Nauczyłam rozumu i męża, i teściową, i szwagierkę
Gdzie jest mój obiad, Jagna? Pytam, gdzie jedzenie?!
Jagna choćby nie spojrzała w kierunku męża. Siedziała na krańcu kanapy, kołysząc w ramionach zwiniątko, z którego dobiegały niezadowolone pomruki.
Spokojnie, Zosiu wyszeptała. Dopiero co zasnęła! Cały dzień spędziłam w przychodni, potem w aptece, potem…
A mnie to nie rusza, gdzie byłaś! wparował Grzegorz do pokoju, choćby nie zdejmując kurtki. Ja pracuję, ja utrzymuję ciebie i dziecko!
Wracam do domu, a na stole nie ma choćby talerza zupy, tylko twoja kwaśna mina i ten wieczny płacz.
Czym ty się w ogóle dziś zajmowałaś?
Leczyłam twoją córkę Jagna podniosła na niego wzrok. Znowu ją wysypało na policzkach. Lekarze nic nie potrafią powiedzieć, sama musiałam szukać maści.
Chociaż raz zapytałeś, jak się czuje?
A co mam pytać? Drze się znaczy żyje. Jesteś matką, ty się z tym męcz.
Twoim obowiązkiem jest zapewnić mi wygodę. Po co się żeniłem?
Żeby jeść pierogi z paczki i nie spać po nocach?
Ożeniłeś się, bo tak było wygodnie, ucięła. A ja za ciebie wyszłam, bo wszyscy dookoła szeptali: najwyższa pora, najwyższa pora.
No to masz porę!
Grzegorz skrzywił się, podszedł do wózka stojącego w kącie i z impetem kopnął koło.
Wózek odskoczył i grzmotnął o komodę.
Córka w ramionach Jagny pisnęła i wpadła w nowy atak płaczu.
Uspokój ją! wrzasnął Grzegorz. Bo siebie nie poznaję.
Jeszcze rok temu życie Jagny wyglądało zupełnie inaczej.
Była tą dziewczyną, za którą oglądali się przechodnie: zawsze świetnie ubrana, błyskotliwa, z planami na każdy weekend.
Grzegorz wydawał się księciem z bajki: przystojny, zaradny, potrafił postawić na swoim.
Schodzili się i rozstawali raz kłócili się o byle co, innym razem spektakularnie godzili się na oczach znajomych.
Kiedy Grzegorz przyniósł pierścionek, Jagna wahała się, ale rodzice naciskali.
Jagnusiu, ileż można się szwendać? mówiła mama, nakładając jej na talerz twarogowe placuszki. Masz dwadzieścia siedem lat.
Grzegorz jest porządny chłopak, rodzina z dobrego domu. Mieszkanie kupujecie. A dzieci? Pomyślałaś, kto ci poda szklankę wody na starość?
Mamo, jaka szklanka? Pracę lubię, dopiero co dostałam nowy projekt.
Praca to pył dołączał się tata, nie odrywając się od gazety. Kobieta bez rodziny to jak drzewo bez korzeni. Uschniesz i nie zauważysz.
Grzegorz cię kocha, a charakter każdy ma swój. Przyzwyczaisz się.
Jagna ustąpiła. Wykazała tę słabość, którą potem będzie sobie wypominać w każdą bezsenną noc.
Wesele huczne, mieszkanie w kredycie hipotecznym, ciąża jak grom z jasnego nieba.
Wszystko działo się za szybko. Jeszcze nie oswoiła się z rolą żony, a już została inkubatorem życia.
Chciała bardzo syna. Wyobrażała sobie, iż będą chodzić na mecze, iż będzie do niej podobny: cichy, rozważny.
Ale na USG usłyszała: Dziewczynka. I w środku coś się w niej złamało.
Poród? Koszmar. Powikłania, kroplówki, niekończące się korytarze pachnące chloraminą i beznadzieją.
Gdy wreszcie wypisali ją do domu, czuła się jak potłuczony stary flakonik, sklejony na gwałtownie i krzywo.
Patrzyła na to maleństwo w łóżeczku i nie czuła nic oprócz wściekłego rozdrażnienia.
Czemu ona ciągle płacze? pytała mamę, która przyjechała pomóc.
To kolki, dziecko, wytrzymaj. My wytrzymywałyśmy. I ty wytrzymaj. Głodna.
Nie chce jeść! Wszystko mnie boli, mamo!
To źle karmisz. Staraj się! Jesteś matką, zapomnij, co to chcę liczy się tylko trzeba.
