Niech Cię Bóg błogosławi! Doczekałam się! babcia oddychała ciężko, ale jej twarz błyszczała niesamowitą radością. Gładząc suchą dłonią policzek wnuka, opuściła ręce na stare, wyblakłe kocie.
Odpocznij, babciu prosił Jurek. Przed nami cały dzień, nagadamy się jeszcze do syta.
Nie, Jurku uśmiechała się smutno babcia. Jedno tylko wypraszałam u Boga doczekać się Twojego powrotu. Już więcej mi nie potrzeba zobaczyć Cię, przytulić. Teraz odpocznę troszeczkę i porozmawiamy. Przymknęła zmęczone oczy i westchnęła. Zosieńko, nakarm go z drogi wraca.
Babcia była już bardzo słaba. Wiedziała, iż czasu jej nie zostało. Jurek, jej wnuk, był ostatnią bliską osobą na świecie, jak ona dla niego. Rodzice Jurka przepadli, oddając się najpierw wódce, potem sprzedali meble, mieszkanie, siebie samych. Babcia zdołała uratować wnuka z tej otchłani, posłała do szkoły, przekonała, żeby zrobił prawo jazdy na samochód osobowy i ciężarowy, a później pożegnała w progu przed wojskiem. Dziś go powitała. Nie tak chciała, ale nie mogła już nic wybrać.
Gdy Zosieńka sąsiadka i przyjaciółka babci z dawna stawiała przed Jurkiem barszcz w kuchni, babcia z zamkniętymi oczami próbowała dobrać słowa, które sięgną serca. Ale pamięć już jej umykała. Głaskała swoją ukochaną kotkę, Felę, która od kilku dni nie opuszczała swej pani choćby na chwilę, wyczuwając zbliżającą się biedę. W końcu zawołała:
Jurku, podejdź. Gdy usiadł obok, zaczęła cicho: Chciałam potrzymać Twoje dzieci na kolanach, Jurku, ale widzę, iż chyba nie będzie mi dane. Zostajesz sam. Samemu trudno. Gdy spotkasz dobrą dziewczynę, nie wypuszczaj jej, wybierz na całe życie, bo życie nie jest łatwe. Nigdy nie było, nigdy nie będzie. Nie szukaj pustej zabawy, a najbardziej uważaj na tę cholerę w butelce! Jeden się pogrąży, a cała rodzina cierpi. Dróg w życiu wiele, wybierz tę prawdziwą. Zamilkła, czy szukała oddechu, czy przypominała sobie rodziców Jurka. W końcu wzięła się w garść i dodała: Mieszkanie przepisałam na ciebie, żebyś miał gdzie wprowadzić żonę. Na pogrzeb odłożyłam, Zosieńka ci pokaże gdzie. Resztę przelałam na twoją kartę, starczy na początek. Felę moją pilnuj, nie zostaw jej samej. Mądra jest, dobra dusza. Przecież sam ją znalazłeś, jeszcze jako kociaka No, to by było wszystko. Idź już, odpocznij, ja także się położę jestem zmęczona.
Rano babcia już się nie obudziła
Jurek zatrudnił się u znajomych w brygadzie montażowej od sieci internetowych. Zespół sześciu ludzi zakładał światłowód i podłączał nowych klientów. Choć wracał wyczerpany, solidne zarobki i zadowolenie z dobrze wykonanej pracy wynagradzały niedogodności.
W domu czekała na niego Fela szara kotka, znaleziona na ulicy osiem lat wcześniej. Po śmierci babci, Fela popadła w przygnębienie, nie jadła, całymi dniami siedziała w starym fotelu babci i z uporem gapiła się w otwartą przestrzeń drzwi, jakby nieustannie wyglądała powrotu swojej pani ale ta nie nadchodziła.
Jurek próbował pocieszać Felę, prowadził z nią długie rozmowy, sadzał na kolanach, opowiadał, jak minął dzień, próbował dogadzać smakołykami. Przez miesiąc kotka nie reagowała.
W końcu, gdy przyszedł dzień, w którym odebrał pierwszą pensję, wszystko się zmieniło. Koledzy upomnieli się o postawienie święta, niepisana tradycja; nie postawić, to jakby wydać na siebie banicję. Jurek zabrał ich do baru, postawił, pośmiał się, późno wrócił do domu, lekko podpity. W progu czekała Fela. Nie chciał spojrzeć jej w oczy duże, zielone, rozumne. Jurek spuszczał wzrok, a kotka znajdowała go i patrzyła. Gdy w końcu kotka zrozumiała jego stan, miałknęła rozpaczliwie i uciekła pod łóżko.
Feluniu wybełkotał Jurek nie mogłem odmówić. To oni pomogli mi znaleźć pracę, to dobrzy ludzie Ale miał pewność, iż tłumaczy się nie tyle przed kotką, co przed babcią.
Następnego dnia, witając go przy drzwiach, Fela zorientowała się, iż wszystko jest w porządku i odetchnęła, ocierając się o nogi Jurka i łasząc z głośnym mruczeniem. Zjadła z apetytem, cały wieczór podążała za nim, a w nocy rozgościła się obok, ufnie opierając głowę na jego ramieniu.
