Dzięki Ci, Panie Boże! Doczekałam się! babcia oddychała ciężko, ale jej twarz promieniała prawdziwym szczęściem. Czułym gestem przesunęła suchą dłonią po policzku wnuka, po czym opuściła ręce na kołdrę.
Babciu, odpocznij teraz prosił Jurek. Jutro będziemy mieli cały dzień na rozmowy, jeszcze się nagadamy.
Nie, Jurku babcia posłała mu smutny uśmiech. Tylko o jedno Boga prosiłam żeby cię jeszcze raz zobaczyć. Niczego więcej już nie chcę, zobaczyłam cię, uścisnęłam. Teraz chwilkę odpocznę, a potem porozmawiamy. Przymknęła zmęczone oczy. Jadwigo, nakarm chłopaka, w końcu wrócił z daleka.
Babcia była już bardzo osłabiona i wiedziała, iż jej czas się kończy. Jurek był jej jedyną rodziną, jak i ona dla niego. Rodzice Jurka przepadli w otchłani nałogu, oddawali po kolei najpierw rzeczy, potem meble i mieszkanie, by na końcu ofiarować siebie. Babcia w ostatniej chwili wyrwała Jurka z tego nieszczęścia, wychowała, przekonała, by skończył szkołę, zrobił prawo jazdy na samochody osobowe i ciężarowe, a potem odprowadziła do wojska. I oto dziś doczekała się jego powrotu, choć nie takiego, jakiego sobie życzyła.
Kiedy Jadwiga wieloletnia sąsiadka i przyjaciółka babci częstowała Jurka na kuchni, staruszka z zamkniętymi oczami układała w myślach słowa, które miały trafić do serca i rozumu wnuka. Jednak wspomnienia plątały się już w jej pamięci. Głaskała swoją ukochaną kotkę, Malinkę, która od paru dni nie odstępowała jej na krok, wyczuwając, iż zbliża się coś niedobrego. W końcu babcia zawołała:
Jurku, podejdź. Gdy usiadł obok niej, przemówiła cicho: Marzyłam, żeby poniańczyć jeszcze twoje dzieci, ale to się już nie wydarzy. Zostaniesz sam. Samemu jest ciężko. Spotkasz dobrą dziewczynę nie wypuszczaj jej z rąk, wybieraj mądrze, na trudne życie, bo łatwego nie ma, nigdy nie było i nie będzie. Unikaj lekkomyślnej zabawy i przede wszystkim, strzeż się gorzałki przeklętej! Jednego człowieka złamie, a całą rodzinę unieszczęśliwi. Dróg w życiu wiele, Jurku, wybierz adekwatną.
Babcia na moment zamilkła czy to zbierała siły, czy wspominała rodziców Jurka, tego nie wiedział. Zaraz jednak opanowała się i dodała: Mieszkanie na ciebie przepisałam będziesz miał gdzie zaprosić przyszłą żonę. Na pogrzeb wszystko odłożyłam, Jadwiga ci wskaże. Resztę pieniędzy przelałam na twoje konto, na początek wystarczy. Malinkę opiekuj, nie zostawiaj samej. Mądra z niej dusza, ty wiesz najlepiej sam ją znalazłeś jeszcze jak była kociakiem To już chyba wszystko. Idź odpocznij, ja też się położę zmęczyłam się.
Rano babcia się nie obudziła
Jurek znalazł pracę jako monter sieci internetowych z polecenia znajomych. Ekipa sześciu chłopaków zakładała światłowody i podłączała nowych klientów. Choć po całym dniu był zmęczony, to przyzwoita pensja i satysfakcja z dobrze wykonanej roboty wynagradzały każdy trud.
W domu czekała na niego Malinka szara kotka, którą osiem lat temu przygarnął jeszcze jako kociaka z ulicy. Po śmierci babci Malinka posmutniała, przestała jeść. Całymi dniami tkwiła na starym fotelu ulubionym miejscu babci, wpatrując się nieruchomo w drzwi, jakby wciąż czekała, aż seniorka wróci. Ale ona już nie wróciła.
