Córka pomocy domowej wyprała koszulę samego szefa

Deszcz bębnił w okna wielkiej willi w Konstancinie, gdy Anna zdała sobie sprawę, iż gorączka nie odpuszcza. Trzęsła się pod trzema kocami w małym domku służbowym za ogrodem. Każdy oddech palił ją w piersi, ale jedyne, czego naprawdę się bała, to utrata pracy. Gdyby ją wyrzucili, ona i Helenka wylądowałyby na bruku.

Helenka miała ledwie trzy lata, ale już potrafiła wyczuć strach mamy, choćby gdy Anna się uśmiechała.

— Mama jest zdrowa — powiedziała wcześniej, z trudem podnosząc się z łóżka, żeby córka nie widziała, jak bardzo trzęsą jej się ręce. — Zaraz idę do pracy, kochanie.

Do zapłaty za czynsz w Warszawie zostało jeszcze osiemset złotych, a wypłatę od pana Sadowskiego, jej pracodawcy, Anna miała dostać dopiero za dziesięć dni. Trzy tysiące dwieście złotych miesięcznie za sprzątanie, pranie i gotowanie w dwustumetrowej willi — to była pensja, o którą inne kobiety z jej wioski pod Radomiem biłyby się na noże. Nie mogła sobie pozwolić na jeden dzień choroby.

Termometr pokazywał trzydzieści dziewięć i dwie. Anna otarła twarz ręcznikiem, włożyła fartuch i wzięła kosz z praniem, które miała dziś zrobić: pościel z gościnnego pokoju, ręczniki i — na samym wierzchu — białą koszulę pana Sadowskiego, tę od Hugo Bossa, którą zamierzał włożyć jutro na spotkanie zarządu.

Zapamiętała dokładnie instrukcję: pranie manualne, woda letnia, żadnego wybielacza, bo koszula miała delikatny wzór wszyty w tkaninę. Nalała proszku do miednicy, zanurzyła koszulę i zaczęła prać, opierając się jedną ręką o brzeg zlewu, bo nogi odmawiały jej posłuszeństwa.

Właśnie wtedy do kuchni wbiegła Helenka, w łapkach ściskając swojego pluszowego misia, którego ubrudziła wcześniej dżemem z kanapki.

— Mamo, miś też brudny!

Zanim Anna zdążyła zareagować, dziewczynka wrzuciła misia prosto do miednicy z białą koszulą.

Anna poczuła, jak żołądek zaciska się jej w supeł. Wyciągnęła koszulę z wody — na białym materiale rozlewała się brązowa smuga po dżemie, wsiąkając w tkaninę przy samym mankiecie.

— Nie, nie, nie — wyszeptała, próbując wytrzeć plamę wilgotną ściereczką, ale plama tylko się rozmazywała, robiąc się większa.

Serce jej waliło jak młotem. Koszula kosztowała prawdopodobnie więcej niż jej tygodniówka. jeżeli pan Sadowski to zobaczy, może uznać, iż jest niedbała, iż nie nadaje się do pracy w jego domu — a wtedy przepadnie nie tylko posada, ale i mały domek, jedyny dach nad głową, jaki miały z Helenką.

Przez chwilę stała nieruchomo, patrząc to na płaczącą córkę, to na zniszczoną koszulę, to na własne trzęsące się od gorączki dłonie. Potem zacisnęła zęby i zaczęła działać.

Namoczyła plamę w occie, potem w soli, potem znowu w occie — pamiętała ten sposób z czasów, gdy jej babcia prała bieliznę w wiejskiej pralni. Pocierała delikatnie, uważając, żeby nie uszkodzić tkaniny, podczas gdy Helenka, przestraszona własnym psikusem, przytuliła się do jej nogi i cicho popłakiwała.

— Mamusiu, ja nie chciałam…

— Wiem, kochanie, wiem — Anna pogładziła córkę po głowie wolną ręką, nie przerywając prania. — To moja wina, iż zostawiłam koszulę bez pilnowania.

Minęła godzina, może więcej. Anna straciła poczucie czasu, skupiona wyłącznie na plamie, która powoli, centymetr po centymetrze, jaśniała. W końcu, gdy przepłukała tkaninę pod bieżącą wodą, ślad po dżemie prawie zniknął — na mankiecie zostało tylko lekkie zżółcenie, widoczne, jeżeli przyłożyć materiał pod światło. Anna wpatrywała się w tkaninę, niepewna, czy to wystarczy, czy pan Sadowski w ogóle to zauważy.

Osunęła się na krzesło przy stole kuchennym, czując, jak sala kręci się jej przed oczami. Gorączka wracała z podwójną siłą, ale zdążyła rozwiesić koszulę na wieszaku, wygładzić każdy fałd, żeby wyschła bez zagnieceń.

Nie zdążyła dojść do domku, gdy usłyszała kroki na żwirowej alejce. Pan Sadowski wrócił wcześniej niż zwykle — miał być w biurze do siódmej, a była dopiero czwarta.

— Anna? — zawołał, wchodząc do kuchni i marszcząc brwi na widok jej bladej twarzy i mokrego fartucha. — Dobrze się pani czuje?

