Chwała Tobie, Panie! Doczekałam się! Babcia oddychała ciężko, ale na jej twarzy malowało się czyste, głębokie szczęście. Delikatnie pogłaskała wnuka po policzku suchymi, pomarszczonymi dłońmi i pozwoliła im opaść na kołdrę.
Babciu, odpocznij choć chwilkę szeptał Jurek łamiącym się głosem. Jutro cały dzień przed nami, nagadamy się do woli.
Nie, Jurku babcia uśmiechnęła się smutno. Jedno wyprosiłam u Boga żeby się Ciebie doczekać. Niczego więcej mi nie trzeba zobaczyć Cię i uściskać. Teraz odpocznę troszkę, to się nagadamy. Przymknęła z wysiłkiem oczy. Jadwiga, nakarm chłopaka, przecież wrócił z daleka.
Babcia czuła, iż to już jej ostatnie chwile. Wiedziała, iż czasu jej nie zostało wiele. Jurek był jej jedynym bliskim, tak jak ona dla niego. Rodziców Jurka pochłonęło nałogowe picie najpierw wynieśli z domu wszystko, potem sprzedali mieszkanie a potem sami odeszli. Babcia zdołała ocalić wnuka, zadbać o jego wykształcenie, przekonać do zrobienia prawa jazdy na różne samochody, i odprowadziła do wojska. Dziś doczekała jego powrotu. Nie takiego powitania sobie wymarzyła, ale wyboru nie miała.
Gdy Jadwiga stara sąsiadka, i przyjaciółka babci dokarmiała Jurka w kuchni, ta, z zamkniętymi oczami, próbowała zebrać myśli, by przekazać je wnukowi najlepiej, jak potrafi. Jednak już i pamięć ją myliła. Głaskała ukochaną kotkę, Misię, która, czując nadchodzące nieszczęście, od kilku dni nie odstępowała swojej pani na krok. W końcu babcia zawołała:
Jurku, podejdź. Gdy usiadł przy niej, zaczęła cicho: Marzyłam, żeby potrzymać Twoje dzieci na rękach, synku, ale nie będzie mi to dane. Zostajesz sam. Samemu bywa ciężko. jeżeli spotkasz dobrą dziewczynę nie puszczaj jej, wybierz mądrze, na całe życie, na trudne życie. Łatwego nigdy nie było i nie będzie. Strzeż się bezmyślności i przeklętego alkoholu! Jeden się napije, cierpi cała rodzina. Dróg wiele, Jurku, ale wybierz tę adekwatną proszę Cię.
Przerwała, łapiąc oddech, wspominając los rodziców Jurka, ale zaraz znów zebrała siły:
Mieszkanie przepisałam na Ciebie będziesz miał gdzie sprowadzić żonę. Na mój pogrzeb wszystko już odłożyłam, Jadwiga Ci pokaże, gdzie. Resztę pieniędzy przelałam na Twoje konto, na start wystarczy. Misię moją szanuj, nie zostawiaj samej. Mądra oraz wrażliwa jest, przecież sam ją przyniosłeś, gdy byłaś kociakiem… Chyba to już wszystko. Idź, odpocznij. Ja też już muszę…
Rano babcia już nie wstała…
Jurek zatrudnił się, dzięki znajomym, jako monter sieci internetowych. W brygadzie było sześciu ciągnęli światłowody i podłączali nowych klientów. Zmęczony wracał każdego wieczoru, ale satysfakcja z dobrze wykonanej pracy oraz niezła pensja blisko cztery tysiące złotych rekompensowały minusy.
W domu czekała na niego Misia, szara kotka, którą przyniósł z ulicy osiem lat temu. Po śmierci babci bardzo podupadła na ducha prawie nie jadła, całymi dniami siedziała w starym fotelu babci i patrzyła w drzwi, niby czekając, aż ta wróci. Ale pani już nie wróciła.
Jurek próbował dodać kotce otuchy. Siadał z nią na kolanach, opowiadał o swoim dniu, przynosił smakołyki, głaskał. Ale dopiero po miesiącu Misia zaczęła reagować.
To wtedy, po wypłacie, koledzy zażądali, by postawił kolejkę żelazna zasada, złamanie której uchodziło za szczyt chamstwa. Zaprosił ich do kawiarni, dobrze ich ugościł, sam też się napił. Do domu wrócił późno, trochę wstawiony. W progu czekała Misia. Nie chciał patrzeć jej w oczy, takie wielkie, zielone, wszystko rozumiejące. Unikał jej wzroku, jednak ona upartym spojrzeniem go szukała. W końcu, rozpoznając jego stan, smutno miauknęła i schowała się pod kanapą.
Misiu tłumaczył się Jurek nie mogłem im odmówić. Pomogli mi przecież dostać tę robotę, są kolegami…
Czuł, iż nie tłumaczy się kotu, ale babci.
Następnego dnia Misia znów powitała go w drzwiach. Skoro uznała, iż tym razem wszystko w porządku, radośnie ocierała się o jego nogi, zawijała się wokół niego i mruczała. Apetytnie zjadła, a wieczorem nie odstępowała go na krok spała obok, przytulona do jego ramienia.
