Dlaczego nie pozwalasz nam zamieszkać u siebie, skoro niedługo urodzę dziecko, a ty i tak mieszkasz sama?

Połowę dzieciństwa razem z moją siostrą bliźniaczką Agnieszką spędziłyśmy w domach dziecka, a potem nasza ciocia Basia, siostra mamy, ledwo skończyła 18 lat, już biegła po nas jak po worek kartofli i zabrała do siebie. Basia, a potem jej mąż, wujek Mietek, zostali dla nas prawdziwymi rodzicami. Do dziś kocham ich nad życie i nie wiem, czym bym się im mogła kiedykolwiek odpłacić za wszystko, co dla nas zrobili.
Na nasze osiemnaste urodziny wsadzili nas do swojego starego volkswagena i pojechaliśmy obejrzeć trzypokojowe mieszkanie w centrum Poznania, które dostałyśmy w spadku po rodzicach. Cały czas ładowali je pod wynajem, a teraz uznali, iż sprzedaż da nam lepszy start w dorosłe życie każda z nas zgarnie swoją połowę i kupi sobie własne cztery kąty. Pomysł całkiem niegłupi, a iż mieszkanie w niezłej lokalizacji, to i ceny poszły w górę. Uzbierało się tyle, iż mogłam pozwolić sobie na przytulne dwupokojowe mieszkanie w Grunwaldzie, oczywiście na kredyt, ale spłaciłam go po roku odbierania reklamówek z Biedronki i wiecznych nadgodzin w pracy. Potem rozpoczął się szalony okres remontów, biegania po Ikei i urządzania się po swojemu.
Rodzice się rozpływali, jaka to jestem samodzielna i ogarnięta, ale Agnieszkę wciąż próbowali nauczyć życia. Ona o kupnie mieszkania choćby nie myślała pieniądze topniały w oczach na wypasie telewizory, kolacje w restauracjach i zagraniczne wycieczki na ostatni kupon rabatowy do Hurghady.
W końcu ciocia Basia nie wytrzymała, złapała się za głowę i zagroziła eksmisją, jeżeli zanim wszystko przeputaż, nie kupi jednak czegoś na własność. No to Agnieszka obudziła się z ręką w nocniku: zostało jej tyle, iż na mieszkanie choćby na peryferiach Poznania nie było szans. Ostatecznie znalazła coś do wynajęcia na Jeżycach.
W międzyczasie pojawił się u niej chłopak, Bartek, zamieszkali razem i zaczęli ciułać na przyszłość. Ja się cieszyłam, iż w końcu nie wydaje całej pensji na sushi i latte z różą.
A u mnie awans, wczasy pod Krakowem, pomaganie rodzicom i nowy facet, z którym planowałam wspólne mieszkanie.
Parę miesięcy później, na rodzinnej kolacji u mnie, Agnieszka wypaliła nagle z radosną nowiną, iż zostanie mamą. Po czym, jak w jakimś polskim serialu, zaczęła przez następne pół godziny lamentować, jak ciężko jest wynajmować mieszkanie w tych czasach ceny z księżyca, zarobek jak w Biedronce na pół etatu i jak my sobie poradzimy, siostro?.
Zacukałam się, o co adekwatnie jej chodzi, aż w końcu przechodzi do sedna:
Oddaj mi swoje mieszkanie! Przecież niedługo rodzę, a ty i tak masz tylko kota w domu, więc równie dobrze możesz zamieszkać u cioci Basi, a ona wpuści ci twojego chłopaka, prawda?
Zaniemówiłam. Grzecznie, choć stanowczo powiedziałam nie, na co Agnieszka urządziła klasyczną polską scenę z płaczem, trzasnęła drzwiami i ewakuowała się z Bartkiem.
Potem jeszcze kilka razy wydzwaniała, sprawdzając czy mi się coś nie odmieniło, ale byłam twarda jak góralskie oscypki. Remontowałam mieszkanie własnymi rękoma, na każdy meblek musiałam odkładać miesiącami, a teraz miałabym wszystko oddać, bo ona nie ogarnęła tematu?
Co poradzę sama sobie zgotowała ten los, oszczędzanie nigdy nie było jej mocną stroną!