— Tak, proszę pana, wszystko w porządku — odpowiedziała, próbując wyprostować plecy, choć pokój przez cały czas wirował.

Sadowski podszedł bliżej, przyglądając jej się uważnie.

— Pani ma gorączkę. Widzę to po oczach.

— To nic takiego, przejdzie do jutra.

— Anna. — Głos miał teraz twardszy, niecierpiący sprzeciwu. — Proszę usiąść.

Zanim zdążyła zaprotestować, przyłożył wierzch dłoni do jej czoła — gest tak niespodziewany, iż Anna aż się cofnęła.

— Ma pani prawie czterdzieści stopni. — Wyjął telefon. — Dzwonię po lekarza.

— Nie, proszę pana, ja… ja muszę jeszcze skończyć pranie, koszula na jutro…

Spojrzał w stronę wieszaka, gdzie schła jego biała koszula. Podszedł, żeby dotknąć rękawa, obrócił mankiet pod światło z okna.

— Coś tu jest — powiedział, marszcząc czoło. — Jakby przebarwienie. Co się stało?

Anna poczuła, jak twarz jej płonie, i to nie tylko od gorączki. Nie miała siły kłamać.

— Helenka wrzuciła do wody swojego misia. Był brudny od dżemu. Plama przeszła na mankiet. Prałam ją octem i solą, prawie dwie godziny, proszę pana. Nie udało mi się wyprać do końca, zostało trochę widać przy szwie. Przepraszam, powinnam była pilnować lepiej…

Urwała, bo Sadowski uniósł rękę, jakby chciał ją zatrzymać.

— Chora kobieta z gorączką czterdzieści stopni ratowała moją koszulę przez dwie godziny, zamiast położyć się do łóżka?

— Bałam się, iż pan pomyśli, iż jestem niedbała. Że mnie pan zwolni.

Sadowski przeszedł się po kuchni, jakby potrzebował ruchu, żeby poukładać myśli. Otworzył usta, jakby chciał coś powiedzieć, ale zamiast tego tylko potarł kark i odłożył koszulę na oparcie krzesła.

— Anna, pracuje pani u mnie osiem miesięcy… — zaczął i urwał, bo najwyraźniej nie wiedział, jak to dokończyć. Odchrząknął. — To znaczy. Nie wiedziałem, iż w tym domu jest osiemset złotych do czynszu i dziesięć dni do wypłaty. Nie wiedziałem nic z tego.

Helenka, która przez cały ten czas chowała się za nogami matki, wychyliła głowę i spojrzała na Sadowskiego wielkimi, zapłakanymi oczami.

— To ja zrobiłam, proszę pana. Miś był brudny.

Sadowski ukucnął niezdarnie, jakby dawno nie robił tego przy dziecku, i przez chwilę nie wiedział, gdzie podziać ręce.

— No… miś. Rozumiem. — Odchrząknął jeszcze raz. — Nic się nie stało, mała pani.

Wstał, wyjął telefon i wybrał numer.

— Doktor Wiśniewski? Tu Sadowski. Potrzebuję wizyty domowej, dziś, jak najszybciej. Adres w Konstancinie, ten sam co zawsze. To dla mojej pracownicy, ma wysoką gorączkę.

Kiedy odłożył telefon, przez chwilę stał w milczeniu, jakby sam nie był pewien, co robić dalej. W końcu podszedł do lodówki, wyjął sok pomarańczowy i nalał go do szklanki, którą postawił przed Anną, trochę niezgrabnie, tak iż kilka kropel rozlało się na blat.

— Jutro nie przychodzi pani do pracy. Ani pojutrze, dopóki lekarz nie powie, iż jest pani zdrowa. Pensję dostanie pani pełną.

— Panie Sadowski, ja nie mogę przyjąć…

— Może pani i przyjmie. — Zawahał się, jakby szukał adekwatnych słów, po czym dodał szybciej niż zamierzał: — I od przyszłego miesiąca będzie pani dostawać trzy osiemset. To nie załatwia pani czynszu za ten miesiąc, wiem. Ale… coś tam pani jeszcze wymyślę, zaliczkę czy coś. Nie jestem w tym dobry, niech pani mi wybaczy.

Anna poczuła, iż do oczu napływają jej łzy, tym razem nie ze strachu. Otworzyła usta, żeby podziękować, ale gorączka i wzruszenie odebrały jej głos.

Sadowski, wyraźnie zakłopotany ciszą, wziął koszulę z oparcia krzesła i przewiesił ją z powrotem na wieszak, poprawiając mankiet tak, żeby przebarwienie było mniej widoczne.

— Wysoko powieszę, to i tak nikt nie zobaczy — mruknął, bardziej do siebie niż do niej, i wyszedł do przedpokoju czekać na lekarza.

Helenka, wciąż ściskając umazanego dżemem misia, wspięła się matce na kolana.

— Miś przeprasza — szepnęła jej do ucha. — Mówi, iż już nigdy nie wpadnie do miednicy.

Anna przytuliła córkę mocno i sięgnęła po szklankę soku, którą postawił dla niej pan Sadowski, czując, jak chłodna szklanka drży lekko w jej gorączkowej dłoni.