Wciąż go kochałam, kiedy postanowiłam odejść
Kiedy poprosił, żebym została choć do rana, odstawiłam torbę na podłogę. Wystarczyło zdjąć płaszcz, a on pewnie by mnie przytulił. Pamiętałam, jak przez sen szukał mojej dłoni. Przez chwilę marzyłam tylko o tym, żeby jeszcze raz zasnąć obok niego. Wciąż go kochałam. A potem usłyszałam, jak przepraszam go za to, iż płaczę. Kiedy zaczęłam wierzyć, iż choćby mój ból jest czymś, za co powinnam go przepraszać?
Miałam dwadzieścia sześć lat, kiedy przyjaciółka powiedziała mi, iż jeżeli naprawdę kogoś kochasz, możesz mieć tysiąc powodów, żeby odejść, a i tak znajdziesz jeden, żeby zostać. Wróciłam wtedy do domu spokojniejsza. Pokłóciliśmy się z nim pierwszy raz tak poważnie, iż po raz pierwszy wyobraziłam sobie życie bez niego. Chciałam uwierzyć, iż ludzie mogą się pogubić i jeszcze do siebie wrócić. Z czasem zaczęłam od tej jednej myśli uzależniać wszystko. Gdy brakowało mi już siły, dokładałam sobie jeszcze poczucie winy.
Było mi dobrze z tym człowiekiem. Pamiętam, jak kiedyś włączył tango w kuchni, odsunął krzesła i zaprosił mnie do tańca. Wdepnęłam mu w stopę. Za chwilę on nadepnął na moją. Zaśmialiśmy się i spróbowaliśmy jeszcze raz, wolniej, patrząc na siebie. Lubiłam, iż potrafił poczekać na mój krok. Po latach wystarczało, iż słyszałam jego kroki w przedpokoju, a już próbowałam odgadnąć, czy będę mogła powiedzieć mu, co czuję.
Przeszliśmy razem przez trudne chwile. Kiedy stracił pracę, pokłóciliśmy się o rachunek. Wyszedł z kuchni, a po chwili wrócił i powiedział, iż się boi, bo pierwszy raz od dawna nie wie, co będzie za miesiąc. Przyznałam, iż ja też się boję. Liczyliśmy pieniądze do późna. Następnego dnia przez cały czas musieliśmy zapłacić rachunek, ale rano usiedliśmy do stołu i razem zdecydowaliśmy, co zrobimy. Przez długi czas, kiedy myślałam o miłości, wracałam właśnie do tego poranka.
Pod koniec naszego związku układałam całe rozmowy w łazience. Patrzyłam w lustro i próbowałam powiedzieć „tęsknię za tobą” takim tonem, żeby nie usłyszał pretensji. Czasami, zanim wyszłam, już spał. Kładłam się obok i nasłuchiwałam jego oddechu. Bałam się, iż się obudzi i zapyta, co mi jest. Jeszcze bardziej bałam się, iż się obudzi, spojrzy na mnie i odwróci się na drugi bok.
W pewien czwartek odwołałam zajęcia z rysunku, bo obiecał wrócić wcześniej. Mieliśmy wreszcie porozmawiać. Przyszedł po dziesiątej. Siedziałam przy stole, a obok leżał szkicownik, którego choćby nie otworzyłam.
— Przecież wiesz, iż cię kocham — powiedział. — Co jeszcze mam ci powiedzieć?
— Zapytaj mnie, jak mi minął dzień. I zostań chwilę, kiedy będę odpowiadać.
Przysunął krzesło. Słuchał. Kiedy opowiedziałam mu o kobiecie z zajęć, która rysowała swojego psa wyłącznie z pamięci i za każdym razem wychodził jej inny, roześmiał się tak, jak dawniej. Tamtego wieczoru dostałam dziesięć minut prawdziwej rozmowy. Przez następne tygodnie wracałam do nich, ilekroć znowu słyszałam „pogadamy jutro”.
Przy drzwiach, kiedy prosił, żebym została do rana, widziałam, iż naprawdę się boi. Chciałam mu ulżyć. Przez lata robiłam to odruchowo, choćby kiedy sama potrzebowałam, żeby ktoś usiadł obok mnie. Pomyślałam o wszystkich chwilach, za którymi będę tęsknić. Mogłam je wymienić jedną po drugiej. Potem wyobraziłam sobie, iż odwieszam płaszcz i za miesiąc znów stoję przed lustrem, ćwicząc jedno zdanie o tym, jak bardzo jestem samotna.
— Wciąż cię kocham — powiedziałam. — I coraz ciężej mi być z tobą. Już od dawna próbuję ci to powiedzieć.
Pierwszej nocy u siostry obudziłam się i wyciągnęłam rękę, żeby sprawdzić, czy przykrył się kołdrą. Dopiero wtedy przypomniałam sobie, gdzie jestem. Rozpłakałam się. Po kilku tygodniach wróciłam na rysunek. Zrobiłam zdjęcie szkicu i przez chwilę chciałam wysłać je jemu. Wysłałam siostrze. Zadzwoniła i zapytała, co narysuję następnym razem. Zaczęłam jej opowiadać o kobiecie, którą widziałam rano w tramwaju. Miała czerwony płaszcz i zasnęła z książką w dłoni. Opowiadałam tak długo, iż herbata mi wystygła. Dopiero kiedy się rozłączyłyśmy, zauważyłam, iż przez całą rozmowę ani razu nie zastanawiałam się, czy mówię za dużo.
















