Zofia w swoich 35 latach sądzi, iż nigdy nie zazna kobiecego szczęścia, jednak los układa wszystko inaczej. Zbliżają się do siebie, gdy oboje zbliżają się do czterdziestki. Wojciech jest wdowcem od trzech lat. Zofia nigdy nie wyszła za mąż, ale urodziła syna. Ludzie mówią, iż urodziła dla siebie. W młodości związała się z przystojnym, czarnowłosym Markiem, który obiecał małżeństwo i oczarował młodą Zofię. Dała się ponieść obietnicom, które okazały się fałszywe. Później wyszło na jaw, iż zalotnik z miasta miał już żonę.
Do Zofii przyszła choćby prawowita żona Marka z prośbą, by dziewczyna nie niszczyła cudzego małżeństwa. Młoda i niedoświadczona Zofia ustąpiła. Dziecko jednak postanowiła zatrzymać.
Tak więc Zofia urodziła Eugeniusza. Syn stał się jej jedyną pociechą i radością. Eugeniusz był dobrze wychowany i dobrze się uczył. Po szkole poszedł na studia ekonomiczne. Wojciech kilkakrotnie odwiedzał Zofię i proponował wspólne życie. Kobieta jednak wahała się, choć Wojciech jej się podobał. Zofia czuła się zawstydzona własnym synem i pragnieniem bycia wreszcie szczęśliwą.
Pewnego wieczoru Eugeniusz postanowił porozmawiać z matką. Powiedział, iż nie ma nic przeciwko: Mamo, i tak nie będę już mieszkał w domu. Wujek Wojciech to pewny człowiek. Byle tylko nie krzywdził cię. Dla mnie liczy się twoje szczęście. Syn Wojciecha również się zgodził.
W ten sposób zaczęli wspólne życie. Pobrali się i zorganizowali skromne wesele. Zofia pracuje w wiejskiej bibliotece, a Wojciech jako agronom. Robią wszystko razem. Prowadzą gospodarstwo, hodują zwierzęta, uprawiają warzywnik. Kochają się i szanują, choć Bóg nie obdarzył ich wspólnymi dziećmi.
Obaj synowie się ożenili i doczekali wnuków. Na każde święta przygotowują prezenty dla dzieci i wnucząt: domowe jajka, mleko, śmietanę, wieprzowinę i kurczaka. W ich domu podczas świąt gromadzi się wielu gości. Wojciech i Zofia siedzą wtedy przy stole, ciesząc się i radując, iż mają z kim spędzać te dni.
Tylko wieczorami, gdy para kładzie się spać, każdy z nich myśli w ciszy: niech odejdzie pierwszy, by nigdy nie czuć samotności.
Lata mijają. Pewnego razu przychodzi nieszczęście. Rano Zofii robi się słabo, gdy zaczyna gotować barszcz. Starsza kobieta upada. Wojciech z pomocą sąsiadów wzywa pogotowie. Lekarze mówią, iż Zofię dopadł udar mózgu. Wszystkie funkcje ciała są zachowane oprócz jednej Zofia nie może chodzić.
Eugeniusz z żoną przyjeżdża odwiedzić matkę. Daje pieniądze na leki i odjeżdża. Wojciech wynajmuje samochód, a gdy żonę wypisują ze szpitala, z pomocą sąsiada przenoszą ją do domu.
Wszystko będzie dobrze pociesza żonę tylko żyj. Możesz siedzieć i rozmawiać ze mną. Tylko żyj. Ja dam radę ze wszystkim. Nie opuszczaj mnie, moja gołąbko!
Wojciech starannie opiekuje się żoną. Po miesiącu Zofia przesadza się na fotel. Pomaga mu w kuchni. przez cały czas robią wszystko razem. Obierają ziemniaki i marchew, sortują fasolę. choćby pieką chleb. Wieczorami omawiają, jak przetrwają dalej. Zima nadchodzi, a Wojciech nie ma sił na rąbanie drewna.
