Weszłam do sali bankietowej w Krakowie z uśmiechem przylepionym do twarzy. Jesienny deszcz bębnił o szyby, a z okien widać było Wawel rozmazany w mokrych smugach. Pachniało kawą, perfumami z paczulą i mokrymi płaszczami. Wszyscy myśleli, iż przyszłam świętować sukces męża. Nikt nie widział, iż w torebce niosę teczkę, która ważyła więcej niż cała ta uroczystość.
Jacek stał na podwyższeniu i przyjmował gratulacje. Ktoś poklepał go po plecach, ktoś uścisnął dłoń, a ja stałam z boku, ściskając pasek torebki, aż zostawił mi czerwone ślady na palcach. Na stole obok leżała złota statuetka — Architektoniczny Projekt Roku. Dla Jacka. Za budynek, który w całości zaprojektowałam ja.
Trzy lata temu przyniosłam do domu pierwsze szkice. „Zobacz, co narysowałam”, powiedziałam. A Jacek rzucił na to okiem między jednym a drugim łykiem herbaty i mruknął: „Ładne, ale to tylko hobby, Magda”. Tydzień później znalazłam te same rysunki na jego biurku, podpisane jego imieniem. „To tylko szkice robocze”, wyjaśnił. „Pomożesz mi je uporządkować”.
Pomagałam. Bo kochałam. Bo myślałam, iż to nasza wspólna przyszłość. Bo nocami, kiedy on spał, ja kreśliłam każdą linię konstrukcyjną, dobierałam materiały, liczyłam obciążenia. A on rano poprawiał krawat i jechał na spotkania z inwestorem, żeby „sprzedać nasz pomysł”. Nasz. Zawsze mówił „nasz”, ale w dokumentach figurował tylko on.
Kiedy ogłoszono nominację, Jacek wrócił do domu z butelką szampana. „Zgarnęliśmy to!” — krzyknął od progu. A potem dodał, iż na galę pójdzie sam, bo inwestor wymaga, żeby reprezentowała go „twarz projektu”. Zgodziłam się. Uśmiechnęłam się. „Oczywiście, kochanie”. A wtedy już od dwóch miesięcy zbierałam dowody.
Przeglądałam jego laptop, gdy wychodził pobiegać. Kopiowałam maile. Fotografowałam każdy arkusz z moim podpisem w prawym dolnym rogu — bo zapominał, iż go tam zostawiłam, gdy drukowałam kolejne wersje. Zebrałam tego całą teczkę. Dwieście trzydzieści stron. Nosiłam je w torebce przez całą ceremonię.
Jacek wygłosił przemówienie. Dziękował współpracownikom, inwestorom, miastu. Mnie nie poświęcił ani jednego słowa. Wtedy kobieta obok — taka w srebrnej marynarce, z upiętymi włosami — pochyliła się w moją stronę i powiedziała: „Pani mąż to taki utalentowany człowiek. Ma pani szczęście”.
Zapięłam torebkę. Ostrożnie, tak, żeby zamek nie szczęknął za głośno.
Potem wstałam. Krzesło odsunęło się z piskiem po posadzce. Kilka osób odwróciło głowy. Nikt nie przerywał — pewnie myśleli, iż idę ucałować laureata. Szłam wzdłuż stołu, a obcasy dudniły miarowo. Minęłam wazon z goździkami, omal nie potrącając ramieniem kelnera z tacą. Na podwyższeniu stanęłam naprzeciw Jacka, ale nie przy nim — przy stole jury.
Przewodniczący, siwy mężczyzna w okularach, uniósł brwi. Wyjęłam teczkę. Położyłam ją na białym obrusie obok złotej statuetki.
— Przepraszam — powiedziałam, ale mój głos zabrzmiał, jakbym wcale nie przepraszała. — Ten projekt ma autora. I to nie jest Jacek Wójcik.
W sali zrobiło się tak cicho, iż usłyszałam, jak za oknem krople deszczu zmieniają rytm. Jacek milczał. Jego twarz zastygła, a palce mocniej zacisnęły się na statuetce.
— To jest sto trzydzieści stron projektów, notatek, korespondencji i kopii zapasowych z datami — kontynuowałam. — Moje szkice, moja praca. Dwieście nocy. Możecie porównać. Moja podpis jest w rogu każdego arkusza. Ja to narysowałam. Jacek tylko podpisał kontrakt.
Jacek zrobił krok w moją stronę. — Magda, co ty…
— Ile dostaniesz za tę nagrodę? — zapytałam. — Dwieście pięćdziesiąt tysięcy. Tyle warte są moje rysunki. Więc dzisiaj rano złożyłam w sądzie pozew o naruszenie praw autorskich. I wniosek o rozwód.
Odwróciłam się do wyjścia. Ktoś westchnął. Ktoś szurnął krzesłem. W drzwiach usłyszałam, jak Jacek woła moje imię, ale nie zwolniłam kroku.
W foyer hotelowym stała moja siostra. Czekała z telefonem w dłoni. — Gotowe? — zapytała.
— Taksówka? — odpowiedziałam pytaniem.
— Czeka przed wejściem.
Minęłam obrotowe drzwi. Chłodne powietrze uderzyło mnie w twarz. Na chodniku, pod markizą, stał granitowy volkswagen. Otworzyłam drzwi i wsiadłam.
Zanim zatrzasnęłam je za sobą, obejrzałam się tylko raz. Jacek stał w drzwiach hotelu, w rozpiętej marynarce, a w dłoni wciąż trzymał statuetkę. Złoto błysnęło w świetle latarni.
Taksówka ruszyła. Deszcz rozmazał jego sylwetkę na szybie. Wyjęłam z torebki mały notatnik i długopis. Skreśliłam nazwisko „Wójcik” przy swoim imieniu. Nad nim napisałam: „Magdalena Lis”.
Na tylnym siedzeniu leżała druga teczka. Ta zawierała tylko jeden dokument: akt notarialny nowej pracowni. Na blankiecie widniała data i pieczęć notariusza.
Uśmiechnęłam się. Tym razem nie był to uśmiech dla nikogo.
