Przeżyliśmy razem czterdzieści lat pod jednym dachem, i nagle, mając sześćdziesiąt trzy lata, zamierzasz odmienić swoje życie?
Jadwiga siedziała w ulubionym fotelu i patrzyła przez okno, próbując zapomnieć o minionym dniu. Jeszcze parę godzin wcześniej krzątała się w kuchni, szykując kolację i czekając na powrót Jerzego z połowu ryb. Wrócił, ale nie z rybami, a z wiadomościami, które długo nosił w sercu, ale nie miał odwagi wypowiedzieć.
Chcę się rozwieść i proszę, żebyś zrozumiała powiedział Jerzy, unikając jej spojrzenia. Dzieci są dorosłe i wszystko pojmują, wnuki mają swoje życie, a my możemy zakończyć to spokojnie, bez kłótni.
Czterdzieści lat razem, a w tym wieku nagle chcesz zacząć wszystko od nowa? Jadwiga była zdezorientowana. Mam prawo wiedzieć, co zamierzasz dalej.
Ty zostajesz w naszym mieszkaniu w Warszawie, ja przenoszę się na działkę odpowiedział Jerzy, jakby już wszystko ustalił. Nie ma co dzielić, a majątek i tak zostanie naszym córkom.
Jak się nazywa? spytała Jadwiga bez nadziei.
Jerzy się zaczerwienił, zaczęła się zbierać do wyjścia i udawał, iż nie dosłyszał pytania. Po tej reakcji Jadwiga nie miała już żadnych wątpliwości, iż w jego życiu pojawiła się inna kobieta. Kiedy była młoda, nie znała takich problemów i nie przypuszczała, iż na starość zostanie sama, a mąż odejdzie do innej.
Może jeszcze wszystko się ułoży i będzie dobrze pocieszały ją później córki, Agata i Renata. Nie warto się przejmować ojcem.
Nic już się nie zmieni westchnęła Jadwiga. Nie mam po co zmieniać życia, będę żyć dla waszego szczęścia.
Agata i Renata pojechały na działkę, by szczerze porozmawiać z ojcem. Wróciły smutne, ale nie chciały mówić matce prawdy. Zmienili tylko sposób rozmowy, przekonując Jadwigę, iż życie w pojedynkę może mieć swoje zalety nie trzeba troszczyć się o innych. Jadwiga zrozumiała, ale nie drążyła tematu, próbując po prostu żyć dalej, choć nie było to łatwe, bo rodzina i sąsiedzi ciągle zadawali pytania i wykazywali ciekawość.
Tyle lat razem, a na starość odszedł do innej komentowały nietaktowne sąsiadki z kamienicy. Młodsza od ciebie czy bogatsza?
Jadwiga nie wiedziała, co odpowiedzieć, ale sama coraz częściej myślała o tej rywalce i chciała ją zobaczyć. Pod pretekstem zabrania letnich przetworów odwiedziła Jerzego w jego domku na Mazurach, nie uprzedzając go, by mieć możliwość spotkania z tą kobietą. I rzeczywiście, trafiła na nią.
Jerzy, mówiłeś, iż twoja była nie będzie do nas przyjeżdżała narzekała ekstrawagancka kobieta z przesadnym makijażem. Przecież uzgodniliśmy, iż tu nie ma dla niej miejsca.
Naprawdę zamieniłeś mnie na coś takiego? zapytała Jadwiga, obserwując bezczelną rywalkę.
Będziesz tak stać i pozwalać, by mnie obrażała? wrzeszczała dama. Jestem od ciebie tylko kilka lat młodsza, a wyglądam zdecydowanie lepiej.
jeżeli w takim wieku ktoś uważa, iż krzykliwy wygląd jest największą wartością stwierdziła Jadwiga, usiłując złapać zakłopotane spojrzenie Jerzego.
Do przystanku słyszała jeszcze krzyki tej wymalowanej starzejącej się Barbie i starała się nie płakać. Dopiero w domu dała upust uczuciom i zadzwoniła do siostry, prosząc o odwiedziny.
Przestań się zamartwiać mówiła Nina, parząc miętową herbatę. Sama mówisz, iż nowa partnerka Jerzego ani ładna, ani szczególnie bystra.
Może ma rację, a ja wyglądam staro jak na swój wiek wątpiła Jadwiga.
Wyglądasz bardzo dobrze, jak na swoje lata zapewniła Nina. Największym błędem jest, gdy kobieta po siedemdziesiątce zakłada spodnie w panterkę albo mini. Piękno nie zna wieku, jeżeli potrafi się pokazać z klasą.
Jadwiga patrzyła na siebie w lustrze i musiała przyznać siostrze rację. Była w dobrej kondycji i zdrowie jej dopisywało. Ubierała się gustownie, kosmetyki dostawała od córek. Nigdy nie była arogancka, nie chciała wyglądać jak papuga, więc nie potrafiła wyobrazić sobie siebie w roli tej jaskrawej rywalki.