Może dzieci zabiorą nas na zimę do siebie, a wiosną i latem poradzimy sobie sami
W weekend przyjeżdża Eugeniusz z żoną. Synowa Ewa, rozejrzawszy się po pokoju, stwierdza: Będziecie musieli się rozdzielić, gołąbki. Zabieramy matkę w przyszłym tygodniu. Przygotuję pokój i przyjedziemy.
A co ze mną? pyta niezręcznie Wojciech. Nigdy się nie rozstawaliśmy. Jak to, dzieci?
To było dawniej, gdy mieliście siły na gospodarstwo i sami dawaliście sobie radę, ale teraz jest inaczej. Niech syn zabierze też ciebie. Nikt nie zabierze was razem.
Eugeniusz z żoną wraca do domu. Wojciech i Zofia wzdychają gorzko, zastanawiając się, co robić. Każdy, zasypiając, marzy, by nie obudzić się i nie widzieć tego wszystkiego.
W następny weekend przyjeżdżają obaj synowie. Zaczynają pakować rzeczy. Wojciech siedzi przy łóżku Zofii. Patrzy na nią, wspomina młodość i płacze. Przytula się do chorej żony i szepcze: Wybacz Zosiu, iż tak się stało Zaniedbaliśmy wychowanie dzieci. Rozdzielają nas jak niepotrzebne kocięta. Wybacz. Kocham cię.
Zofia chce pogłaskać policzek męża, ale brakuje jej sił. Wojciech wychodzi, wycierając łzy rękawem. Gdy siada w samochodzie, już nie wyciera.
Potem syn, żona i sąsiad zabierają się za Zofię. Owijają ją w koc i wynoszą z domu nogami do przodu. Chora kobieta myśli, iż to bardzo symboliczne. Zofia nie stawia oporu. Odchodzi, gdy wyjeżdża Wojciech. Chora kobieta pragnie tylko nie doczekać wieczora.
Mija tydzień. W pogodny jesienny dzień, akurat w Dzień Wszystkich Świętych, ich marzenie się spełnia. Zofia i Wojciech spotykają się w innym świecie.Zofia w swoich 35 latach sądzi, iż nigdy nie zazna kobiecego szczęścia, jednak los układa wszystko inaczej. Zbliżają się do siebie, gdy oboje zbliżają się do czterdziestki. Wojciech jest wdowcem od trzech lat. Zofia nigdy nie wyszła za mąż, ale urodziła syna. Ludzie mówią, iż urodziła dla siebie. W młodości związała się z przystojnym, czarnowłosym Markiem, który obiecał małżeństwo i oczarował młodą Zofię. Dała się ponieść obietnicom, które okazały się fałszywe. Później wyszło na jaw, iż zalotnik z miasta miał już żonę.
Do Zofii przyszła choćby prawowita żona Marka z prośbą, by dziewczyna nie niszczyła cudzego małżeństwa. Młoda i niedoświadczona Zofia ustąpiła. Dziecko jednak postanowiła zatrzymać.
Tak więc Zofia urodziła Eugeniusza. Syn stał się jej jedyną pociechą i radością. Eugeniusz był dobrze wychowany i dobrze się uczył. Po szkole poszedł na studia ekonomiczne. Wojciech kilkakrotnie odwiedzał Zofię i proponował wspólne życie. Kobieta jednak wahała się, choć Wojciech jej się podobał. Zofia czuła się zawstydzona własnym synem i pragnieniem bycia wreszcie szczęśliwą.
Pewnego wieczoru Eugeniusz postanowił porozmawiać z matką. Powiedział, iż nie ma nic przeciwko: Mamo, i tak nie będę już mieszkał w domu. Wujek Wojciech to pewny człowiek. Byle tylko nie krzywdził cię. Dla mnie liczy się twoje szczęście. Syn Wojciecha również się zgodził.
W ten sposób zaczęli wspólne życie. Pobrali się i zorganizowali skromne wesele. Zofia pracuje w wiejskiej bibliotece, a Wojciech jako agronom. Robią wszystko razem. Prowadzą gospodarstwo, hodują zwierzęta, uprawiają warzywnik. Kochają się i szanują, choć Bóg nie obdarzył ich wspólnymi dziećmi.