Grzegorz w tym czasie zniknął. Przez dwa tygodnie jeszcze udawał troskliwego tatę, potem mu się znudziło.
Przeszkadzał mu zapach dziecka, pieluchy leżące na wierzchu ale najmocniej to, iż Jagna przestała być jego osobistą gejszą.
***
Mama dzwoniła, oznajmił Grzegorz z kuchni, obserwując Jagnę próbującą jednocześnie mieszać pusty rosół i tulić marudzącą córkę. Mówi, iż Kasia znowu się popłakała.
Kasia, siostra Grzegorza, trzy lata starsza, od pięciu lat zamężna, zero dzieci.
I za każdym razem, gdy widziała posty Jagny na Facebooku albo słyszała o siostrzenicy, łapała furię.
Co ja mam zrobić? Przepraszać, iż urodziłam? Jagna rzuciła łyżką.
Powinnaś być skromniejsza. Mama mówi, iż specjalnie przed nią się popisujesz tym twoim macierzyństwem.
A tak w ogóle uważa, iż jesteś beznadziejną gospodynią. Kurz masz na listwach, Jagna.
Twoja mama od dwóch tygodni u nas nie była, skąd wie o listwach?
Ona czuje! Grzegorz walnął dłonią w stół. I ma rację. Popatrz na siebie. Szlafrok poplamiony, oczy czerwone.
Zrobiłaś się jakaś ciocia-klocia z Pcimia.
Może gdybyś mi pomógł, może gdybyś raz z nią wstał w nocy…
Ja pracuję! wrzasnął. Zrozum to w końcu! Ja przynoszę pieniądze.
Twoja sprawa to dom i dziecko.
A w sobotę jedziemy do twoich na działkę. Dzwonili, mówią, iż dziecku potrzebne świeże powietrze. Moi też będą.
Nie chcę na działkę. Zimno, wody brak, żeby ją umyć, twoja matka znów będzie spiskować z moją za moimi plecami.
Nie interesuje mnie, czego chcesz. Rodzice powiedzieli trzeba. Spakuj torby na ósmą. I bez twojego marudzenia.
***
Na działce sytuacja tylko się pogorszyła. Rodzice Jagny, zachwyceni rolą dziadków, wręcz wyrywali dziecko z ramion.
Jagna, źle ją trzymasz! krzyczała mama z altanki. Główkę trzymaj! Boże, kto tak zawija w rożek? Daj, ja to zrobię.
Dajcie mi spokój burknęła Jagna i uciekła na koniec ogrodu.
Grzegorz na działce starannie udawał, iż nie widzi ani żony, ani córki. Siedział z teściem, rozprawiając o remoncie Skody, i jeszcze podsycał złośliwości, gdy teściowa wbijała szpile Jagnie.
O, Jagnuś, co to ona znowu ma na policzkach? Wysypka? teściowa, Antonina, podeszła do wózka, mrużąc oczy. Źle się nią opiekujesz. Pewnie zjadasz coś nieodpowiedniego.
A jakby moja Kasieńka miała dziecko, dmuchałaby na nie i chuchała. Ona taka dokładna…
To niech Kasieńka sobie urodzi, co za problem? odpaliła Jagna.
Antonina teatralnie przyłożyła rękę do serca.
Grzesiu! Słyszałeś, jak ona pastwi się nad nieszczęściem twojej siostry!
Grzegorz podbiegł do Jagny, złapał za łokieć i ścisnął tak, iż pobladła.
Przeproś mamę. Już.
Puść, boli mnie!
Powiedziałem, przeproś! Zwariowałaś?
Rodzice Jagny stali obok, ale zamiast ją obronić, ojciec tylko ponuro rzucił:
Jagna, nie pyskuj matce męża. Grzegorz ma rację, okaż trochę szacunku.
Wtedy Jagna zrozumiała: została sama. Wszyscy przeciwko niej.
Mąż, który uważa ją za służącą, rodzice ceniący prestiż społeczny ponad jej szczęście, i teściowa, która z zawiści pracowicie rozkładała ich małżeństwo na łopatki.
***
Kryzys wybuchł tydzień po powrocie do Warszawy z działki.
Córkę męczyły kolki, Jagna drugą dobę nie spała.
Gdy wreszcie dziewczynka zasnęła, Jagna osunęła się na podłogę w kuchni, prosto na linoleum, zamknęła oczy.
Drzwi trzasnęły. Grzegorz wrócił z roboty w wyjątkowo podłym nastroju.
Dlaczego w przedpokoju stoją siaty ze śmieciami? burknął na dzień dobry.