Jurek próbował rozweselić Malinkę, rozmawiał z nią godzinami, sadzał na kolanach, opowiadał o pracy, usiłował podsuwać ulubione przysmaki. Dopiero po miesiącu kotka zaczęła reagować.
Tego dnia Jurek dostał pierwszą wypłatę. Koledzy domagali się postawić żelazny zwyczaj, którego łamanie uchodziło za straszne skąpstwo. Zaprosił ich więc do kawiarni, postawił i sam też się poczęstował. Do domu wrócił późno, w dobrym humorze. W progu przywitała go Malinka. Nie chciał patrzeć jej w oczy wielkie, zielone, wszystko rozumiejące. Unikał jej wzroku, ale kotka niezmordowanie szukała jego spojrzenia. Gdy w końcu pojęła w jakim jest stanie, żałośnie zamiauczała i uciekła pod kanapę.
Malinka tłumaczył się cicho Jurek nie mogłem odmówić kolegom. To przez nich mam tę pracę, i przecież są moimi przyjaciółmi. Dziwnie czuł, iż wyjaśnia się nie przed kotem, a przed babcią.
Następnego dnia Malinka znów czekała na niego przy drzwiach. Kiedy przekonała się, iż dziś wszystko w porządku, z euforią ocierała się o jego nogi, obejmowała ogonem i głośno mruczała. Zjadła z apetytem, cały wieczór chodziła za nim po mieszkanu, a do spania ułożyła się przy ramieniu pana.
Wszystko rozumiesz szeptał Jurek, głaszcząc Malinkę. Ale nie martw się, jestem już dorosły, wiem co robię. Dorośli nie panują nad sobą tylko wtedy, gdy piją wódkę. A ja się tego boję, rozumiesz To chyba po rodzicach Chyba muszę zmienić pracę, bo w tej ciągle piją taka ekipa, każdy znajdzie powód: dla rozgrzania, ze zmęczenia, na święta, a choćby i z okazji dnia kieliszka. Zawsze w piątek. Odmawiam, ile się da, ale już patrzą na mnie spode łba. Trzeba szukać innej roboty, tylko jakiej? Od dziecka chciałem być kierowcą ciężarówki, ale moich uprawnień za mało, tir to nie zwykły dostawczak, kto mi zaufa?
W kolejny piątek Jurek znów siedział z kolegami w kawiarni. Wszyscy świętowali koniec tygodnia. On, jak zwykle, pił wodę mineralną i patrzył z żalem, jak koledzy coraz bardziej się rozkręcają.
Ich stolik obsługiwała młoda, śliczna kelnerka. Podpici chłopcy raz po raz zapraszali ją do siebie, aż brygadzista złapał ją za rękę i pociągnął do stolika. Przerażona dziewczyna próbowała się wyrwać, ale nie miała sił.
Puść ją Jurek wstał ze swojego miejsca. Przy stole natychmiast zapadła cisza nie do pomyślenia było, żeby sprzeciwić się brygadziście! Zaskoczony, puścił rękę dziewczyny, która natychmiast odskoczyła na bok i popatrzyła z niepokojem na Jurka.
Do poważniejszego zamieszania nie dopuścił właściciel kawiarni rosły mężczyzna w białym kucharskim fartuchu i podwiniętymi rękawami. Gdy się pojawił, cała ekipa zaczęła się wycofywać, rzucając Jurkowi złe spojrzenia.
Poczekaj, chłopcze zatrzymał go właściciel, przedstawiając się jako Michał. Niech ochłoną na zewnątrz, może przejrzą na oczy. Spojrzał na Jurka z życzliwością: Po co się z nimi zadawałeś? Przecież nie pijesz, widziałem. Po co ci taka paczka?
Ekipa wzruszył ramionami Jurek. Razem pracujemy, razem czas spędzamy.
