Co roku, o tej samej porze i w zupełnym milczeniu, odwiedzał grób swojej córki. Przez pięć lat nic się nie zmieniało — aż pewnego dnia zobaczył na marmurowej płycie bosego chłopca, skulonego i cicho szepczącego: „Wybacz mi, mamo…”

Odwiedzałem grób córki co roku zawsze o tej samej porze, zawsze w ciszy. Tak minęło pięć lat. Wszystko jednak zmieniło się pewnego ranka: na marmurowej płycie zobaczyłem boso siedzącego chłopca, skulił się, szepcząc cicho: Przepraszam, mamo… Już przy bramie cmentarza Powązkowskiego w Warszawie poczułem, iż coś jest nie tak. Chłód nie był tylko jesienny miał […]