Czterdzieści lat mieszkaliśmy pod jednym dachem, a w wieku sześćdziesięciu trzech lat nagle postanawiasz zmienić swoje życie?
Zofia siedziała w ulubionym fotelu, patrząc przez okno, próbując zapomnieć o wydarzeniach tego dnia. Jeszcze kilka godzin wcześniej krzątała się po kuchni, przygotowując kolację i czekając na Stanisława, który miał wrócić z wędkowania. Stanisław wrócił, ale nie z rybami, ale z wieściami, które od dawna zamierzał jej przekazać, tylko nie miał odwagi.
Chcę się rozwieść i proszę, żebyś podeszła do tego ze zrozumieniem powiedział nagle Stanisław, unikając jej wzroku. Dzieci są dorosłe, zrozumieją, wnuki nie muszą się tym przejmować, a my możemy zakończyć to wszystko spokojnie, bez kłótni.
Przeżyliśmy razem czterdzieści lat, a teraz nagle chcesz zacząć od nowa? Zofia nie potrafiła tego zrozumieć. Mam prawo wiedzieć, co dalej.
Ty zostaniesz w naszym mieszkaniu w Warszawie, a ja przeprowadzę się na działkę Stanisław wyraźnie wszystko już zaplanował. Nie ma czego dzielić, potem wszystko i tak trafi do naszych córek.
Jak ona się nazywa? zapytała Zofia zrezygnowanym tonem.
Stanisław zarumienił się, zaczął nerwowo zbierać rzeczy i udawał, iż nie słyszał pytania. Ta reakcja upewniła Zofię o istnieniu rywalki. W młodości nie wyobrażała sobie takich problemów i nigdy nie myślała, iż na starość zostanie sama, a jej mąż odejdzie do innej kobiety.
Może jeszcze wszystko się ułoży i będzie dobrze pocieszały potem Zofię córki, Ewa i Krystyna. Nie przejmuj się zachowaniem taty.
Już nic się nie ułoży westchnęła Zofia. Ale nie ma sensu wszystkiego zmieniać, będę żyć, jak dotąd, i cieszyć się waszym szczęściem.
Ewa i Krystyna odwiedziły ojca na działce, chcąc z nim poważnie porozmawiać. Gdy wróciły, były wyraźnie smutne, ale nie spieszyły się z wyznaniem matce prawdy. Zmieniły tylko narrację, przekonując ją, iż życie w pojedynkę może mieć swoje plusy nie trzeba się zajmować innymi. Zofia domyślała się, o co chodzi, ale nie drążyła tematu, starając się zwyczajnie żyć dalej. Nie było to łatwe, bo rodzina i znajomi ciągle pytali i wykazywali ciekawość.
To przecież niesłychane, tyle lat razem, a na starość mąż odszedł do innej komentowały niezbyt taktownie sąsiadki. Młodsza od ciebie czy bogatsza?
Zofia nie wiedziała, co odpowiedzieć, ale coraz częściej myślała o rywalce i chciała ją zobaczyć. Pod pretekstem odebrania przetworów z działki pojechała, nie uprzedzając Stanisława, żeby przypadkiem spotkać rozbijającą jej rodzinę kobietę i tak właśnie się stało.
Stanisławie, nie mówiłeś, iż twoja była będzie tu przyjeżdżać marudziła ekstrawagancka kobieta z przesadnie mocnym makijażem. Myślałam, iż wszystko już ustaliliście i nie ma tu dla niej miejsca.
Naprawdę zamieniłeś mnie na taką? spytała Zofia, patrząc na zuchwałą rywalkę.
Tak chcesz pozwalać, żeby ona mnie obrażała? wrzeszczała kobieta. A propos, jestem tylko kilka lat od was młodsza, a wyglądam o wiele lepiej.
jeżeli w tym wieku ktoś uważa, iż krzykliwy wygląd to największa zaleta powiedziała Zofia, próbując uchwycić zmieszany wzrok byłego męża.
Wracając na przystanek autobusowy, cały czas słyszała krzyki tej wymalowanej starej Barbie i próbowała powstrzymać łzy. Dopiero w domu pozwoliła sobie na uczucia i zadzwoniła do siostry, prosząc, żeby przyszła ją odwiedzić.
Daj spokój parzyła miętową herbatę Nina. Sama mówisz, iż nowa partnerka Stanisława ani nie jest ładna, ani zbyt rozgarnięta.
Może ona ma rację, a ja wyglądam na staruszkę w swoim wieku wątpiła Zofia.
Na swój wiek wyglądasz świetnie uczciwie odpowiadała Nina. Tylko uważam, iż wielkim błędem jest w wieku siedemdziesięciu lat zakładać panterkowe legginsy czy mini. Kobieta potrafi być piękna w każdym wieku, jeżeli umie o siebie zadbać i wygląda zgodnie ze swoimi latami.
