– Czterdzieści lat mieszkaliśmy razem pod jednym dachem, a ty w wieku sześćdziesięciu trzech lat nag…

Czterdzieści lat razem pod jednym dachem, a w wieku sześćdziesięciu trzech lat nagle chcesz wszystko zmienić?

Halina siedziała w swoim ulubionym fotelu, patrząc przez okno na wieczorny Kraków, starając się zapanować nad burzą uczuć. Jeszcze kilka godzin temu z pośpiechem szykowała kolację i czekała na powrót Jerzego z wędkowania. Wrócił, ale nie z rybami, ale z nowiną, którą długo nosił w sobie.

Chcę się rozwieść, proszę, potraktuj to ze zrozumieniem wydusił Jerzy, unikając jej wzroku. Dzieci już dorosłe, zrozumieją, wnuki nie będą się tym przejmowały, a my możemy zakończyć to bez awantur.

Czterdzieści lat razem, a teraz nagle wszystko chcesz przekreślić? zapytała Halina, głos jej drżał. Mam prawo wiedzieć, co dalej.

Zostaniesz w naszym mieszkaniu w mieście, ja przeniosę się na działkę pod Wieliczką wszystko było już przez Jerzego przemyślane. Nie mamy czego dzielić, cały majątek i tak przejdzie kiedyś na Elę i Magdę.

Jak jej na imię? spytała bez nadziei Halina.

Jerzy poczerwieniał, nerwowo sięgnął po kurtkę, udając, iż nie słyszy pytania. Halina nie miała już wątpliwości, iż w życiu Jerzego pojawiła się inna kobieta. Dawniej nigdy nie wyobrażała sobie, iż na emeryturze zostanie sama, a mąż odejdzie do nowej miłości.

Może się ułoży jeszcze jakoś, zobaczysz, będzie dobrze pocieszały Halinę córki. Nie przejmuj się zachowaniem taty.

Nic nie będzie dobrze wzdychała Halina. Nie zamierzam niczego zmieniać, dożyję swoich lat i będę się cieszyć waszym szczęściem.

Ela z Magdą pojechały do ojca na działkę, by poważnie z nim porozmawiać. Wróciły rozczarowane, ale nie chciały wyjawiać prawdy matce. Od tamtego czasu przekonywały ją, iż samotność wcale nie musi być taka zła, nie trzeba się już o nikogo martwić. Halina zrozumiała wszystko, nie drążyła, próbowała po prostu żyć dalej. Nie było to łatwe, bo krewni i sąsiedzi tylko pytali, dlaczego Jerzy odszedł.

No patrz, tyle lat razem, a na stare lata poszedł do innej komentowały niezbyt taktownie sąsiadki ze Skawiny. Młodsza jest od ciebie? Bogatsza?

Halina nie wiedziała, co powiedzieć, sama coraz częściej myślała o rywalce. Ciekawość zwyciężyła, po pretekst podjęcia słoików z konfiturą pojechała na działkę Jerzego. Nie ostrzegając go, chciała zobaczyć nową towarzyszkę Jerzego i tak właśnie się stało.

Jerzy, nie mówiłeś, iż twoja była będzie tu przyjeżdżać! parsknęła dama z przesadnym makijażem. Myślałam, iż już wszystko ustalone, nie ma tu dla niej miejsca.

Naprawdę zamieniłeś mnie na coś takiego? spytała Halina, patrząc na śmiałą kobietę.

Pozwolisz jej mnie obrażać?! zawołała dama. Jestem tylko parę lat od was młodsza, a wyglądam o niebo lepiej.

jeżeli w tym wieku uważa, iż wygląd to najważniejsze… wymamrotała Halina, szukając wzroku byłego męża.

W drodze na przystanek Halina słyszała jeszcze głos tej przesadnie wystrojonej, starzejącej się Barbie i walczyła z łzami. W domu pozwoliła sobie na rozpacz, zadzwoniła do siostry z prośbą o odwiedziny.

Daj spokój! parzyła miętową herbatę Nina. Sama mówisz, iż nowa partnerka Jerzego nie jest ani ładna, ani szczególnie inteligentna.

A może ma rację, a ja wyglądam jak staruszka? zaczęła wątpić Halina.

Doskonale wyglądasz jak na swój wiek uczciwie powiedziała Nina. Jedynie uważam, iż w siódmym dziesiątku nie powinno się nosić legginsów w panterkę czy mini spódniczek. Kobieta może być piękna w każdym wieku, jeżeli potrafi wyeksponować swoje atuty odpowiednio do metryki.

