Dlaczego warto przynieść własne jedzenie na świąteczne spotkanie rodzinne? Historia mojej walki z go…

Dlaczego zabierać ze sobą własne jedzenie?

Siostra i brat mojego męża ze swoimi rodzinami przez ostatnie pięć lat spędzali każde Boże Narodzenie z nami. To ja przygotowywałam wszystkie potrawy, nakrywałam do stołu, dbałam o każdy detal, a na końcu sama sprzątałam po wszystkich. Oni przychodzili po prostu na gotowe świętowanie. Ale w zeszłym roku moja cierpliwość się wyczerpała i doszłam do granic wytrzymałości. Fizyka, psychika i finanse wszystko było już dla mnie zbyt ciężkie.

Dlatego, w poprzednie Święta, postanowiłam rozdzielić obowiązki pomiędzy wszystkich.

Ale ostatnio teściowa zadzwoniła do mnie i zaczęła mówić, iż są już starsi, zdrowie nie dopisuje, więc marzy jej się jeszcze jedno wspólne świętowanie, oczywiście u mnie.

Zadzwoniłam więc do siostry i brata mojego męża. Powiedziałam, iż mama chciałaby z nami spędzić Boże Narodzenie. Na początku byli zachwyceni, przyklasnęli pomysłowi i stwierdzili, iż należy słuchać mamy.

Dalej wytłumaczyłam, iż w tym roku dzielimy się przygotowaniem potraw: kto co ugotuje i co przyniesie.

Zadeklarowałam się, iż przygotuję dania główne dwa ciepłe posiłki oraz upiekę sernik.

Brat i siostra męża mieli zrobić dwie sałatki, zapewnić rybę, wędliny, sery, owoce i napoje. Każdy miał przynieść coś do picia.

Gdy wyliczyłam wszystkie obowiązki, entuzjazm po drugiej stronie słuchawki nagle zgasł. Zaczęli mówić, iż nie mają ani czasu w gotowanie, ani na zakupy, bo praca, bo obowiązki A poza tym, po co przynosić jedzenie? Stwierdzili, iż skoro tak, to wolą świętować u siebie w domu.

Zapytam więc: a jak z mamą? I zgadnijcie, co usłyszałam… Zadzwonimy z życzeniami i tyle.

Nie chcą się dzielić ani przygotowaniami, ani wydatkami. Do tej pory nie powiedziałam nic teściowej, nie mam pojęcia, jak jej to przekazać. Wiem, iż będzie jej bardzo przykro.

Co powinnam zrobić w tej sytuacji? Czy znów wziąć na siebie całą organizację Bożego Narodzenia? Może powinnam, choć sama nie wiem, czy znowu dam radę.