Zofia patrzyła na swoje odbicie w lustrze i przyznawała rację siostrze. Była w dobrej kondycji, nie narzekała na zdrowie. Ubierała się z klasą, kosmetyki dostawała od córek. Nigdy nie była ordynarna, nie przypominała papugi i nie mogła sobie wyobrazić, by zachowywać się jak jej niedawno poznana rywalka.
No i dobrze kontynuowała Nina. Skoro jesteś teraz wolną kobietą, żyj na radość. Córki są samodzielne, możliwości rozwoju i kulturalnej rozrywki w naszym wieku jest dużo nie pozwolę, żebyś się poddała.
Nina dotrzymała słowa zaczęła zabierać siostrę do teatrów, na spacery i koncerty. niedługo zebrała się paczka znajomych w podobnym wieku. Znalazł się choćby jeden pan, który okazywał Zofii zainteresowanie, ale ona natychmiast to ukróciła i odmówiła spotkań sam na sam.
Słyszałem, iż teraz chodzisz do teatru, masz nowych znajomych, może jeszcze drugi raz wyjdziesz za mąż? skomentował Stanisław podczas przypadkowego spotkania w sklepie.
A co, przyjechałeś po zakupy aż tutaj? Nie ma bliżej działki nic do kupienia, czy twoja nowa nie gotuje? pytała Zofia.
Zawsze tu robiłem zakupy i już się przyzwyczaiłem, w naszym wieku trudno zmieniać nawyki mruczał Stanisław.
Zofia nie rozwijała tego tematu, wymawiając się zajęciem, i wróciła do domu. Stanisławowi przez chwilę bardzo chciało się ją dogonić i powiedzieć, jak bardzo żałuje rozwodu. Całe życie był przy żonie i dzieciach, aż pojawiła się żywiołowa Barbara i wciągnęła go w wir uczuć.
Na początku życie z Barbarą wydawało się ciekawe, potem okazało się, iż nie lubi prowadzić domu, woli plotkować, kręcić się wokół mężczyzn i spędzać czas na głośnych biesiadach.
Stanisław ostatnio coraz częściej chciał wrócić do domu, a po spotkaniu z Zofią pragnienie to się wzmocniło. Ona nie urządzała awantur, nie robiła scen, tylko godnie i szlachetnie walczyła z nową rzeczywistością. Stanisław nigdy nie przewidział, iż będzie mu brakowało spokoju i domowego ciepła, które był tylko przy Zofii.
Znowu kupiłeś suszone morele, a prosiłam o śliwki denerwowała się Barbara, oglądając zakupy. Serek nie tej tłustości, a majonezu w ogóle zapomniałeś.
Wcześniej zakupy robiła Zofia, albo razem, a ty próbujesz wszystko przerzucić na mnie nie wytrzymał Stanisław.
Mam już dość, iż ciągle mnie porównujesz do swojej byłej wrzeszczała Barbara. Jeszcze powiedz, iż żałujesz, iż zostawiłeś ją dla mnie.
Stanisław rzeczywiście żałował, tylko wiedział, iż nie ma sensu tego mówić. Zofia nic nie robiła, żadnych podchodów nie knuła, po prostu była sobą, a były mąż desperacko pragnął jej przebaczenia.
Doskonale wiedział, iż Zofia już nigdy nie zaufa i nie przyjmie go z powrotem. Kilka razy chciał do niej zadzwonić, a po kolejnej awanturze z Barbarą odważył się przyjść pod drzwi swego dawnego mieszkania.
Chcesz zabrać jakieś rzeczy? spytała Zofia, nie wpuszczając go dalej.
Chciałem porozmawiać, masz czas? mamrotał Stanisław, wyczuwając zapach swojego ulubionego ciasta ze śliwkami.
Nie mam czasu, możliwości ani chęci odpowiedziała spokojnie. Zabierz, co potrzebujesz, a ja czekam na gości.
Nie miał czego zabierać, chciał powiedzieć wiele, ale słowa nie przychodziły do głowy. Wrócił na działkę, wziął się za robienie kolacji, bo Barbara znowu bawiła się na wsi. Wróciła rozbawiona, a Stanisław ostatecznie przekonał się do swojej decyzji i pozwolił jej spakować rzeczy.
Po całej awanturze chciał zadzwonić do Zofii i powiedzieć jej wszystko, ale odpuścił. Znał ją zbyt dobrze, żeby oczekiwać wybaczenia i zapomnienia.
Może kiedyś w przyszłości wróci z pokutą, może porozmawiają, bo inaczej nie zazna spokoju. Liczył na przebaczenie, choć nie na odbudowę rodziny. Zofia nie zapomni zdrady i Stanisław był tego przekonany, kiedy zaczynał romans z Barbarą.
Teraz miał życie na działce, a Zofia swoje w miejskim mieszkaniu, kontakty z córkami i wnukami, wyjścia do teatru. W tej nowej rzeczywistości nie było już miejsca dla byłego męża.
