„Dlaczego mnie zablokował? Przecież jestem tylko jego byłą…”

newsempire24.com 22 godzin temu

„Dlaczego mnie zablokował? Przecież jestem tylko jego byłą…”

Mam trzydzieści trzy lata. W niedzielę, kiedy zobaczyłam, iż Paweł mnie zablokował, na stole w moim mieszkaniu na krakowskich Dębnikach leżało sześć jabłek na szarlotkę dla mamy. Do wieczora miałam tylko obrać jabłka, upiec ciasto i przejść na drugi koniec osiedla. Zamiast tego poprosiłam Magdę, żeby weszła na jego profil i sprawdziła, czy coś dodał. Dwa dni wcześniej Paweł wpadł po kurtkę i przypomniał mi, żebym zabrała parasol, bo w niedzielę będzie padać. Magda zapytała, co ja mu wtedy powiedziałam. Odłożyłam nóż. Czy pamiętasz z ostatniej rozmowy także te słowa, po których druga osoba mogła potrzebować ciszy?

– Powiedziałam mu, iż jeżeli chce wrócić, powinien się zdecydować przed świętami.

Magda zdjęła płaszcz i powiesiła go na oparciu krzesła.

– A co odpowiedział?

– Że ma dość terminów. Że za każdym razem, kiedy przychodzi po swoje rzeczy, na nowo zastanawia się, czy dobrze zrobił, wyprowadzając się.

– Co wtedy usłyszałaś?

– Że się zastanawia. Pomyślałam, iż wreszcie się przyznał, iż chce wrócić.

– A powiedział coś jeszcze?

– Że kiedy zaczynam o tym mówić, najchętniej usiadłby ze mną na kanapie i przez chwilę udawał, iż wszystko jest po staremu. Potem dodał, iż już dwa razy tak zrobił i za każdym razem żałował, bo rano oboje czuliśmy się jeszcze gorzej.

Magda wzięła jabłko. Obierała je powoli, a skórka wciąż się trzymała.

– Wiesz, co mi z tego wynika? On chyba próbuje wreszcie wytrwać w decyzji, którą podjął. W środę napisał ci o znalezionych rękawiczkach. Pół godziny później rozmawialiście już o tym, czy spędzicie razem Wigilię. W piątek przyszedł po kurtkę i znowu stanęliście przy drzwiach, rozmawiając o powrocie. Blokada może mu pomóc przerwać ten ciąg.

– Mógł powiedzieć wprost, iż chce spokoju!

– Mówił o tym przy drzwiach. Sama pamiętasz, jak cię zdenerwowało, kiedy poprosił, żebyś nie wyznaczała mu już żadnych dat.

Chciałam zaprotestować. Przypomniało mi się jednak, iż odpowiedziałam mu wtedy: „Jasne. Ty zawsze masz czas, a ja zawsze mam czekać”.

– Myślisz, iż go to zabolało?

– Możliwe. Może zablokował cię w złości i za kilka dni spojrzy na to inaczej. A może uznał, iż skoro każde powiadomienie przywraca mu ochotę, żeby wpaść na herbatę i pogadać do północy, potrzebuje jasnego końca. Pamiętasz, jak po rozstaniu wciąż odpisywał ci na zdjęcia z waszych niedzielnych spacerów? Takie drobiazgi mogły mu przypominać, jak wyglądało wspólne życie. choćby kiedy sam podjął decyzję o wyprowadzce, mógł to mocno przeżywać.

– A ja od rana myślę, iż skoro mnie zablokował, to pewnie te wszystkie lata nic dla niego nie znaczyły.

– Przy drzwiach pamiętał o twoim parasolu. Ty pamiętasz, iż Paweł pije herbatę, dopiero kiedy przestygnie. Te odruchy zostają. A teraz każde z was próbuje sobie poradzić po swojemu. Ty szukasz rozmowy, bo chcesz wiedzieć, na czym stoisz. On chyba potrzebuje wieczoru, w którym w ogóle nie będzie wracał do tego pytania.

Przesunęłam talerz z jabłkami na środek stołu.

– Miałam zamiar napisać do jego siostry. Tylko zapytać, czy wie, co się stało.

– Co zrobisz, jeżeli powie, iż wczoraj za tobą tęsknił?

– Poproszę ją, żeby mu powiedziała, iż może przyjść.

– A jeżeli powie, iż miał dobry dzień?

Tego też się bałam. Pewnie zapytałabym, z kim go spędził.

– Dobra – powiedziałam. – Co zamiast tego?

– Powiedz mi, kiedy najbardziej ciągnie cię do sprawdzania.

– Po dziewiątej. Wtedy zwykle dzwonił, jeżeli wracał późno z pracy.

– To dziś po dziewiątej zadzwoń do mnie. Możesz też schować wasz czat z głównego ekranu, żebyś nie otwierała go za każdym razem, kiedy sięgasz po telefon. Jak będziesz chciała mu coś powiedzieć, zapisz to i zostaw do rana. A jeżeli kiedyś zostanie wam do załatwienia pilna sprawa, trzymaj się tego kanału, który już wspólnie ustaliliście, i samej sprawy.

– Na przykład kluczy od piwnicy?

– Właśnie. „Klucze są u administratora, możesz odebrać w środę”. Bez dopisku o Wigilii.

Roześmiałam się, choć chwilę wcześniej byłam gotowa się z nią pokłócić. Obrałyśmy jabłka i upiekłyśmy ciasto. Wychodząc do mamy, odruchowo spojrzałam na wieszak. Parasol wisiał tam, gdzie zawsze. Wzięłam go.

Po dziewiątej ręka sama powędrowała do telefonu. Zadzwoniłam do Magdy.

– Mam ochotę zapytać, czy u niego też tak leje – powiedziałam.

– A jak tam u twojej mamy?

Opowiedziałam jej, iż mama zjadła dwa kawałki szarlotki, a trzeci zapakowała dla sąsiadki. Paweł przez cały czas był mi bliski. Tego wieczoru miałam też komu opowiedzieć o własnym dniu.

Idź do oryginalnego materiału