Była druga w nocy, a kuchnia Anny Kowalskiej wydawała się smutniejsza niż kiedykolwiek. Jedna jedyna żarówka zwisała z sufitu, rzucając żółte światło na popękanany stół, nieumyte naczynia i wyblakłe ściany. Na zewnątrz miasto spało, obojętne. Wewnątrz jednak Kacper — zaledwie czteromiesięczny maluszek — płakał bez opamiętania.

Światła w starej kuchni w kamienicy przy ulicy Chmielnej mrugały jak niewyraźne gwiazdy na niebie. Była druga w nocy, a mały Kacperek zaledwie sześciomiesięczny wyłakiwał się tak, iż echo rozbijało się o ściany. Jadwiga Andrzejewska, zmęczona i głodna, już od godzin nie potrafiła go uspokoić. Ostatnia łyżeczka mieszanki mlecznej prawie się skończyła; nie wiedziała, co […]