A skoro jesteś wolna, możesz żyć dla siebie kontynuowała Nina. Córki niezależne, wiele możliwości na rozwój i kulturalne spędzanie czasu w naszym wieku, nie pozwolę ci się poddać.
Nina dotrzymała słowa i zaczęła ciągać siostrę do teatrów, na spacery, koncerty. niedługo zebrała się grupa znajomych, rówieśników choćby znalazł się jeden pan, który okazywał Jadwidze zainteresowanie, ale ona gwałtownie to przerwała i odrzuciła dalsze spotkania.
Słyszałem, iż teraz chodzisz do teatrów, masz nowych przyjaciół, może choćby znowu wyjdziesz za mąż? zagadnął Jerzy przy przypadkowym spotkaniu w sklepie spożywczym.
Daleko przyjechałeś po zakupy, nie lepiej bliżej działki? Nowa partnerka nie gotuje? zapytała Jadwiga.
Zawsze tutaj robiłem zakupy, przywykłem, a w moim wieku trudno zmieniać nawyki mruczał Jerzy.
Jadwiga nie chciała rozwijać tematu i pod pretekstem zajęć wróciła do domu. Jerzy w tym momencie czuł ogromną pokusę wyznać, jak bardzo żałuje rozwodu. Całe życie był przy żonie i dzieciach, potem uwiódł go temperament Katarzyny i porwała go w wir emocji.
Na początku życie wydawało się z nią ciekawe, potem okazało się, iż Katarzyna nie lubi zajmować się domem, najchętniej plotkuje, obraca się wokół mężczyzn i bawi w głośnym towarzystwie.
Jerzy coraz częściej miał ochotę wrócić do domu, a po spotkaniu z Jadwigą to pragnienie się wzmocniło. Potrafiła żyć z godnością, nie robiła awantur, nie szukała winnych po prostu starała się przetrwać. Jerzy nie przypuszczał, iż najbardziej będzie mu brakować właśnie jej spokoju i poczucia domowego ciepła, którego doświadczał tylko u boku Jadwigi.
Znowu kupiłeś morele suszone, a prosiłam o śliwki denerwowała się Katarzyna, oglądając zakupy. Ser nie taki, majonezu zapomniałeś.
Dawniej zakupy robiła Jadwiga, albo razem, a ty wszystko przerzucasz na mnie zirytował się Jerzy.
Przestań mnie porównywać ze swoją ex wrzeszczała Katarzyna. Powiedz jeszcze, iż żałujesz, iż mnie wybrałeś.
Jerzy naprawdę żałował, ale wiedział, iż nie ma sensu o tym mówić. Jadwiga nic nie robiła, by go odzyskać, nie snuła intryg po prostu żyła po swojemu, a on coraz bardziej marzył o jej wybaczeniu.
Tylko, iż doskonale wiedział, iż Jadwiga już nigdy mu nie zaufa i nie przyjmie z powrotem. Kilka razy chciał zadzwonić, po kolejnej kłótni choćby stanął pod jej drzwiami.
Chcesz zabrać jakieś rzeczy? zapytała Jadwiga, nie wpuszczając go za próg.
Chciałbym porozmawiać, masz chwilę? mamrotał Jerzy, czując zapach swojego ulubionego ciasta ze śliwkami.
Nie mam ani czasu, ani ochoty odpowiedziała spokojnie. Weź, co potrzebujesz, bo czekam na gości.
Jerzy nie miał czego zabierać, chciał powiedzieć wiele, ale nie znalazł odpowiednich słów. Wrócił do domku na Mazurach i poszedł sam robić kolację, bo Katarzyna znów była poza domem. Tym razem wróciła w bardzo dobrym humorze, i Jerzy podjął decyzję, dał jej czas na spakowanie rzeczy.
Po awanturach Katarzyny o mało nie zadzwonił do Jadwigi, ale zrezygnował i uspokoił się. Zbyt dobrze znał byłą żonę, żeby łudzić się nadzieją na wybaczenie.
Może kiedyś, z czasem, będzie mógł przyjść z prośbą o rozmowę powinien to zrobić dla własnego spokoju. Liczył na wybaczenie, ale bez powrotu, bo zdrady Jadwiga nie przebaczy. Wiedział o tym, zaczynając romans z Katarzyną.
Teraz miał egzystencję na działce, a Jadwiga życie w Warszawie, spotkania z córkami i wnukami, wypady do teatrów. Dla byłego męża nie było już miejsca w tej rzeczywistości.
Czasem życie zmienia się nagle, a los wymaga od nas, by zaakceptować nowe role i cieszyć się tym, co się ma. W końcu Jadwiga odkryła, iż poczucie własnej wartości nie zależy od drugiego człowieka, ale od tego, jak patrzy na siebie i docenia drobne szczęścia. Bo w każdym wieku można być pięknym i spełnionym jeżeli tylko potrafi się żyć w zgodzie ze sobą.
