Byliśmy sobie niesamowicie bliscy, gdy się pobraliśmy. Robiliśmy wszystko razem. Spaliśmy przytuleni, oglądaliśmy telewizję w łóżku, w niedziele chodziliśmy na długie spacery po parkach w Warszawie, śmialiśmy się z drobiazgów, których nikt inny by nie zrozumiał. Bliskość była codziennością zwykle spontaniczną, rzadko planowaną. Czułam się kochana, pożądana, wybrana, jakbyśmy byli dwoma kieliszkami wódki stukającymi się w noc świętojańską.
Z biegiem lat ta bliskość pozostała, ale przybrała zupełnie inną formę. Zamiast długich, ciepłych pocałunków były szybkie muśnięcia ust, beznamiętne i rozmyte jak zapach starego chleba. Milczenia wypełniły przestrzeń, gdzie niegdyś były pieszczoty. Zwykłe dotknięcia ręki zamiast objęć. Zaczęliśmy kłaść się spać wcześniej, zmęczeni, on odwracał się do ściany. Na początku podchodziłam wtedy bliżej, szukałam jego dłoni, ramienia, pleców. Mówił, iż jest zmęczony, iż jutro, iż nie teraz. Przytakiwałam zrozumieniem.
Minął czas, nic się nie zmieniło. Jedliśmy dalej wspólne kolacje z pierogami i barszczem, rozmawialiśmy o zwykłych sprawach, dzieliliśmy łóżko, jakby to była ławka w tramwaju na Pradze. Przestałam szukać jego dłoni. Czekałam bez ruchu, aż on zrobi pierwszy krok. Krok nigdy nie nadszedł. Najpierw bolało mnie to, potem wstydziłam się już choćby próbować rozmawiać o tym. Coraz częściej myślałam, iż to moja wina, iż przesadzam, iż może to kwestia wieku.
Nasza codzienność była bardzo bliska, ale całkowicie neutralna. Wstawaliśmy razem, piliśmy poranną kawę z ekspresu i jedliśmy drożdżówkę. Chodziliśmy wspólnie na rodzinne spotkania w Krakowie, opowiadaliśmy sobie wydarzenia z pracy. Spaliśmy do siebie plecami. Z czasem zaczęłam się przebierać przy nim szybko, nie dbając już o to, jak wyglądam. Przestałam kupować ładne piżamy. Moje ciało przestało być czymś, czym można się zachwycać.
Próbowałam rozmawiać o tym kilka razy. Pytałam, czy mu się już nie podobam. Odpowiadał, iż to nie to, po prostu z biegiem lat człowiek się zmienia, iż prawdziwa miłość to przyjaźń i wzajemny szacunek. Kiwałam głową, ale w środku czułam zimną pustkę, dziurę, której nie potrafiłam nazwać bez poczucia wstydu.
Z czasem to wszystko uznałam za normalne. Przypominałam sobie, iż są pary, które żyją podobnie. Skoro nie ma awantur o złotówki wydane w sklepie, to chyba jest dobrze. Przyzwyczaiłam się, iż przytula mnie tylko na oczach innych, nigdy w samotności. Nauczyłam się nie czekać, nie pragnąć. Wyrzuciłam z siebie tę część, która mogłaby poczuć odrzucenie.
Minęły lata, byliśmy wciąż bardzo bliscy. Wszędzie razem, zawsze ułożeni, jak wzorowa para z rodzinnego zdjęcia. Nikt nie przypuszczał, iż od piętnastu lat nie byliśmy sobie bliscy. choćby ja już nie pamiętałam, jak to jest czuć się kobietą przy kimś. Stałam się nawykiem, oparciem, obecnością, nie pragnieniem.
W dniu, w którym powiedział mi, iż odchodzi do innej kobiety, wszystko przybrało kształt snu z rozbitym zegarem. Powiedział mi, iż przy niej czuje się żywy, pożądany, naprawdę związany. Nie krzyczałam. Nie kłóciłam się. Po prostu to powiedział. Wtedy zrozumiałam, iż on nie przestał czuć przestał czuć przy mnie.
Dziś, patrząc przez mgłę tamtych lat, widzę, iż najbardziej bolało mnie nie to, iż odszedł. Najgorsze było to, iż przez lata powoli przyzwyczaił mnie do życia obok kogoś, kto nie widział we mnie kobiety i przekonał, iż to jest normalne.