Halina spojrzała w lustro i musiała przyznać siostrze rację. Wciąż była w dobrej formie, na zdrowie nie narzekała, ubierała się gustownie, córki często obdarowywały ją kosmetykami. Nigdy nie chciała być krzykliwa, nie wyobrażała sobie zachowania ostatnio spotkanej „rywalki”.

No i dobrze kontynuowała Nina. Teraz jesteś wolna, masz czas na rozwój, na kulturę. Córki usamodzielnione, możliwości spędzania czasu w naszym wieku jest wiele, nie pozwolę ci się poddać.

Nina słowa dotrzymała: wyciągała Halinę do teatrów, na spacery, koncerty. gwałtownie wokół nich zebrała się grupa przyjaciół w podobnym wieku. Wśród nich znalazł się również pan, który próbował okazywać Halinie zainteresowanie ale ta stanowczo odmówiła spotkań sam na sam.

Słyszałem, iż teraz biegasz po teatrach, znajomych masz nowych; może znowu za mąż wyjdziesz? rzucił Jerzy po przypadkowym spotkaniu w sklepie.

A co cię tu sprowadza? Sklepów bliżej do twojej działki ci nie brakuje, czy twoja nowa wybranka nie gotuje? spytała Halina.

Przyzwyczajenie, zawsze tutaj robiłem zakupy, trudno się zmieniać w tym wieku mruknął Jerzy.

Halina nie kontynuowała rozmowy, pod pretekstem zajęcia ruszyła do domu. Jerzy poczuł nagle silną potrzebę, by ją zatrzymać, powiedzieć jak żałuje. Przez całe życie był przy Halinie i dzieciach, a potem olśniła go żywiołowa Teresa, która porwała go w wir nowości.

Na początku życie z Teresą wydawało się pasjonujące. niedługo wyszło na jaw, iż Teresa nie znosi obowiązków domowych, za to uwielbia plotki, mężczyzn wokół siebie, gwarne imprezy. Jerzy coraz częściej tęsknił za domowym spokojem, a po spotkaniu z Haliną pragnienie powrotu tylko się nasiliło. Halina nie robiła scen, nie kłóciła się; z godnością przetrwała rozstanie. Jerzy nie wyobrażał sobie, jak bardzo brakowało mu tej ciszy i poczucia domowego ciepełka.

Znowu kupiłeś morele, prosiłam o śliwki narzekała Teresa, przeglądając zakupy. Serów o takiej tłustości nie jadam, a majonezu znowu nie ma!

Po prostu wcześniej zakupy robiła Halina albo razem, a teraz wszystko zwalasz na mnie wypalił Jerzy.

Przestań mnie porównywać do swojej byłej! Powiedz od razu, iż żałujesz, iż ją zostawiłeś! wrzeszczała Teresa.

Jerzy naprawdę żałował, ale wiedział, iż nie ma już sensu tego mówić. Halina nic nie zrobiła, by go odzyskać, żadnych gierek. Po prostu była sobą, a on desperacko pragnął jej wybaczenia.

Wiedział jednak doskonale, iż ona nie przebaczy mu zdrady i nie przyjmie nigdy z powrotem. Kilka razy zbierał się, by zadzwonić, po kolejnej kłótni choćby stanął pod drzwiami swojego dawnego mieszkania.

Przyszedłeś po jakieś rzeczy? spytała Halina, nie wpuszczając go dalej.

Chciałbym porozmawiać, masz chwilę? szepnął Jerzy, słysząc z wnętrza mieszkania zapach jej słynnego ciasta ze śliwkami.

Nie mam ani czasu, ani ochoty, ani możliwości odpowiedziała spokojnie. Zabierz, co trzeba, bo zaraz mam gości.

Nie było po co niczego zabierać, chciał powiedzieć dużo, ale słowa nie przychodziły. Wrócił na działkę, sam przygotował obiad Teresa znów gdzieś biegała po wsi, późnym wieczorem wróciła rozweselona, a Jerzy wiedział, iż z tym jest już koniec. Od tego dnia zostawił Teresie czas na spakowanie swoich rzeczy.

Po burzliwych emocjach Jerzy znowu chciał zadzwonić do Haliny, może wszystko wyjaśnić, ale opanował się. Zbyt dobrze ją znał wiedział, iż nie ma już miejsca na nadzieję ani wybaczenie.

Może kiedyś, kiedy minie czas, zdobędzie się na rozmowę, na skruchę. Musi tego spróbować, bo inaczej nie zazna spokoju. Może Halina wybaczy, ale rodziny nie odbudują już nigdy. Jerzy wiedział to, zaczynając romans z Teresą. Teraz on mieszkał na działce, a Halina żyła własnym tempem w Krakowie z córkami, wnukami, spektaklami, rozmowami o przyszłości. Były mąż nie miał już w tej historii miejsca.