Wszystko rozumiesz szepnął Jurek, głaszcząc ją. Ale nie martw się, jestem dorosły, umiem odpowiadać za siebie. Tylko kiedy człowiek popada w nałóg wtedy się traci. A ja tego się boję, wiesz To chyba trzeba zmienić pracę, bo tam wódka to codzienność. Taka się zebrała ekipa, zawsze jest okazja: na rozgrzewkę, na zmęczenie, święta choćby dzień kieliszka. Co piątek obowiązkowo. Odmawiam, ale już dziwnie na mnie patrzą. Trzeba szukać innej pracy, tylko jakiej? Od dzieciństwa chciałem być kierowcą tira, ale moje uprawnienia za małe, nikt mi nie da zestawu…
W kolejny piątek Jurek siedział z kolegami w kawiarni. Towarzystwo świętowało koniec tygodnia. Jurek, tradycyjnie, pił wodę mineralną i z niepokojem patrzył na coraz bardziej rozochoconych towarzyszy.
Obsługiwała ich młoda, ładna dziewczyna. Rozbawieni chłopcy raz po raz zapraszali ją do stolika, aż w końcu brygadzista złapał ją za rękę i ciągnął do siebie. Przestraszona dziewczyna próbowała się wyrwać, ale na próżno był silny i podpity.
Puść ją podniósł się Jurek. Nad stołem zapadła cisza sprzeciwić się brygadziście, to było nie do pomyślenia! Zaskoczony zmniejszył uścisk, kelnerka wyswobodziła się, odeszła kilka kroków i spojrzała z niepokojem na Jurka.
Do konfliktu nie dopuścił właściciel kawiarni olbrzym w białym kucharskim kitlu, z podwiniętymi rękawami. Gdy się pojawił, chłopcy pośpiesznie zaczęli wychodzić, rzucając Jurkowi złe spojrzenia.
A Ty poczekaj, chłopaku zatrzymał go właściciel. Niech się przewietrzą, może zmądrzeją. Z dobrej woli uśmiechnął się do Jurka. I po co Ci taka ekipa? Przecież nie pijesz, widzę to, czemu się z nimi zadajesz?
Bo praca… jesteśmy razem wzruszył ramionami Jurek.
Daj spokój mruknął mężczyzna, przedstawił się jako Michał. Jaki to odpoczynek, zwłaszcza z takimi przyjaciółmi. Julka, córciu, zrób nam herbatki. Uśmiechnął się do Julki, która już przyniosła cieplutką porcelanową herbatę.
Córka? Jurek spojrzał w ślad za Julią.
Tak, po szkole mi pomaga. Pili herbatę przy tym samym stoliku, Michał spokojnie kontynuował: Po dzisiejszym będziesz musiał zmienić pracę zjedzą Cię tam, albo i gorzej wciągną w to swoje picie. Masz prawo jazdy?
Jeszcze przed wojskiem je zdobyłem, a za kierownicą spędziłem rok, marzę o trasach międzynarodowych, ale kto mnie przyjmie?
Od razu to nie, ale mogę pomóc znam porządnych kierowców, prawdziwych. A na początek chodź do mnie, na dostawczaka, mam kursy do innych miast, pomożesz. Później, jak będzie kategoria, wsiądziesz na tira.
Zgoda! rozpromienił się Jurek. Michał coraz bardziej mu się podobał wielki, spokojny, dobry człowiek. A do tego tata Julii. Już samo to wzbudzało szacunek. Gdy Michał zauważył, jak Jurek zerka na Julkę, odezwał się:
Skończ, córeczko, dzięki za pomoc, idź już do domu Jurek Cię odprowadzi. Uśmiechnął się, widząc jak młodzi się zarumienili.
***
Minęło pięć lat. Jurek prowadził tira przez zasypaną śniegiem szosę.
Do miasta, gdzie czekała na niego żona Julia, córka Marysia i ukochana staruszka Misia, zostało jeszcze trzydzieści kilometrów. Na poboczu dostrzegł samotną sylwetkę mężczyzny w cienkiej, zdecydowanie niezimowej kurtce.
Zamarznie tu pomyślał Jurek i zatrzymał się przy nieznajomym.
Brygadzista? rozpoznał, kiedy mężczyzna wsiadł do szoferki.
Ten spojrzał mętnym, smutnym wzrokiem pijanego:
A, to ty zamyślił się. Byłem brygadzistą, już nie jestem. Nie ma naszej brygady, innych przyjęli. Połowa nas już nie żyje jeden zamarzł po pijanemu, drugi utonął, trzeci się zatruł. Reszta tuła się jak ja, na fuchach. Wyjął z kurtki butelkę cuchnącego bimbru, przełknął i kiwnął głową, jakby chciał zatuszować żal. Ale damy radę!
Jurek wysadził go blisko rynku, patrzył za nim z żalem. Z goryczą wspominał jego pijackie przechwałki…
Zbliżając się do swojego bloku, spojrzał na kuchenne okno świeciło się. Julia nie spała, czekała na niego. Może i Jadwiga wpadła na herbatę, żeby pobawić się z Marysią? Chociaż nie Marysia pewnie spała już w swoim łóżeczku, a nad nią wisiała fotografia babci. Córka lubiła opowiadać jej o przedszkolnych sprawach, zmartwieniach i nowościach. Przecież nie szkodzi, iż babcia nie odpowiada w oczach ma dobroć i uśmiech taki pogodny…
A Misia? Siedziała na parapecie i patrzyła w ciemność. Kiedy tylko zobaczyła Jurka, zerwała się, podniosła ogonek i zniknęła pędziła powitać pana w progu.
Nie jestem sam, babciu szepnął Jurek, uśmiechając się do rozjaśnionego światłem kuchennych okien. Wszyscy są w domu, wszyscy razem, a Ty… Ty też jesteś z nami. To jest moja droga.
