# Cztery kartony

W poniedziałek rano na poczcie przy ulicy Dworcowej było pusto, tylko ja za okienkiem i ona. Wniosła te kartony po dwa na raz, do samego końca liczyłam, iż to paczki z odzieżą na sprzedaż. Stanęła przede mną, położyła dowód na ladzie, a ja zobaczyłam, iż nie ma w nim meldunku — sam plastik, bez adresu.

— Weronika Malik — przeczytałam na głos.

Potwierdziła, podpisała dwa razy. Cztery kartony, Kraków. Termin: dziesięć dni roboczych.

— Trzeba było tańszym transportem — powiedziałam, bo taka jest moja praca: wyliczam ludziom, ile stracili na pośpiechu. — Dwa dni dłużej i wyszłoby o dziewiętnaście złotych mniej.

— Niech idą — odpowiedziała i przesunęła dowód z powrotem do kieszeni kurtki.

Kurtkę miała lekką, za cienką na koniec sierpnia w Bydgoszczy, kiedy od Brdy ciągnie wilgoć i człowiek trzęsie się na przystanku, chociaż termometr pokazuje siedemnaście stopni. Na ladzie między nami leżał telefon. Ekranem do góry. Co chwilę podrygiwał, a ona choćby na niego nie zerkała. W końcu przycisnęła go dłonią, potem odwróciła ekranem do blatu, a ja zdążyłam zobaczyć pasek powiadomień: trzydzieści jeden nieodebranych. Dwa numery zapisane jednym imieniem: „Mama” i „Siostra”.

— Rachunek poproszę — powiedziała.

Wydrukowałam. Dziewiętnaście złotych sześćdziesiąt groszy. Zapłaciła kartą, wzięła potwierdzenie, złożyła je w pół i schowała do wewnętrznej kieszeni, tam gdzie paszport. Paszport, nie dowód. To zapamiętałam.

— Miłego dnia — powiedziałam, chociaż widziałam, iż ten dzień miły nie będzie.

Uśmiechnęła się. Taki uśmiech, przy którym człowiek zaciska zęby, żeby się nie rozpłakać. I wyszła, a ja zostałam z zapachem taśmy klejącej i jeszcze czymś — jakby starej szafy, naftaliny, jakby te kartony stały w piwnicy od zeszłego roku.

Poszłam na zaplecze zrobić sobie kawy z automatu. Za oknami zaczynał padać deszcz.

W pracy jestem jedenaście lat i widziałam już wszystko: matki wysyłające dzieciom paczki na święta, kobiety odsyłające obrączki po rozwodzie, oszustów wysyłających puste koperty. Ale tej dziewczyny nie mogłam zapomnieć. I wie pani, co było najdziwniejsze? Im dłużej o niej myślałam, tym mniej wiedziałam.

Na przykład po co pakować cztery kartony, skoro jechała do Krakowa na stałe? Przecież w pociągu można wziąć dwie torby, resztę przewieźć busem za siedemdziesiąt złotych. Chyba iż nie miała dokąd wracać. Chyba iż wysłała całe swoje życie przodem, a sama wyszła z pustymi rękami na deszcz.

Telefon dzwonił tak, jakby ktoś po drugiej stronie nie dopuszczał do siebie myśli, iż można nie odebrać. Trzydzieści jeden razy. Pani wie, ile to jest? Każdy dzwonek trwa do piętnastu sekund. To prawie osiem minut ciągłego brzęczenia. A ona stała i czekała na rachunek.

Pamiętam jeszcze jedną rzecz. Przy stemplowaniu paczki musiałam przykleić naklejki na każdym boku. Na rogach kartonów były ślady po taśmie — nie jednej, nie dwóch, ale kilku warstwach. Jakby były już wielokrotnie oklejane i odklejane, przenoszone z miejsca na miejsce. A na górnym kartonie, tym najmniejszym, z boku, ktoś napisał flamastrem: „JULA — SZKOŁA”. Z tym iż żadnej Julii w adresie nie było. Adres brzmiał: Kraków, ulica Rakowicka, Weronika Malik.

Czasem sobie myślę, iż ta kobieta przez lata trzymała w kartonach rzeczy, które nie należały do niej. Cudze lata, cudze szkolne zeszyty, cudze rysunki. I w końcu je wysłała. Nie wyrzuciła — wysłała. Żeby nie można było powiedzieć, iż zniszczyła.

Zamknęłam okienko kwadrans po piątej. Deszcz nie przestawał. Przez szybę widziałam, jak na przystanku przed dworcem stoi grupka ludzi: matka z wózkiem, student w za dużej bluzie, starszy mężczyzna z torbą na kółkach. Każdy z nich czekał na swój autobus. Żaden z nich nią nie był.

Wieczorem, jak zwykle, zadzwoniła do mnie córka z pytaniem, czy zjadłam obiad. Powiedziałam, iż tak, chociaż zjadłam tylko suchą bułkę z serem. I nagle — nie wiem czemu — zapytałam ją:

— A gdybym tak któregoś dnia pojechała do Gdańska i nie wróciła?

Córka roześmiała się i powiedziała, iż stara jestem na takie romanse. Nie chodziło mi o romans. Chodziło mi o to, iż gdyby ktoś dzwonił do mnie trzydzieści jeden razy z rzędu, to chyba bym się rozpłakała z poczucia, iż coś zepsułam. A ona nie. Ona odwróciła telefon i czekała, aż wydrukuje się rachunek na dziewiętnaście złotych.

Potem dowiedziałam się od koleżanki z okienka obok — ta, co pracuje na popołudniowej zmianie — iż w czwartek przyszła jakaś kobieta w czerwonej kurtce i pytała o paczki nadane w ten poniedziałek.

