Codziennie kradłem drugie śniadanie biednego chłopca tylko po to, by się z niego śmiać. Aż pewnego dnia ukryta przez jego mamę wiadomość zamieniła każdy kęs w wyrzuty sumienia i gorzki popiół.

Zawsze byłem postrachem naszej szkoły. To nie przesada, to fakt. Gdy przechodziłem korytarzem, młodsi spuszczali wzrok, a nauczyciele udawali, iż czegoś nie widzą. Mam na imię Sebastian. Jedynak. Mój ojciec był wysoko postawionym politykiem, takim którego twarz często gościła w telewizji, gdy mówił o równych szansach. Mama natomiast prowadziła sieć ekskluzywnych ośrodków spa. Nasz dom […]