Czterdzieści lat wspólnego życia pod jednym dachem, a w wieku sześćdziesięciu trzech lat nagle postanowiłeś wszystko zmienić?
Siedziałam w swoim ulubionym fotelu, patrząc przez okno na znajome warszawskie ulice, próbując wyrzucić z głowy wydarzenia dzisiejszego dnia. Jeszcze kilka godzin temu z nerwowością przygotowywałam kolację i czekałam na powrót Zbigniewa z wędkowania. Wrócił, ale nie z rybami, tylko z wiadomością, którą jak się okazało, nosił w sobie już od dawna i w końcu zebrał się na odwagę, żeby mnie o niej poinformować.
Chcę się rozwieść i proszę, żebyś podeszła do tego ze zrozumieniem powiedział nagle, spuszczając wzrok. Dzieci są już dorosłe, zrozumieją. Wnuki też mają swoje życie, a my możemy to zakończyć bez awantur.
Czterdzieści lat razem, a ty chcesz wywrócić swoje życie do góry nogami po sześćdziesiątce? nie mogłam zrozumieć. Mam prawo wiedzieć, co będzie dalej.
Ty zostaniesz w naszym mieszkaniu w Warszawie, ja przeniosę się na działkę pod Łodzią miał wszystko zaplanowane. Nie ma sensu dzielić majątek, potem i tak zostanie naszym córkom.
Jak ona się nazywa? zapytałam bez nadziei.
Zbigniew poczerwieniał, zaczął nerwowo zbierać rzeczy i udawał, iż nie słyszał pytania. Jego reakcja nie pozostawiała mi żadnych złudzeń była inna. W młodości choćby nie przyszło mi do głowy, iż na starość zostanę sama, a mój mąż pójdzie do innej kobiety.
Może jeszcze wszystko się ułoży próbowały pocieszyć mnie córki, Agata i Jagna. Nie przejmuj się zachowaniem taty.
Nic się już nie zmieni wzdychałam. Tylko nie widzę sensu w zmianie, dokończę swoje lata w spokoju i będę cieszyć się waszym szczęściem.
Jagna i Agata pojechały na działkę na rozmowę z ojcem. Później wróciły bardzo przygnębione, ale nie spieszyły się, by powiedzieć mi prawdę. Nagle zmieniły swoje nastawienie i próbowały przekonać mnie, iż życie w pojedynkę może być choćby lepsze nie trzeba o nikogo dodatkowo dbać. Rozumiałam już wszystko, ale nie pytałam. Po prostu starałam się żyć dalej. Nie było to łatwe, bo rodzina i znajomi nieustannie zadawali pytania i próbowali zrozumieć, co się wydarzyło.
No wiesz, tyle lat razem, a na stare lata uciekł do młodszej komentowały plotkujące sąsiadki, bez grama taktu. Młodsza czy przynajmniej bogatsza?
Nie wiedziałam, co odpowiedzieć, ale sama coraz częściej myślałam o rywalce i chciałam ją zobaczyć. Z tego powodu choćby pojechałam na działkę po przetwory, które niby miały tam czekać na mnie od lata. Nie uprzedzałam Zbyszka, wiedząc, iż tylko w ten sposób spotkam tę kobietę i faktycznie, trafiłam na nią.
Zbyszku, nie mówiłeś, iż była żona będzie do nas przyjeżdżać narzekała wyzywająco ubrana pani o przesadnie jaskrawym makijażu. Myślałam, iż już załatwiliście te sprawy, a jej nie będzie tu potrzeba.
Naprawdę zamieniłeś mnie na coś takiego? zapytałam, patrząc na bezczelną osobę.
Czy będziesz tak stała, pozwalając jej mnie obrażać? krzyczała kobieta. Jestem raptem parę lat młodsza, ale wyglądam zdecydowanie lepiej.
jeżeli ona w tym wieku naprawdę uważa, iż wygląd to najważniejsze, rzuciłam, łapiąc zawstydzony wzrok Zbyszka.
W drodze powrotnej do przystanku autobusowego słyszałam jeszcze jej krzyki. Starałam się nie płakać. Dopiero w domu pozwoliłam sobie na łzy i zadzwoniłam do siostry, prosząc ją o wsparcie.
Daj sobie spokój parzyła miętową herbatę Nina. Sama mówisz, iż ta nowa nie tylko nie jest ładna, ale do tego nie ma zbyt wiele rozumu.
A może ona ma rację, a ja wyglądam jak staruszka? zwątpiłam, patrząc na siebie.
Wyglądasz świetnie jak na swój wiek pocieszała mnie szczerze Nina. Dla mnie błąd zaczyna się, gdy kobieta po siedemdziesiątce zakłada panterkowe legginsy albo mini. Kobieta jest piękna w każdym wieku, jeżeli potrafi zachować klasę.
