała jak te kartki, na których zapisał plan rat dla brata.
— Chcesz sprzedać mieszkanie, żeby mi zrobić na złość?
— Nie. Chcę przestać płacić za obietnice, których nie składałam.
Pakowałam rzeczy w ciszy. Do torby trafiły książki z jego półki, które mi kiedyś pożyczył — „Mistrz i Małgorzata" z pożółkłymi rogami i przewodnik po Kaszubach. Oddałam mu je przed wyjściem. Do torby nie włożyłam nic, co należało do niego.
Gdy zjeżdżałam windą, napisał mi wiadomość: „Sławek dzwonił. Mówił, iż go zawiodłaś." Odpisałam na schodach, z torbą w ręku: „A ty mnie." Potem usunęłam numer z listy kontaktów.
Na Przymorzu odkręciłam kaloryfer w przedpokoju. Pachniało farbą i kurzem. W szufladzie stał mój własny kubek, a w lodówce — kawa rozpuszczalna sprzed roku. Włączyłam czajnik i nalałam sobie wrzątku na dno. Całe mieszkanie było ciche, ale to była inna cisza. Taka, w której nikt nie mówi, iż mogę poczekać ze swoim życiem, bo ktoś inny ma gorszy.