Jagna nie odparła. Nie miała już siły choćby rozchylić ust.
Do kogo ja mówię? przeszedł do kuchni, szturchnął ją stopą. Wstawaj i wynieś. Już.
Zrób to sam powiedziała cicho. Nie mogę już. Plecy mi wysiadają i chcę spać. Choćby godzinę, Grzegorz. Błagam.
Aaa, nie możesz? chwycił ją za kołnierz szlafroka i szarpnął na nogi.
Tkanina zatrzeszczała.
Popatrzcie na nią, księżniczka zmęczona! Inne piątkę rodzą i do roboty chodzą, a ta się rozsypała.
W pokoju obudziła się córka i zaczęła płakać na nowo. Grzegorz, ciskając się z wściekłości, ruszył do łóżeczka.
Znowu wrzask! podbiegł, szarpnął łóżeczkiem. Zamknij się wreszcie!
Dziecko aż się zakrztusiło z przerażenia.
Jagna wpadła do pokoju, próbując odciągnąć męża.
Nie dotykaj jej! Odsuń się od niej!
Przez nią mam życie zrujnowane! Grzegorz zamachnął się i z całej siły uderzył ją w twarz.
Odbiła się od ściany, boleśnie uderzając głową o brzeg szafy.
Dokładnie w tym momencie, gdy spojrzała na zapłakaną córeczkę i bluzgującego męża, coś w niej pękło. W jednej chwili ulotnił się żal, zmęczenie, bezsilność.
Wstąpiła w nią czysta furia.
Chwyciła masywną figurkę z komody kuriozalny prezent od teściowej i bez zastanowienia ruszyła do przodu.
Jeszcze raz warknęła, unosząc rękę. Dotkniesz jej raz jeszcze, przysięgam roztrzaskam ci łeb!
Wynoś się.
Grzegorz zbaraniał.
Rękę na mnie podnosisz, w moim mieszkaniu?!
Mieszkanie kupiliśmy razem, Jagna cedziła spokojnie każde słowo. Kredyt spłacaliśmy z moich zasiłków i twoich premii, nadpłatę zrobiłeś z pożyczki od moich rodziców. Połowa należy do mnie.
Ale mam to gdzieś. Wyjdź, zanim wezwę policję i nie udokumentuję pobicia.
Mam twoją dłoń odciśniętą na twarzy, Grzegorz. Na dziecku zostaną sińce.
Może nie wsadzą, ale zrobię ci taką reklamę, iż do końca życia będziesz spłacał adwokatów.
Jagna wyszła z sypialni i zadzwoniła po patrol.
***
Przepychanki ciągnęły się kilka miesięcy. Grzegorz zaangażował matkę i siostrę, które dzwoniły, pisały do Jagny obrzydliwości i groźby, ale ona się nie przejmowała po prostu ich zablokowała.
Kiedy rodzice przyjechali, by pogodzić dzieci, nie wpuściła ich do środka.
Albo jesteście po mojej stronie, albo zapomnijcie adres.
Wasz zięć podniósł łapę na nowo narodzoną wnuczkę. jeżeli dla was to normalne, nie mamy o czym rozmawiać.
Ojciec milczał, mama płakała, ale widząc siniaka na nóżce wnuczki, oboje ucichli.
Przyznali, iż bicie takiego maleństwa nie ma usprawiedliwienia.
Jagna nie tylko złożyła pozew, ale pojawiła się z nim w pracy Grzegorza. Cicha, spokojna, z teczką papierów.
Nie robiła awantur, tylko pokazała szefowi ochrony który znał jej ojca nagranie z niani elektronicznej. Grzegorz sam ją kupił przed narodzinami córki.
Widać było wszystko… łącznie z tamtym atakiem w pokoju dziecięcym.
Grzegorza poproszono o dobrowolną rezygnację. W tej korporacji reputacja to wszystko nie chcieli takiej afery.
Teściowa po wieściach o zwolnieniu dostała ciśnienia i położyła się do łóżka, a Kasia obawiając się, iż film trafi do internetu (gdzie Jagna miała masę wspólnych znajomych z jej mężem) zamilkła jak kamień.
***
Dziś Jagna żyje spokojnie. Pieniędzy czasem na styk, ale nie narzekała.
Ze swojej części mieszkania Grzegorz się zrzekł na poczet alimentów, Jagnie to pasowało.
Rodzina eksmęża natychmiast wyparła się dziecka, ojciec nie odwiedza córki.
A nowym paniom Grzegorza mówi, iż nigdy w życiu nie był żonaty.