— Cztery kartony, Kraków, młoda blondynka — mówiła kobieta, a głos miała taki, iż Beata od razu zesztywniała. — To moja córka. Proszę mi dać adres odbiorcy.

Beata odmówiła. U nas nie wydaje się danych nadawcy ani odbiorcy bez zgody.

Kobieta stała jeszcze chwilę, potem odwróciła się i powiedziała do kogoś do słuchawki:

— To na pewno ona. Przez te głupie kartony. Mówiłam, żeby jej nie ruszać.

Beata zapamiętała tylko tyle, iż kobieta nosiła skórzane rękawiczki, choć na dworze było czternaście stopni, i iż z jej torebki wystawał plik kopert — takich, jakich ludzie używają do listów z urzędów.

A w piątek, wieczorem, ja miałam ostatnią szychtę przed weekendem. Zostałam po godzinach, bo system się zawiesił. Gdy wyszłam, padało. Pod wiatą przystanku, na ławce pod dworcem, siedziała ta kobieta — Weronika. Z mokrymi włosami, z torbą na ramieniu, wpatrzona w rozkład jazdy. Pociąg pospieszny do Krakowa odjeżdżał o 22:44.

Przeszłam obok niej na drugi koniec wiaty. Udawałam, iż szukam biletu miesięcznego, chociaż mam go w zewnętrznej kieszeni od półtora roku. Nie odzywała się. Patrzyła w telefony, ale nie w swój — w cudze twarze oświetlone ekranami.

W końcu powiedziałam:

— Daleko pani dziś jechać?

Drgnęła, jakby nie zarejestrowała, iż obok stoi człowiek.

— Do Krakowa — odpowiedziała. — Do pracy.

— To dobrze — odrzekłam. — W Krakowie o tej porze chyba cieplej.

Kiwnęła głową. I tak stałyśmy obok siebie, aż przyjechał jej autobus. Ja się nie ruszyłam, żeby nie wyglądało, iż ją pilnuję. Ale patrzyłam, jak wsiada, jak kasuje bilet, jak siada przy oknie. I jak znowu wyciąga telefon, patrzy na ekran, i jak tym razem coś klika.

Dwa numery. „Mama” i „Siostra”. Po kolei.

Pani powiedziała, iż ciekawe, dokąd jedzie. Ja powiem tak: mnie ciekawiło, co było w tych kartonach. Bo przez osiem godzin w magazynie leżały u nas na regale, zanim przyjechał kurier. I cały czas z jednego, tego najmniejszego, coś się przesuwało, jakby tam w środku nie było ubrań ani książek, tylko coś drobnego, co popukuje przy każdym ruchu.

W piątek rano, przed przyjazdem kuriera, podniosłam ten karton. Ciężki był niemiłosiernie jak na taki mały rozmiar. A przez szparę w taśmie, taką na dwa palce, zobaczyłam róg czegoś żółtego. Plastik. I uszko.

Domyśliłam się? Nie, skąd. Ale pomyślałam wtedy, iż można przez jedenaście lat pracować za okienkiem i ani razu nie nadawać własnych kartonów.

Jej pociąg odjechał o 22:44, punktualnie co do minuty. Stałam na peronie, chociaż nie miałam tam czego szukać. Mokre liście kleiły się do chodnika, buczało coś w transformatorze nad torami, a z głośników bił kobiecy głos zapowiadający Express InterCity do Krakowa przez Inowrocław, Konin, Warszawę. Weronika siedziała przy oknie, ale nie patrzyła przez szybę. Patrzyła w telefon. A potem przyłożyła do ucha, i widziałam, jak otwiera usta, bierze wdech, i coś mówi. Trzy sekundy, nie więcej. I odkłada. A potem ten żółty plastik, co go widziałam w kartonie, wyrósł w mojej głowie na cały ekran.

Nazywał się Jula. Szkoła. I to była jedna z tych rzeczy, które zostawiają po sobie ślad na taśmie.

Pociąg ruszył. Jej postać przy oknie zniknęła mi z oczu za słupem, potem za drugim, potem w deszczu. Na peronie został tylko numer toru i tablica z godzinami.

Wracałam do domu autobusem nocnym. Siedziałam z tyłu i liczyłam w myślach, ile razy w życiu nadawałam paczki bez adresu zwrotnego. Jedenaście lat. Jedenaście lat pracy w jednym miejscu, dziewiętnaście złotych za cztery kartony.

A na koniec, wie pani, co zrobiłam? Wysiadłam przystanek przed swoim i przez dziesięć minut szłam w deszczu, bez parasola, w butach, które przemokły na wylot. Po co? Żeby poczuć, jak to jest wyjść w noc z jedną torbą i z nikim się nie żegnać. Przeszłam całą ulicę Dworcową, potem most, potem jeszcze kawałek pod topolami. I jedyne, co czułam, to to, iż w kieszeni mam wyłączony telefon i nikt o tym nie wie.

Na moim bloku paliło się światło w kuchni. Weszłam po cichu, wyjęłam klucze, odkręciłam zamek. W środku pachniało rosołem. To córka zostawiła mi na gazie, z kartką „Zjedz, mamo”. Jadłam prosto z garnka, patrząc na kartkę, i nagle zrobiło mi się strasznie żal tej kobiety, która w poniedziałek rano stała u mnie przy okienku z czterema kartonami i trzydziestoma jeden nieodebranymi połączeniami.

Ale jeszcze bardziej, wie pani, co mi jej żal? Że nikt jej nie zostawił kartki z napisem „Zjedz”. Że na jej stole w Krakowie, w tej wynajętej kawalerce, w pierwszy wieczór po podróży nie stał żaden rosół. Że musiała go sobie ugotować sama. I iż najpierw musiała dojechać.