Spoglądałam na siebie w lustrze i musiałam przyznać Nince rację. Zdrowie mi dopisywało, ubrania miałam ładne, a kosmetyki zawsze podarowywały mi córki. Nigdy nie byłam kłótliwa ani nie chciałam wyglądać jak papuga, więc nie wyobrażałam sobie, iż mogłabym zachowywać się jak ta kobieta, którą niedawno spotkałam.
Teraz, kiedy jesteś wolna, możesz korzystać z życia dodała Nina. Córki są samodzielne, możliwości rozwoju i kultury dla nas jest mnóstwo, nie pozwolę ci się załamać.
Nina dotrzymała słowa zaczęła zabierać mnie do teatrów, na spacery po Krakowie, na koncerty. Niedługo uformowała się nasza grupa znajomych, ludzie w podobnym wieku. Wśród nich trafił się choćby jeden pan, który zaczął okazywać mi zainteresowanie, ale od razu grzecznie odmówiłam spotkań na osobności.
Słyszałem, iż teraz chodzisz do teatrów i masz nowych przyjaciół, może znowu wyjdziesz za mąż? pytał kiedyś Zbigniew podczas przypadkowego spotkania w sklepie.
A co sprowadziło cię aż tutaj, nie ma bliżej działki sklepów? Może twoja nowa kobieta nie gotuje? dociekałam.
Po prostu zawsze tu robiłem zakupy. W naszym wieku trudno zmieniać nawyki mruczał Zbigniew.
Nie chciałam już ciągnąć tej rozmowy pod pretekstem obowiązków wróciłam do domu. Zbigniew patrzył za mną, z trudem powstrzymując się by nie przyznać, jak bardzo żałuje rozwodu. Lata spędzone z rodziną, przy dzieciach, przecież to było dla niego najważniejsze. Potem pojawiła się żywiołowa Bożena, rozkręciła go w wir imprez i plotek.
Na początku wydawało się, iż życie z nią jest ciekawe, ale gwałtownie okazało się, iż Bożena nie znosi codziennych obowiązków, lubi plotkować, kręci się wokół mężczyzn i najlepiej czuje się na hucznych spotkaniach.
Ostatnio Zbigniew coraz częściej tęsknił za domem, a po spotkaniu ze mną to uczucie jeszcze się nasiliło. Nie robiłam mu scen, nie kłóciłam się, ani nie próbowałam go zatrzymać, po prostu żyłam spokojnie, z godnością, radząc sobie w nowej sytuacji. Może właśnie tego spokoju i poczucia bezpieczeństwa brakowało mu najbardziej, które miał tylko przy mnie.
Znowu kupiłeś morele, a ja dokładnie prosiłam o śliwki, ser nie taki tłusty, majonez zapomniałeś gderała Bożena, przeglądając torbę.
Kiedyś zakupy robiła Maria, albo robiliśmy razem. Ty wszystko zrzucasz na mnie nie wytrzymał Zbigniew.
Mam dość twoich porównań z byłą żoną! wrzeszczała Bożena. Powiedz jeszcze, iż wolisz Marię!
Zbigniew naprawdę żałował, ale wiedział, iż nie ma sensu mówić o tym. Maria nie zrobiła nic, by go odzyskać po prostu pozostała sobą, a Zbigniew desperacko pragnął jej przebaczenia.
Rozumiał, iż nigdy już jej zaufania i miłości nie odzyska. Wielokrotnie chciał zadzwonić, a po kolejnym sporze z Bożeną odważył się choćby przyjść pod drzwi dawnego mieszkania.
Przyszłeś po coś? zapytałam, nie wpuszczając go dalej.
Chciałem porozmawiać, masz chwilę? bąkał, czując zapach mojego słynnego ciasta ze śliwkami.
Nie mam ani czasu, ani ochoty odpowiedziałam spokojnie. Zabierz, co musisz, bo czekam na gości.
Nie miał czego zabierać, chciał powiedzieć wiele, ale nie mógł znaleźć adekwatnych słów. Wrócił na działkę i sam musiał przygotować sobie kolację, bo Bożena znów szalała po okolicy. Gdy wróciła, była bardzo rozbawiona, a Zbigniew ostatecznie zdecydował się dać jej czas na spakowanie rzeczy.
Po awanturach wywołanych przez Bożenę znowu miał ochotę zadzwonić do Marii, opowiedzieć jej wszystko ostatecznie porzucił ten pomysł i uspokoił się. Zbyt dobrze znał moją upartość, by mieć nadzieję na pojednanie.
Może kiedyś, za jakiś czas, mógłby przyjść i przeprosić, porozmawiać, by znaleźć ukojenie. Liczył na przebaczenie, choć nie na powrót wiedział, iż zdrady nie wybaczę, jak zaczynał swój romans.
Teraz on żył na działce pod Łodzią, ja w Warszawie, z córkami, wnukami i nowymi znajomymi z teatru. W tej układance dla Zbyszka miejsca już nie było.
