Dzięki Ci, Boże! Doczekałam się! babcia oddychała ciężko, ale jej twarz jaśniała bezgranicznym szczęściem. Delikatnie pogłaskała wnuka suchymi dłońmi po policzku, po czym opuściła je na kołdrę.
Odpocznij, babciu prosił Jurek. Jutro mamy cały dzień, jeszcze się nagadamy ile wlezie.
Nie, Jurku babcia uśmiechnęła się smutno. Tylko o jedno Boga prosiłam żeby doczekać Twojego powrotu. Już nic mi więcej nie trzeba. Zobaczyłam Cię, przytuliłam Teraz odpocznę chwilkę i pogadamy. Zmrużyła powieki zmęczona. Wiesiu, daj chłopakowi coś zjeść w końcu z drogi jest.
Babcia ledwo się trzymała, wiedziała, iż jej czas dobiega końca. Jurek był jej jedynym bliskim, tak jak ona jedyną dla niego. Rodzice Jurka zniknęli w otchłani nałogu, sprzedali najpierw samochód, potem meble, rzeczy, w końcu mieszkanie. Ostatecznie sami siebie zatracili. Babci udało się w porę wyciągnąć wnuka z tej tragedii dopilnowała szkoły, przekonała żeby zrobił prawo jazdy na osobowe i ciężarowe i posłała do wojska. A dziś przywitała go. Nie w taki sposób, jak marzyła, ale los nie zostawił wyboru.
Gdy Wiesia dawna sąsiadka i przyjaciółka babci, częstowała Jurka na kuchni gorącym krupnikiem, staruszka z zamkniętymi oczami zbierała w myślach słowa, by dotarły mu do serca. Coraz częściej wszystko jej się myliło. Głaskała swoją ulubioną kotkę szarą Filemonkę, która nie odstępowała jej ani na chwilę od kilku dni, czując nadchodzące nieszczęście. W końcu zawołała:
Jurek, chodź tutaj. Gdy usiadł przy niej, zaczęła cichutko: Marzyłam, żeby doczekać się Twoich dzieci, Jurku, ale wygląda na to, iż już się nie uda. Zostaniesz sam. Samemu trudno… jeżeli spotkasz dobrą dziewczynę nie puszczaj, bierz na całe życie, bo lekko nie będzie. Nigdy nie było i nie będzie życie wymaga hartu, a nie głupich rozrywek. Pilnuj się szczególnie wódki od niej wszystko się przewraca. Jeden popadnie, cierpią wszyscy. Dróg w życiu wiele, ale wybierz tę adekwatną, Jurku…
Babcia zamilkła czy to szukała oddechu, czy wspominała rodziców Jurka. Ocknęła się i dokończyła: Mieszkanie już na ciebie przepisałam będziesz miał gdzie żonę sprowadzić. Na pogrzeb odłożyłam, Wiesia Ci pokaże gdzie. Resztę przelałam ci na konto, na początek wystarczy. Filemonkę mi pilnuj, nie zostaw bez opieki. Mądra jest, dobra dusza. Sam przecież ją znalazłeś jako kociaka… To chyba wszystko. Idź, odpocznij, ja też się położę sił już nie mam.
Rano babcia już nie wstała…
Jurek złapał pracę jako monter sieci internetowych, dzięki poleceniu znajomych. Ekipa sześciu chłopaków zajmowała się układaniem światłowodów i podpinaniem nowych klientów. Niby ciężka harówa, ale pensja całkiem niezła, a satysfakcja z dobrze wykonanej roboty wynagradzała zmęczenie.
W domu czekała na niego Filemonka szara kotka, którą przygarnął, gdy była kociaczkiem, osiem lat temu. Po śmierci babci Filemonka wyraźnie podupadła na duchu, nie chciała jeść. Całymi dniami siedziała w ulubionym fotelu babci, wpatrzona w próg drzwi, jakby czekała, iż zaraz wróci jej pani. Ale pani nie wracała.
Jurek próbował ją rozruszać: przesiadywał z nią, opowiadał, jak mu minął dzień, głaskał, przynosił najlepsze kąski. Dopiero po miesiącu kotka jakby trochę odżyła.
Tego dnia dostał pierwszą wypłatę. Koledzy domagali się stawiania wiadomo, tradycja nie do złamania. Jurek zaprosił ich do pobliskiego baru, ugościł jak trzeba, sam też skosztował. Do domu wrócił późno, w niezłym nastroju. Przy drzwiach czekała na niego Filemonka. Jakoś głupio mu było spojrzeć jej w oczy duże, zielone, wszystko rozumiejące. Unikał jej spojrzenia, ale kotka uparcie łapała jego wzrok. W końcu, widząc w jakim jest stanie, zamiauczała żałośnie, prawie z rozpaczą i zniknęła pod kanapą.
Filemonko tłumaczył się Jurek nie mogłem odmówić chłopakom. W końcu to oni pomogli mi zdobyć tą robotę… i są w porządku… Ale i tak miał wrażenie, iż tłumaczy się przed babcią.
Następnego dnia Filemonka znowu czekała na progu. Zorientowała się, iż dziś z Jurkiem wszystko w porządku, to ocierała się o jego nogi i wesoło mruczała. Zjadła z apetytem, przez resztę dnia nie odstępowała go ani na krok, a spać położyła się obok, przytulona do jego ramienia.
