Nazywam się Bartosz Wieczorek, mam warsztat wulkanizacyjny na Grunwaldzkiej w Bydgoszczy, dwie przecznice od hali targowej. Dwadzieścia dwa lata w tym fachu, ręce czarne od smaru tak, iż mydło już nic nie daje. Znam tu chyba połowę miasta, bo każdy prędzej czy później przyjeżdża wymienić opony na zimowe. I właśnie tak poznałem tę historię – nie z gazety, nie od sąsiadki, tylko przy podnośniku, między jednym klientem a drugim.
Ten człowiek, powiedzmy Bartek nie chcę wołał się właśnie tak, więc dam mu na potrzeby tej opowieści imię Robert, przyjeżdżał do mnie co jakiś czas z audi kombi, srebrnym, już nieco wysłużonym. Zawsze sam. Zawsze zerkał na telefon, jakby na coś czekał, a potem chował go do kieszeni kurtki z takim ruchem, iż wiedziałem: nic nie przyszło.
Pewnego razu, było to gdzieś na początku października, zeszłego roku, siedział na tej plastikowej ławce przy wejściu, tam gdzie stoi automat z kawą, ten co zawsze się zacina na "cappuccino bez cukru". Czekał na wymianę uszczelki. Rozmawiał przez telefon, głośno, bo hala u mnie huczy od sprężarek, więc ludzie nie zauważają, iż ich słychać.
– No i co, nie zadzwonił znowu? – mówił do kogoś, pewnie do brata albo kolegi. – Ja mu dzwonię, piszę, a on… nic. Ma czternaście lat, powinien sam czasem napisać, nie?
Zamarłem przy felgach. Bo to zdanie już gdzieś słyszałem – nie od niego, tylko rok wcześniej, od innego klienta, w zupełnie innej sytuacji, ale ten sam ton. Ten sam sposób, żeby przełożyć ciężar na dziecko.
Nie moja sprawa, pomyślałem, wróciłem do felgi. Ale on mówił dalej, a ja mimo woli słuchałem, bo trudno nie słyszeć, kiedy ktoś siedzi trzy metry od ciebie.
Z tego co złapałem – syn mieszka z matką w Toruniu, on się wyprowadził jakieś trzy lata temu, nowe mieszkanie, nowa kobieta, i weekendy "co drugi", które z czasem stały się "jak wyjdzie". Chłopak przestał dzwonić pierwszy. Ojciec to odebrał tak, jakby to było zdradą.
Uszczelka była gotowa po czterdziestu minutach. Kiedy przyszedł zapłacić, sto osiemdziesiąt złotych, wystawiłem paragon i, sam nie wiem czemu, powiedziałem coś, czego zwykle nie mówię klientom.
– Panie Robercie, mój chłopak ma szesnaście lat. I wie pan co zauważyłem? Że jak ja go szukam, on się otwiera. A jak czekam, aż on mnie poszuka – to nic. Bo on nie ma jeszcze narzędzi, żeby gonić za kimś, kto go rozczarowuje. To dorosły ma gonić.
Spojrzał na mnie tak, jakbym powiedział coś w obcym języku. Wziął kluczyki, mruknął "dzięki", wyszedł.
Nie widziałem go potem przez, chyba z pięć miesięcy. Aż w marcu przyjechał znowu, tym razem z przednim zawieszeniem, coś stukało. Zostawił auto na cały dzień. Kiedy wrócił po niego wieczorem, hala już się wyciszała, ja akurat zamykałem kasę.
– Wie pan – powiedział, nie patrząc na mnie, tylko na fakturę, którą trzymał w ręce – pojechałem do niego. Bez zapowiedzi prawie. Napisałem tylko: "będę pod blokiem o piętnastej, jak chcesz to zejdź".
Zapytałem, czy zszedł.
– Zszedł. Stał przy śmietniku, ręce w kieszeniach, taki… nieufny. Ale zszedł.
Zapłacił za naprawę, czterysta dwadzieścia złotych, gotówką, odliczył równo, bez reszty. Przy drzwiach zatrzymał się, jakby chciał coś jeszcze dodać, i tylko rzucił:
– Umówiliśmy się na sobotę. Na mecz.
Nie wiem, czy pojechał na ten mecz. Nie moja rola dopytywać, zresztą warsztat to nie konfesjonał, choć czasem tak wychodzi. Wiem tylko, iż od tamtej pory przyjeżdża rzadziej niż kiedyś do mnie zmieniać opony – może po prostu jeździ mniej sam, a więcej tam i z powrotem, do Torunia. A telefonu przy automacie z kawą już nie trzyma tak, jakby czekał, aż ktoś zadzwoni pierwszy.
