Chaotyczna szafa, stosy nieuprasowanych ubrań, kwaśna zupa w lodówce tak wygląda nasz dom. Postanowiłem delikatnie poruszyć te tematy z żoną, ale nieoczekiwanie zostałem zaatakowany oskarżeniami.
Zakochałem się w Zofii od pierwszego wejrzenia wystarczyło jedno spojrzenie. Nie potrafiłem oprzeć się jej urodzie i wdziękowi. Uznałem, iż mam ogromne szczęście, iż taka mądra, atrakcyjna i jak sądziłem wtedy zadbana dziewczyna jest przy mnie, więc bez wahania oświadczyłem się jej.
Zdecydowaliśmy się zamieszkać razem, a Zofia od razu zaznaczyła, iż nie lubi zajmować się domem. Wolała skupić się na swojej karierze i zaproponowała, żebyśmy dzielili się obowiązkami po równo. Nie miałem nic przeciwko wtedy wydawało mi się to sprawiedliwe i rozsądne, nie przewidywałem jednak, co przyniesie przyszłość.
Zgodziliśmy się więc, jak podzielimy się pracami domowymi, Zofia zapewniła mnie, iż ze wszystkim da sobie radę zarówno w pracy, jak i w domu. Ufałem jej osądowi i nie narzucałem własnego zdania.
Minęło pół roku i zaczęło mi coś w tym wszystkim nie pasować. Sprawy zawodowe Zofii nie układały się po jej myśli. Pracowała na pół etatu w mało znanej firmie, wynagrodzenie dostawała nieregularnie, a jej grafik był bardzo nieprzewidywalny. Wydawała zarobione pieniądze głównie na swoje przyjemności. Tymczasem ja harowałem od rana do wieczora. Mimo to Zofia z łatwością przypominała mi o naszym podziale obowiązków, choć często przymykała oko na własne zobowiązania.
Na początku angażowała się w domowe sprawy, ale jej zapał stopniowo gasł. W domu panoszył się coraz większy bałagan, a wszędzie walały się nieuprasowane koszule i spodnie. Ku mojemu zdziwieniu zaczęła obwiniać mnie, utrzymując, iż powinienem jej jeszcze bardziej pomagać. To bolało. Trudno mi było pogodzić pracę z opieką nad domem, zwłaszcza iż od początku umówiliśmy się na sprawiedliwy podział obowiązków.
Miałem nadzieję, iż po narodzinach dziecka sytuacja się poprawi, zakładałem, iż Zofia podczas urlopu macierzyńskiego przejmie opiekę nad maluchem i domem. Niestety było tylko gorzej. Czasami nachodziły mnie myśli, iż byłoby mi łatwiej bez żony. Kłótnie stały się codziennością.
Staram się zrozumieć punkt widzenia żony, postawić się w jej sytuacji, ale nie mogę się pozbyć poczucia, iż moje potrzeby są pomijane. Cały dzień pracuję w biurze, po powrocie zająć się domem, a do tego jeszcze obowiązki rodzinne. Marzę tylko o chwili odpoczynku.
Zastanawiam się, co adekwatnie Zofia robi na urlopie macierzyńskim przez cały dzień, iż nie ma czasu przygotować obiadu albo posprzątać mieszkania. Nasze dziecko ma zaledwie dwa miesiące i przez większość dnia śpi. W tym czasie sam mógłbym ogarnąć kilka domowych spraw. Nie mogę przestać myśleć, jak to będzie, jeżeli zdecydujemy się na drugie dziecko. Jestem za równością i wzajemnym wsparciem, ale mam wrażenie, iż Zofii trudno to pojąć.
Nie chcę rozbijać rodziny, bo kocham nasze dziecko ponad wszystko. Jednocześnie czuję, iż stoję na granicy wytrzymałości. Nie wiem, jak długo jeszcze dam radę żyć w takiej sytuacji. Po czyjej stronie Ty byś się opowiedział?
