Broda siwa, ale dusza piękna. „Okłamywałaś mnie przez cały czas! Kończę naszą korespondencję. Jestem bardzo rozczarowany kobietami. Jak mogłaś tak długo udawać i kłamać? Chciałem się z tobą ożenić, a ty to wszystko przekreśliłaś. Nie da się zacząć wspólnego życia od kłamstw i braku zaufania. Żegnaj. Nie pisz więcej. Nie odpowiem. Twój były dżentelmen.” Takiego maila dostałam od Anglika. Z Connorem prowadziliśmy korespondencję prawie rok, a wszystko szło w kierunku spotkania na jego terenie — w Sheffield. Niestety, nic z tego nie wyszło… Miałam wtedy czterdzieści dziewięć lat. Dawno rozwiedziona, dzieci i wnuki na swoim. Chciałam jeszcze raz poczuć się kobietą — lata lecą, dzieci mają swoje życie. Nie mogłam tkwić w czterech ścianach i wspominać młodość. Mogłabym przecież skończyć na dzierganiu kilometrów skarpet i wyszywaniu prześcieradeł krzyżykiem. Moje koleżanki były zajęte domem i rodziną, a w pracy nie znalazłam odpowiedniego kandydata. Za radą koleżanki założyłam konto na portalu randkowym, opisałam się korzystnie, dołączyłam dobre zdjęcie i czekałam na cud — sama się nikomu nie narzucałam. Po dwóch tygodniach dostałam jedyną wiadomość — od Anglika, 59 lat, rozwiedziony biznesmen z dwójką dorosłych synów. Na zdjęciu elegancki dżentelmen na tle okazałego, trzypiętrowego domu. Zaproponował mi znajomość, a gdyby się udało — może choćby małżeństwo. Szczęście było na wyciągnięcie ręki — trzeba tylko odpisać… Napisałam, iż muszę się zastanowić, bo kandydatów mam wielu. Connor był taktowny: „To zrozumiałe — taka kobieta zdobyła niejedno serce, także moje.” Komplementy od Anglika unosiły mnie do nieba. Nasza korespondencja była szczera i bliska, jakbyśmy byli sobie pisani. Dlaczego przyszło nam żyć w różnych krajach? Nazywał mnie „Tajemniczą Różą”, a ja jego „moim dżentelmenem”. Byłam już w myślach żoną Anglika, snułam wizje o wspólnym życiu. Dzieci sceptycznie podchodziły do moich planów, ale nie zamierzałam się poddawać: chciałam zostać damą i już! Przygotowywałam się do wyjazdu, ale nagle dostałam od Connora oskarżający mail: „Nie jesteś żadną „Tajemniczą Różą”, tylko zwykłą kłamczuchą. Nie pisz więcej.” Zupełnie nie wiedziałam, o co chodzi. Pisałam do niego jeszcze pół roku, bez odpowiedzi. Kiedy już straciłam nadzieję, dostałam wiadomość od „mojego dżentelmena”: „Przepraszam, Tajemnicza Różo. Byłem ciężko chory, leżałem w szpitalu, nie chciałem cię niepokoić. Poprosiłem syna, żeby uprzejmie przejął naszą korespondencję, ale stwierdził, iż to ty przerwałaś kontakt. Wyzdrowiałem i czekam na ciebie.” Zorientowałam się, iż to syn Connora bezpodstawnie mnie oczernił. Pomyślałam: a jeżeli pojadę do niego do Sheffield, to jego syn OIiver przy pierwszej okazji dosypie mi czegoś do owsianki albo naopowiada ojcu niestworzonych rzeczy? Connor pewnie uwierzy synowi i wygoni „boginię” z domu. Po co mi takie historie? Niech sami się rozliczają… A u mnie niedługo wnuki pójdą do szkoły, muszę poświęcić czas rodzinie, pojechać na działkę posadzić pomidory, podlać kwiaty… Czas odpocząć od randkowania — zbyt wiele energii to kosztuje, a życie płynie nieubłaganie. — Sąsiadko, nie spodziewałem się cię zobaczyć! Czemu tak długo cię nie było, może wyszłaś za mąż? — zagadnął mnie na działce pan Janek. — Witaj, Janku! Stęskniłam się! A może i ty się nie ożeniłeś? Pomożesz mi porąbać drewno? Zapraszam wieczorem na herbatę, tyle się nazbierało spraw do omówienia… — Co ty, Aniu? Ja się nie żeniłem, bo panna znikła na rok! — uśmiechnął się łobuzersko. — Co masz na myśli? — zapytałam, choć wiedziałam, o co chodzi. — Wyjdź za mnie, Aniu. Po co nam się dłużej przyglądać… Przecież znamy się od zawsze. Stare drzewo skrzypi, ale żyje. I tak, mój wybranek ma brodę siwą, ale duszę piękną… A ja i Janek jesteśmy szczęśliwym małżeństwem już siedem lat!