Wszystko rozumiesz… szepnął Jurek, pogłaskawszy Filemonkę. Ale nie martw się, jestem już dorosły i wiem, iż za siebie odpowiadam. Jedynie pijak za siebie nie odpowiada A tego się boję mam w genach po rodzicach. Chyba muszę zmienić robotę tam co chwila alkohol i imprezowa atmosfera, zawsze powód się znajdzie: na rozgrzanie, na zmęczenie, święta, choćby dzień kieliszka. Piątek obowiązkowo. Odmawiam jak mogę, ale już patrzą spode łba. Nie, trzeba szukać czegoś lepszego tylko co? Od dziecka chciałem być kierowcą ciężarówki, ale moich uprawnień nie starczy kto mi zestaw da? To nie zwykła ciężarówka
Kolejnego piątku Jurek z kolegami siedział w knajpie. Ekipa świętowała zakończenie tygodnia pracy. Jurek, jak zwykle, popijał mineralną i coraz smutniej spoglądał na rozbawionych towarzyszy.
Obstawiał ich stolik młodziutka, miła kelnerka. Podpici faceci ciągle ją zaczepiali, brygadzista chwycił ją mocno za rękę i próbował wciągnąć na kolana. Przestraszona dziewczyna wyrywała się, ale na próżno. Był silny i już nie panował nad sobą.
Puść ją podniósł się Jurek. Przy stoliku nastała cisza przeciwstawić się brygadziście, w naszej ekipie to było niewyobrażalne! Zaskoczony, poluzował uścisk, dziewczyna wyrwała się i stanęła kilka kroków dalej, nie odrywając zmartwionego wzroku od Jurka.
Rozróbie zapobiegł właściciel lokalu kawał chłopa w białym kucharskim kitlu, rękawy podwinięte do łokci. Na jego widok cała ekipa błyskawicznie zabrała się do wyjścia, rzucając Jurkowi złe spojrzenia.
Zostań, chłopie zatrzymał go właściciel, przedstawiając się jako Michał. Niech tamci ochłoną na zewnątrz, może coś im zaświta w głowach. Spojrzał na Jurka z serdecznym uśmiechem. Po co ty się z nimi pchasz? Przecież nie pijesz, widzę, możesz trzymać się innych ludzi
Brygada wzruszył ramionami Jurek. Pracujemy razem, razem siedzimy.
Daj spokój. machnął ręką Michał. To żadna frajda. Zwłaszcza z takimi kolegami. Julka, córeczko, zrób nam porządnej herbaty, jak tylko ty potrafisz. Odpocznę chwilę, zanim wpadnie więcej gości.
Córka? upewnił się Jurek, patrząc na Julię.
Tak. Pomaga mi po zajęciach. Usiadł z Jurkiem przy tym samym stoliku. Pili powoli aromatyczną herbatę z eleganckiego dzbanka. Ale chłopie, musisz zmienić pracę, po tym dziś cię zjedzą, albo co gorsza wciągną w picie. Masz jakieś uprawnienia?
Mam prawo jazdy już długo, i w wojsku też jeździłem rok. Zawsze chciałem być kierowcą TIRa, ale kto mi zaufa?
Od razu nie wezmą, przytaknął Michał. Ale mam znajomych prawdziwych zawodowych kierowców. Póki co, możesz u mnie się poduczyć, pojeździć busem, mam kursy dalekobieżne po Polsce pomagaj mi, a potem jak zrobisz kategorię, wejdziesz na większy sprzęt.
Wchodzę w to! Jurek roześmiał się szeroko. Michał coraz bardziej mu imponował wielki, spokojny, dobry facet. I jeszcze ojciec Julii, no szacun. Michał, widząc, jak Jurek rzuca tęskne spojrzenia Julce, odezwał się do córki:
Kończ, Julko, dziękuję, iż pomogłaś. Idź już do domu Jurek Cię odprowadzi. Zauważył, jak policzki młodych naraz zrobiły się purpurowe.
***
Pięć lat później Jurek prowadził wielkiego tira po zimowej szosie.
Do Łodzi, gdzie czekała na niego żona Julka, córeczka Marysia i ukochana, sędziwa już Filemonka zostało około trzydzieści kilometrów. Pod lasem wypatrzył samotną postać w lichym płaszczu.
Przemarznie tu na kość pomyślał i zahamował obok nieznajomego.
Brygadzista? poznaje Jurka, gdy tamten siada w kabinie.
Spojrzał mętnie, wyraźnie zamroczony alkoholem.
A, to ty westchnął. Byłem brygadzistą, już po wszystkim Nie ma brygady, inni są na naszych miejscach. Z naszych tylko połowa została. Jednego zamarzł na śmierć, drugi utopił się, obaj po pijaku, jeszcze jeden zatrucie chemią. Zostało nas paru takich jak ja, dorabiamy dorywczo… Walnął łyka z butelki, pomachał bezradnie ręką. Ale damy radę!
Jurek wysadził go przy centrum. Patrzył za nim z żalem. Z uśmiechem pełnym smutku przypomniał sobie jego pijackie przechwałki…
Wchodząc pod klatkę, spojrzał na okna mieszkania. Światło w kuchni się świeci Julka jeszcze nie śpi, czeka. Może Wiesia wpadła, posiedzieć, pobawić się z Marysią. A nie Marysia śpi w swoim łóżeczku, nad którym wisi zdjęcie babci. Córeczka lubi opowiadać babci, co słychać w przedszkolu, zwierza się z kłopotów i radości. Mimo, iż babcia nie odpowiada to jej oczy na zdjęciu są ciepłe, wszystko rozumiejące, z uśmiechem łagodnym jak dawniej. A na parapecie siedzi Filemonka, patrzy przez szybę w noc. Gdy tylko zauważyła, iż Jurek wrócił, podniosła się, wyciągnęła ogonek i zniknęła już pędzi przywitać się w drzwiach.
Już nie jestem sam, babciu szepnął Jurek, uśmiechając się do okien. Wszyscy są w domu. I Ty z nami. To jest moja droga.
