Mój były pojawił się pewnej sobotnie popołudnie z wielkim bukietem róż, bombonierką, torbą prezentów i tym uśmiechem, którego nie widziałem już od miesięcy. Pomyślałem, iż przyszedł się przeprosić albo porozmawiać o tym, co wisi w powietrzu od naszej rozłąki. To było dziwne, bo po rozstaniu był tak chłodny, jakbym był dla niego zupełnie obcy.
Gdy wszedł, zaczął opowiadać, ile rozmyślał, jak bardzo tęskni, iż jestem kobietą jego życia i iż zrozumiał swoje błędy. Mówił tak szybko, iż brzmiało to jak wyrecytowana wcześniej przemowa. Siedziałem cicho i go słuchałem nie rozumiałem, skąd nagle tyle czułości po miesiącach milczenia. Potem podszedł bliżej, objął mnie i powiedział, iż chciałby odzyskać to, co nasze.
W trakcie rozmowy sięgnął po perfumy, srebrną bransoletkę i pudełko z listem. Wszystko bardzo romantyczne na pokaz. Zaczął tłumaczyć, iż powinniśmy dać sobie jeszcze jedną szansę, iż się zmienia, iż razem możemy wszystko zacząć od nowa. Zacząłem czuć się naprawdę nieswojo wszystko wydawało się zbyt piękne, żeby było prawdziwe. Zresztą nigdy wcześniej nie był aż tak troskliwy, kiedy jeszcze tworzyliśmy parę.
Prawda wyszła na jaw, gdy zaprosiłem go, żeby usiadł i zapytałem wprost, czego oczekuje. Wtedy zaczął się gubić w słowach. Przyznał, iż ma mały problem bankowy, iż potrzebuje pożyczki na biznes, który ponoć miałby być dla naszego dobra, i iż do pełni szczęścia brakuje mu tylko jednego podpisu: mojego.
Wtedy zrozumiałem, dlaczego pojawił się taki serdeczny i z tyloma prezentami.
Powiedziałem, iż niczego nie podpiszę. W tej sekundzie jego mina diametralnie się zmieniła. Uśmiech zniknął, rzucił kwiatami o stół i zaczął na mnie krzyczeć, jak to mogę mu nie ufać, iż to szansa jego życia. Mówił mi, jakbym miał wobec niego jakieś zobowiązania. Miał jeszcze tupet stwierdzić, iż jeżeli mi na nim zależy, muszę mu pomóc. Wszystko rozpadło się równie prędko, jak się zaczęło.
Zobaczywszy, iż nie uzyska tego, co chce, zmienił strategię: zaczął narzekać, iż bez tej pożyczki jest przegrany, iż jeżeli mu pomogę, oficjalnie wróci do mnie i zaczniemy od nowa. Powiedział to bez najmniejszego wstydu, mieszając udawaną skruchę z chęcią zysku. Wtedy już byłem pewien, iż cała ta inscenizacja podarki, kwiaty, czułe słówka miała mnie tylko nakłonić do podpisu.
Kiedy w końcu powtórzyłem, iż nie podpiszę absolutnie niczego, zebrał prawie wszystkie podarunki: zabrał bombonierkę, schował perfumy, choćby bransoletkę schował do kieszeni. Zostawił tylko kwiaty, rzucone byle jak na podłogę. Wyszedł, wykrzykując, iż jestem niewdzięczny i żebym potem nie twierdził, iż nie próbował ratować związku. Zamknął drzwi z hukiem, jakby to ja był mu coś winien.
Tak to pojednanie trwało dokładnie piętnaście minut.
Dziś wiem na pewno ludzi nie zmienia się paroma różami czy słodkimi słówkami. Lepiej uważać i kierować się rozumem, choćby jeżeli serce chciałoby czasem inaczej.
