Czterysta tysięcy

Piotrkowska pachniała w piątek wieczorem frytkami z budki koło pasażu, a ja stałam w drzwiach warsztatu i patrzyłam na SMS z banku. Saldo: osiemdziesiąt dwa złote. Dwa razy przeczytałam. Nie dlatego, iż nie zrozumiałam — po prostu nie chciało mi się wierzyć, iż to koniec.

Jedenaście lat. Tyle włożyłam w ten zakład. Paweł mówił, iż życie mamy wspólne, więc po co papiery. Jego matka, Barbara, przychodziła w każdą niedzielę po obiedzie i poprawiała mi serwetki na stole. „Marta, tyle hałasu, a zysku mniej niż u fryzjera.” No tak, zysku nigdy nie widziała, bo siedziała w domu, a ja prowadziłam księgowość, zamawiałam części, stałam w okienku, kiedy Paweł grzebał przy skrzyniach biegów.

W listopadzie położyliśmy nową podłogę w hali — czterysta tysięcy z mojego konta, oszczędności z pracy w Niemczech. Paweł wtedy dostał zadyszki, przysiadł na oponie i powiedział: „Dobra z ciebie baba. Firma będzie nasza.” Uśmiechnęłam się. Głupia. Zamiast do notariusza, poszłam po kawę.

Umarł w środę nad ranem. Serce. Miał czterdzieści dwa lata.

Trzy dni po pogrzebie przyszła Barbara. Nie zadzwoniła do drzwi — miała dorobiony klucz. Stała w kuchni w moim mieszkaniu i otwierała szafki, jakby liczyła talerze.

— Mieszkanie jest Pawła — powiedziała, choćby nie patrząc w moją stronę. W ręku trzymała akt notarialny, złożony na trzy. — Kupił je przed ślubem. Twojego nazwiska nigdzie nie ma.

Sięgnęła po moją filiżankę z niedopitą kawą i odstawiła ją do zlewu. Potem dodała, iż warsztat też przepisała na siebie, bo „syn by chciał, żeby firma została w rodzinie”. O mnie nie powiedziała ani słowa. Jakbym była powietrzem.

Wtedy nie płakałam. Odkręciłam wodę, umyłam tę filiżankę trzy razy, zanim odpowiedziałam. A kiedy w końcu otworzyłam usta, wyszło tylko:

— To ja włożyłam w ten warsztat czterysta tysięcy.

Barbara poprawiła włosy. — Nie masz pokwitowania, kochanie. A jak ci się nie podoba, możesz się wyprowadzić do końca tygodnia.

Wychodząc, zabrała z przedpokoju zdjęcie Pawła z naszego pierwszego urlopu w Ustce. Zdjęła z haczyka i wsadziła do torebki. Bez słowa. Trzasnęła drzwiami, a wtedy zadrżał wieszak, na którym zostały tylko moje klucze.

Całą noc siedziałam w kuchni. Na parapecie stał słoik po ogórkach, w nim zwiędły krokus z cmentarza. Nie potrafiłam go wyrzucić. Rano poszłam do banku.

Przelew miał tytuł: „zwrot nakładów”. Czterysta tysięcy. Dokładnie tyle, ile wyszło z mojego konta na tę cholerną podłogę, kompresor i miękkie maty w hali. Potem zamknęłam konto firmowe — miałam pełnomocnictwo, którego Barbara nigdy nie cofnęła, bo nie przyszło jej do głowy, iż wiem, gdzie leży teczka z dokumentami. Leżała w warsztacie, w szufladzie pod biurkiem, pod kalendarzem z 2019 rokiem.

Kiedy wychodziłam z oddziału, zadzwonił telefon. Barbara. Nie odebrałam. Wsiadłam w tramwaj linii 15, kupiłam bilet przez aplikację. Przez całą drogę na Kochanówkę patrzyłam na swój odbity profil w szybie. Miałam wrażenie, iż z każdym przystankiem ubywa mi lat.

O szesnastej zajechałam do warsztatu. Ślusarz kończył wymianę zamka w drzwiach. Dałam mu stówę do ręki i poprosiłam o zapasowy klucz. Pachniało smarem i stygnącym kaloryferem. Na podnośniku stało audi A4, którego nikt już nie naprawi. Zostawiłam je tak.

Barbara przyjechała o siedemnastej. Usłyszałam jej kroki po betonowej posadzce, zanim otworzyła drzwi. Nacisnęła klamkę — ani drgnęła. Zapukała pięścią, potem drugą.

— Marta! — jej głos był cienki jak stare zawiasy. — Coś ty zrobiła?

Otworzyłam drzwi. Tylko na tyle, żeby widziała moją twarz. W jednej ręce trzymałam telefon z otwartą aplikacją banku, w drugiej plik rachunków z podpisem Pawła. Pokazałam ekran.

— Czterysta tysięcy — powiedziałam. — To moje. Resztę dzielcie w sądzie.

Chciała coś powiedzieć. Zaczęła: — Paweł by…

— Paweł by cię wyprosił — dokończyłam. — Wiesz o tym. Zawsze mówił, iż liczysz cudze, a swoje trzymasz w skarpecie.

Jej dłoń zacisnęła się na pasku torebki. Z torebki wystawał róg zdjęcia z Ustki.

— Wracaj do domu — powiedziałam. — Tu już nie jesteś potrzebna.

Wzięłam z szafki klucz do sejfu, włożyłam do kieszeni. Potem wyszłam, przekręciłam zamek i wrzuciłam klucz do kieszeni tej samej kurtki, w której Paweł zostawił mi miętusy w zeszłym tygodniu.

Przeszłam na drugą stronę ulicy. Pod murem kamienicy stał sąsiad z psem, małym kundelkiem z jedną brązową łatką na oku. Pies zaszczekał, a ja mu odpowiedziałam: „No właśnie”.

Barbara stała przy drzwiach jeszcze z pięć minut. Widziałam, jak poprawia kołnierz, potem wyjmuje telefon i udaje, iż pisze SMS. W końcu odeszła w stronę przystanku. Nie obejrzała się.

Wsiadłam do tramwaju. Znowu linia 15. Bilet był już zużyty, ale nikt tego nie sprawdzał o tej porze. Koło stawu na Zdrowiu mignęło boisko. Pomyślałam, iż rano pójdę do notariusza. Zamknę sprawę mieszkania. Tylko jedno wiedziałam na pewno: nie zapłacę już ani złotówki za cudze życie.