Daj spokój mruknął Michał. Jaki to odpoczynek z takimi kolegami? Julia, córeczka, zaparz nam herbaty, jak tylko ty potrafisz. Odpocznę przy gąbce, zanim zamówienia napłyną.
Córka? Jurek spojrzał na Julię odprowadzającą ich wzrokiem.
Tak. Pomaga mi po zajęciach. Siedli razem przy stoliku, popijając aromatyczną herbatę z porcelanowego dzbanka. Ale, chłopcze, będziesz musiał zmienić robotę po tym, co się dzisiaj stało. Tam cię zjedzą, albo co gorsza wciągną w picie. Masz fach?
Prawo jazdy zrobiłem jeszcze przed wojskiem, a potem przez rok jeździłem za kierownicą ciężarówki. Marzy mi się trasa, ale kto mnie przyjmie?
Od razu nie przyjmą zgodził się Michał Ale może pomogę. Mam dobrych znajomych, prawdziwych kierowców. Póki co, chodź do mnie, posadzę cię na dostawczaka, czasem na trasę pomożesz mi, nabierzesz doświadczenia, a potem i na tira się przesiądziesz, trzeba tylko kategorię zrobić.
Zgadzam się! Jurek się uśmiechnął. Michał coraz bardziej mu się podobał wielki, spokojny, a przy tym dobry człowiek. I ojciec Julii, co już samo w sobie budziło respekt. Michał, widząc jak Jurek zerka w stronę Julii, powiedział do córki:
Już kończ, Julio. Dzięki za pomoc, idź już do domu Jurek cię odprowadzi. Uśmiechnął się, gdy zobaczył, jak młodych rumienią się twarze.
***
Pięć lat później Jurek prowadził przez zaśnieżone drogi ciężarówkę.
Do Krakowa, gdzie czekała na niego żona Julia, córeczka Marysia i ukochana staruszka Malinka, zostało jeszcze jakieś trzydzieści kilometrów. Nagle, przy drodze, dostrzegł samotną postać w cienkiej, zdecydowanie nie na taką pogodę kurtce.
Zamarznie tu chłopina pomyślał Jurek, zatrzymując się przy nieznajomym.
Brygadzista? rozpoznał mężczyznę, gdy ten usiadł na siedzeniu obok.
Tamten spojrzał na Jurka nieprzytomnym wzrokiem człowieka po kieliszku.
A, to ty mruknął. Byłem brygadzistą, już nie jestem. Tamtej ekipy już nie ma, dziś inni na naszym miejscu. Nas zostało połowa. Jeden zamarzł, drugi się utopił zawsze po pijaku. Jeszcze inny się czymś zatrul. My, co zostaliśmy dorywcze prace. Wyjął zza pazuchy butelkę z cuchnącą cieczą i wziął łyk. Ale to nic, damy radę
Jurek wysadził go niedaleko Rynku, z żalem patrząc za nim. Słabo się uśmiechnął na wspomnienie jego pijanej buńczuczności
Zbliżając się pod blok, spojrzał na okno kuchni. Paliło się światło Julia nie spała, czekała na niego. Może wpadła Jadwiga, żeby pomóc przy Marysi. Albo nie Marysia pewnie już spała w dziecięcym łóżeczku, nad którym wisiało zdjęcie babci. Córka lubiła opowiadać jej o swoich przedszkolnych sprawach, troskach i nowinach. Co z tego, iż babcia już nie odpowiadała jej oczy były tak dobre i uśmiech też. A na parapecie Malinka patrzyła w ciemność nocy. Zobaczyła, iż Jurek idzie, podniosła się, postawiła ogonek i już jej nie było pobiegła go powitać przy drzwiach.
Nie jestem sam, babciu szepnął Jurek, uśmiechając się do okien swojej kamienicy. Wszyscy są w domu, jesteśmy razem, a ty z nami. To moja droga.
