Mamo, dzisiaj znowu z tobą rozmawiałam. Wiem, iż to brzmi dziwnie — nikomu tego nie mówię, bo pomyśleliby, iż mi odbija. A dla mnie to najzwyklejsza rzecz na świecie, jak zaparzenie herbaty.
Mieszkam teraz sama w tym mieszkaniu na Krakowskiej, tam gdzie kiedyś stała twoja komoda z porcelaną. Wieczorem, kiedy dzieci już śpią, a Marek ogląda mecz w drugim pokoju, siadam w kuchni i gadam do ciebie. Cicho, żeby nikt nie usłyszał. Opowiadam, co u nas. Że Zosia zdała maturę i idzie na farmację w Poznaniu. Że mały Antek ma już osiem lat i tak samo jak ty potrafi przypalić jajecznicę, bo gapi się w okno zamiast na patelnię. Że ogród przed blokiem, ten, który tak pielęgnowałaś, w tym roku znowu obrodził w porzeczki — nazbierałam pełne wiadro w sierpniu i zrobiłam konfitury, dokładnie jak ty robiłaś, z goździkiem.
Świat pędzi dalej, ale kawałek mnie tak jakby został w tamtym listopadzie, na korytarzu szpitala przy Kopernika, kiedy lekarz wyszedł i nic nie musiał mówić — wystarczyło, jak trzymał ręce. Pamiętam, iż na dworze wiał ten ostry, zimny wiatr, i iż w automacie na korytarzu zabrakło akurat kawy, a ja płakałam nie z tego powodu, tylko dlatego, iż nagle wszystko przestało mieć sens.
A potem, w zwykłych momentach, coś nagle mi ciebie przypomina. Zapach róż po deszczu spod okna. Piosenka Maryli Rodowicz w radiu, akurat gdy myślę o tobie. Sąsiadka z dołu ma psa, który szczeka dokładnie tak jak kiedyś twój Fafik, i za każdym razem serce mi się ściska na sekundę. Pozwalam sobie wtedy wierzyć, iż to twój cichy sposób, żeby powiedzieć: jestem tu, córeczko.
Brakuje mi twojego głosu, mamo. Tego tonu, który uspokajał każdą burzę we mnie. Twojego śmiechu, od którego jaśniał choćby najciemniejszy pokój w tym mieszkaniu.
Byłaś jedyną osobą, która potrafiła kilkoma słowami przywrócić mi spokój. I chociaż cię nie ma, czasem przez cały czas te słowa słyszę. Nie uszami. Czymś innym.
Ale ostatnio zaczęło się coś, o czym musisz wiedzieć, bo wiem, iż byś się wściekła.
Twój brat, wujek Zenon, zjawił się u nas trzy tygodnie temu, w niedzielę, zaraz po obiedzie. Przyjechał tą swoją starą Skodą, którą kiedyś od ciebie pożyczał na pieniądze i nigdy nie oddał. Usiadł przy stole, zjadł rosół, a potem, przy kompocie, wyjął z teczki papiery. Powiedział, iż działka w Michałowicach, ta po dziadku, ta, na której miałaś zbudować dom dla mnie i dla Zosi — iż on już "to załatwił" z notariuszem i iż teraz jest zapisana na jego syna. Że tak było "sprawiedliwiej", bo to on się tobą opiekował ostatnie lata. Kłamał prosto w oczy, mamo, a ja siedziałam z tą filiżanką w ręce i nie mogłam wydusić słowa, bo to ja przyjeżdżałam do ciebie co drugi dzień z zastrzykami, to ja myłam ci włosy nad zlewem, kiedy już nie mogłaś wstać.
Marek chciał się kłócić od razu, przy stole, ale ja go powstrzymałam. Powiedziałam: nie tutaj, nie teraz. Zenon wyszedł zadowolony z siebie, trzaskając drzwiczkami tej swojej Skody tak mocno, iż aż szyba w kredensie zadzwoniła.
Przez tydzień nie spałam. Wyciągnęłam z twojej szkatułki — tej drewnianej, po babci, ze skrzypiącym wieczkiem — kopię testamentu, który spisałaś u notariusza w 2019 roku, kiedy jeszcze pisałaś równym charakterem pisma. Byłaś tam, mamo, jasna jak słońce: działka w Michałowicach ma przypaść mnie. Zaniosłam ten dokument do adwokatki, pani Kowalskiej, tej samej, która prowadziła sprawę spadkową po tacie. Powiedziała, iż to, co zrobił Zenon, to fałszerstwo — iż ostatnie "pełnomocnictwo", na które się powołuje, jest podpisane trzy dni po tym, jak straciłaś przytomność w szpitalu. Trzy dni po. Mamo, on to zrobił, kiedy ty już nie mogłaś nic powiedzieć.
W ubiegłą sobotę zadzwoniłam do niego. Powiedziałam spokojnie, żeby przyjechał w niedzielę po obiedzie — tak jak wtedy. Przyjechał, pewny siebie, w tej samej marynarce. Usiadł przy tym samym stole. A ja położyłam przed nim dwa dokumenty: twój testament i pismo od adwokatki o zgłoszeniu sprawy do prokuratury w sprawie posłużenia się nieważnym pełnomocnictwem.
Nie krzyczałam. Nie musiałam. Powiedziałam tylko, iż w poniedziałek pani Kowalska składa wniosek o zabezpieczenie działki i iż jeżeli do tego czasu akt notarialny na jego syna nie zostanie cofnięty dobrowolnie, sprawa pójdzie dalej — z całą dokumentacją medyczną, z datami, z podpisem lekarza dyżurnego, który potwierdzi, kiedy dokładnie byłaś nieprzytomna.
Zenon zbladł. Odsunął filiżankę tak gwałtownie, iż kompot chlapnął na obrus — ten sam obrus, który haftowałaś jeszcze przed moim ślubem. Powiedział, iż "to się da jakoś załatwić między swoimi". Odpowiedziałam, iż między swoimi to się już nie da, bo on to przekroczył, kiedy podrobił twój podpis nad twoim łóżkiem szpitalnym.
Wyszedł bez pożegnania. We wtorek jego adwokat zadzwonił do pani Kowalskiej i zgodził się na cofnięcie aktu. W czwartek stałam już w kancelarii notarialnej przy Rynku, z teczką pod pachą, i podpisywałam dokumenty, które wracały działkę tam, gdzie ty ją zapisałaś — do mnie, dla mnie i dla Zosi.
Wieczorem wróciłam na Krakowską, zaparzyłam herbatę i usiadłam w kuchni tak jak zawsze. I powiedziałam ci, iż to załatwione, mamo. Że twoja wola się nie zmieniła, tylko teraz jest to na papierze, tak jak być powinno. Za oknem akurat zaczął padać deszcz, i po chwili poczułam ten znajomy zapach róż spod parapetu.
Uśmiechnęłam się i powiedziałam cicho: wiem, mamo. Ja też cię kocham.
