Wyobraźcie sobie tę scenę. Moja siostra Jadwiga modystka, szczupła niczym trzcina, zawsze w najnowszych trendach. Ja jestem zwykłą kobietą. Trochę przybrałam na wadze, pojawiły się zmarszczki. Życie toczy się dalej, co zrobić?
Każde nasze spotkanie zamienia się w małą torturę. Robi to chyba nie ze złośliwości, a z najlepszych intencji. Podchodzi, przygląda się mi w swój rentgenowski sposób i zaczyna:
Świetliku, a to sukienka cię nie dopasuje? Trochę babciny styl.
Świetliku, przydałby ci się inny kok, ten ci dodaje pięć lat.
Ojej, dziewczyny, a ta pomadka! Ten kolor nie nosi się od dziesięciu lat!
I wszystko to z taką słodką, współczującą buzią. Jakby naprawdę chciała mi pomóc. A po każdym takim komplementie mam humor podłogowy i nie chce mi się patrzeć w lustro tydzień.
Smutno? Aż nadto! Nie jestem modelką z okładki, a tu jeszcze siostra ciągle uderza w najdelikatniejsze miejsce.
Na początku znosiłam to z humorem, zmieniałam temat. Ostatnia kropla to był rodzinny jubileusz matki.
Przygotowuję się do tego wydarzenia na okrągło kupuję nową, elegancką sukienkę, robię upięcie, makijaż. Czuję się królową, szczerze!
Zbieramy się w restauracji w centrum Warszawy. Goście, krewni, wszyscy elegancko ubrani, wesoło się śmieją. Wtedy podchodzi do mnie Jadwiga, przygląda się mi od stóp do głów i, tak głośno, iż słyszy to cała sala, mówi:
Świetliku, co to za sukienka? To żart, a nie kreacja jak u naszej cioci Haliny z podwórka. Gdybyś przynajmniej zapytała mnie o radę, dobrałabym ci coś przyzwoitego.
W tej chwili czuję, jak ziemia znika pod stopami. Jadwiga po prostu wypluwa w moją duszę. Czy pozostało miejsce na świąteczny nastrój po takiej scenie?
Wtedy coś się przełącza. Dość milczenia! To moja kolej. Przygotowałam się na ten jubileusz
Nie wywołuję kłótni. Po co? Głęboko wciągam powietrze, uśmiecham się najczarującej uśmiechem i przerywam jej zdanie w połowie.
Jadwigo! wołam donośnie, pełna energii. Dziękuję ci szczerze! Naprawdę doceniam twoją troskę! Jesteś u nas prawdziwą specjalistką od wytykania niedoskonałości!
Jadwiga rozświetla się, myśląc, iż ją chwalę. Naivność taka jest.
Skoro jesteś taka znawczyni wszystkiego kontynuuję, podnosząc z krzesła pięknie opakowaną paczkę, którą przygotowałam wcześniej postanowiłam ci podarować prezent!
Goście patrzą z zainteresowaniem. Podaję jej elegancką pudełko oplecione wstążką. Z niecierpliwością je otwiera, pewnie myśląc, iż to perfumy lub kosmetyki.
W środku, dziewczyny, leży pięknie wydrukowany certyfikat na drogiej papierze. Voucher na indywidualną konsultację u znanego psychologa pod tytułem: Jak podnieść poczucie własnej wartości, nie deprecjonując bliskich. Czytam go na głos, żeby usłyszały wszystkie w sali, w kuchni i choćby kierowca autobusiku, który przejeżdża obok restauracji! O tak, dałam jej radę!
Proszę, siostro! mówię, gdy podnosi na mnie wzrok. Pomyślałam, iż się przyda. Pomoże ci być naprawdę pewną siebie, a nie wywyższać się kosztem mnie! Jak mówią wprost w serce!
Jej twarz najpierw wyraża dezorientację, potem olśnienie. Na końcu jej policzki zaróżowiały się tak intensywnie, iż nie da się tego opisać słowami.
W sali zapada cisza, po czym jeden z wujków wybucha głośnym śmiechem. Za nim podążają wszyscy pozostali. Wszystkie jej kąsiste uwagi wystrzeliły na zewnątrz! Chciała mnie upokorzyć, a skończyło się na tym, iż sama stała się pośmiewiskiem.
Finał następuje natychmiast. Jadwiga mruczy coś pod nosem, chwyta torbę i wybija się z sali
Odpowiadam od razu na wasze pytanie tak, pogodziłyśmy się. Jesteśmy przecież siostrami.
Od tego dnia, uwierzcie mi, nie zamieściła już ani słowa o moim wyglądzie. Kiedy się spotykamy, rozmawiamy wyłącznie o pogodzie. I wiecie co? To przyjemne.
Tak to się skończyło. Dziękuję, iż posłuchaliście do końca! jeżeli historia was poruszyła, zostawcie lajka, będzie mi miło! Napiszcie w komentarzach własne przygody czy zdarzyło wam się coś podobnego? I podzielcie się tym z przyjaciółką naprawdę warto!
