Związek bólu i rozkoszy, pozornie przeciwstawnych doznań, od wieków fascynuje kulturę i sztukę. Ich wzajemne przenikanie – balansowanie na granicy cielesnego cierpienia i zmysłowej ekstazy – obecne jest zarówno w ikonografii religijnej, jak i we współczesnych praktykach artystycznych.
W sztuce późnego średniowiecza, zwłaszcza w Niemczech XV i XVI wieku, odnajdujemy dzieła, w których fizyczne cierpienie łączy się z duchowym uniesieniem. Znane są realizacje rzeźbiarskie z tego okresu przedstawiające ciała Chrystusa i świętych, wygięte w bólu, który przemienia się w metafizyczne, wręcz erotyczne, uniesienie. Motyw ten zyskał nowe życie w baroku – najbardziej oczywistym przykładem zdaje się być rzeźba Ekstaza św. Teresy autorstwa Gianlorenza Berniniego z XVII wieku znajdująca się w kościele Santa Maria della Vittoria w Rzymie. Mistyczne doznanie świętej, przebijanej strzałą anioła, ukazane zostało w formie cielesnej euforii, balansującej na granicy przyjemności i cierpienia.
Do podobnego napięcia między bólem a rozkoszą powracają cztery artystki współczesne: Alina Szapocznikow (1926-1973), Barbara Falender (ur. 1947) , Louise Bourgeois (1911-2010) i Chloe Piene (ur. 1972). Ich twórczość wywodzi się z innych kontekstów politycznych czy społecznych, jak również z różnych momentów historii, jednak ich prace splatają się wokół fizyczności, kobiecości oraz doświadczenia bólu i przemiany. Każda z artystek sięga po motyw cielesności z innego punktu wyjścia, ale łączy je przekonanie, iż ciało jest nie tylko nośnikiem pamięci, ale również polem napięć, emocji, siły i traumy.