Obaj synowie się ożenili i doczekali wnuków. Na każde święta przygotowują prezenty dla dzieci i wnucząt: domowe jajka, mleko, śmietanę, wieprzowinę i kurczaka. W ich domu podczas świąt gromadzi się wielu gości. Wojciech i Zofia siedzą wtedy przy stole, ciesząc się i radując, iż mają z kim spędzać te dni.
Tylko wieczorami, gdy para kładzie się spać, każdy z nich myśli w ciszy: niech odejdzie pierwszy, by nigdy nie czuć samotności.
Lata mijają. Pewnego razu przychodzi nieszczęście. Rano Zofii robi się słabo, gdy zaczyna gotować barszcz. Starsza kobieta upada. Wojciech z pomocą sąsiadów wzywa pogotowie. Lekarze mówią, iż Zofię dopadł udar mózgu. Wszystkie funkcje ciała są zachowane oprócz jednej Zofia nie może chodzić.
Eugeniusz z żoną przyjeżdża odwiedzić matkę. Daje pieniądze na leki i odjeżdża. Wojciech wynajmuje samochód, a gdy żonę wypisują ze szpitala, z pomocą sąsiada przenoszą ją do domu.
Wszystko będzie dobrze pociesza żonę tylko żyj. Możesz siedzieć i rozmawiać ze mną. Tylko żyj. Ja dam radę ze wszystkim. Nie opuszczaj mnie, moja gołąbko!
Wojciech starannie opiekuje się żoną. Po miesiącu Zofia przesadza się na fotel. Pomaga mu w kuchni. przez cały czas robią wszystko razem. Obierają ziemniaki i marchew, sortują fasolę. choćby pieką chleb. Wieczorami omawiają, jak przetrwają dalej. Zima nadchodzi, a Wojciech nie ma sił na rąbanie drewna.
Może dzieci zabiorą nas na zimę do siebie, a wiosną i latem poradzimy sobie sami
W weekend przyjeżdża Eugeniusz z żoną. Synowa Ewa, rozejrzawszy się po pokoju, stwierdza: Będziecie musieli się rozdzielić, gołąbki. Zabieramy matkę w przyszłym tygodniu. Przygotuję pokój i przyjedziemy.
A co ze mną? pyta niezręcznie Wojciech. Nigdy się nie rozstawaliśmy. Jak to, dzieci?
To było dawniej, gdy mieliście siły na gospodarstwo i sami dawaliście sobie radę, ale teraz jest inaczej. Niech syn zabierze też ciebie. Nikt nie zabierze was razem.
Eugeniusz z żoną wraca do domu. Wojciech i Zofia wzdychają gorzko, zastanawiając się, co robić. Każdy, zasypiając, marzy, by nie obudzić się i nie widzieć tego wszystkiego.
W następny weekend przyjeżdżają obaj synowie. Zaczynają pakować rzeczy. Wojciech siedzi przy łóżku Zofii. Patrzy na nią, wspomina młodość i płacze. Przytula się do chorej żony i szepcze: Wybacz Zosiu, iż tak się stało Zaniedbaliśmy wychowanie dzieci. Rozdzielają nas jak niepotrzebne kocięta. Wybacz. Kocham cię.
Zofia chce pogłaskać policzek męża, ale brakuje jej sił. Wojciech wychodzi, wycierając łzy rękawem. Gdy siada w samochodzie, już nie wyciera.
Potem syn, żona i sąsiad zabierają się za Zofię. Owijają ją w koc i wynoszą z domu nogami do przodu. Chora kobieta myśli, iż to bardzo symboliczne. Zofia nie stawia oporu. Odchodzi, gdy wyjeżdża Wojciech. Chora kobieta pragnie tylko nie doczekać wieczora.
Mija tydzień. W pogodny jesienny dzień, akurat w Dzień Wszystkich Świętych, ich marzenie się spełnia. Zofia i Wojciech spotykają się w innym świecie.