Wszystko rozumiesz szeptał Jurek, głaszcząc delikatnie kotkę. Ale nie martw się, po babci wiem, żeby nie gadać głupot i nie sięgać po alkohol. To rodzinna udręka, wiesz Chyba będę zmieniał pracę, bo tu zabawa kończy się zawsze wódką. Taka ekipa każda okazja jest dobra: zmęczenie, zimno, święta, choćby Dzień Szklanki. Zawsze piątki. Odmawiam jak mogę, ale to źle widziane. Trzeba zmienić firmę tylko gdzie? Od dziecka marzyło mi się być kierowcą tira, ale na taki zestaw moich praw nie wystarczy. Nikt młodemu nie powierzy tira.
Gdy piątek znów się powtórzył, Jurek z kolegami poszli do baru. Towarzystwo bawiło się, kończąc tydzień. Jurek, jak zawsze, popijał wodę mineralną i z żalem patrzył na kolegów rozluźnionych alkoholem.
Obsługiwała ich młoda, ładna dziewczyna. Rozbawieni panowie ciągle zapraszali ją do stołu, aż brygadzista złapał ją za rękę i szarpnął ku sobie. Przestraszona próbowała się uwolnić, na darmo. Był silny i pijany, nie panował nad sobą.
Puść ją powiedział stanowczo Jurek. Rozmowy ucichły podnieść głos na brygadzistę? To już przesada! Zaskoczony, poluzował uścisk, dziewczyna uciekła, ale stanęła niedaleko, nie spuszczając Jurka z oczu.
Kłótni nie dopuścił właściciel baru potężny, siwy mężczyzna w białym fartuchu, z rękami podwiniętymi do łokci. Widząc go, ekipa zerwała się do wyjścia, rzucając Jurkowi nieprzyjazne spojrzenia.
Zaczekaj zatrzymał go właściciel. Niech reszta ochłonie na podwórzu, może rozum im wróci. Uśmiechnął się życzliwie do Jurka. Po co się z nimi zadajesz? Ty przecież nie pijesz widzę, a trzymasz się tej ekipy?
Cała brygada wzruszył ramionami Jurek. Pracujemy razem, odpoczywamy razem.
Daj spokój. rzucił właściciel. Jestem Michał. Z takich przyjaciół pożytku nie będzie. Julia, córko, zrób nam herbatę, jak tylko Ty potrafisz. Sam też chwilę odpocznę.
Córka? Jurek spojrzał w ślad za dziewczyną.
Tak. Pomaga po studiach. Usiedli przy stoliku, popijając aromatyczne listki z porcelany. Wiesz, musisz zmienić pracę, bo Ciebie tam zniszczą. Masz jakąś kategorię?
Prawo jazdy zrobiłem przed wojskiem, rok siedziałem za kółkiem. Zawsze marzyłem o trasach, ale nikt świeżaka nie puści w trasę.
Od razu nie, to jasne. zgodził się Michał. Ale mogę pomóc. Znam najlepszych kierowców. A póki co, popracuj dla mnie. Usadzisz się za kierownicą transportera, zrobisz parę kursów, a z czasem dostaniesz się na duży zestaw tylko będziesz musiał zrobić jeszcze kategorię.
Biorę! ucieszył się Jurek. Michał przypadł mu do gustu ogromny, łagodny, pogodny. Ojciec Julki, co jeszcze bardziej go cieszyło. Gdy Michał spostrzegł, jak Jurek zerka na Julię, powiedział:
Julia, możesz już iść, dziękuję za pomoc. Jurek odprowadzi cię do domu. Uśmiechnął się widząc zarumienione policzki obojga.
***
Pięć lat później, Jurek prowadził ciężarówkę po lodowej szosie.
Do Gniezna, gdzie czekali jego żona Julia, córeczka Malwinka i staruszka Fela, zostało trzydzieści kilometrów. Na poboczu zobaczył człowieka, w cienkiej, letniej kurtce.
Zamarznie tutaj, pomyślał, więc zjechał na bok i uchylił drzwi.
Brygadzista? poznał go, gdy ten usiadł obok.
Tamten rzucił na niego pijanym wzrokiem:
A, to ty zamyślił się. Byłem brygadzistą, już nie jestem. Z brygady została połowa. Jeden się zamarzł, drugi utonął, obaj po pijaku. Jeszcze jeden się otruł płynem do szyb. Została garstka, reszta jak ja, z doskoku, na czarno Wyjął spod kurtki butelkę, wychylił, zakręcił głową. Ale damy radę!
Jurek wysadził go przy rynku, patrzył za nim z żalem. Z lekkim uśmiechem przypomniał sobie tamtą pijacką pewność siebie
Idąc do swojego domu, rzucił okiem na okno kuchni. Paliło się światło Julia czuwała, czekała. Może przyszła Zosieńka pogadać, pobawić się z Malwinką. Nie, Malwinka spała w pokoiku, pod zdjęciem babci. Często opowiadała jej swoje troski i przygody z przedszkola. Babcia milczy, ale ma dobre oczy i uśmiech pełen zrozumienia. A tu już i Fela, wypatrująca w ciemność nocy z parapetu. Usłyszała kroki, zeskoczyła i znikła pobiegła przywitać pana.
Nie jestem sam, Babciu szepnął Jurek, uśmiechając się do okna swojego mieszkania. Wszyscy są w domu, wszyscy razem. I Ty z nami. Taka to moja droga.
