Zofia w swoim trzydziestym piątym roku życia była przekonana, iż nigdy nie zazna kobiecego szczęścia, ale los rozporządził inaczej Zbliżyli się do siebie, gdy oboje mieli już niemal czterdzieści lat. Tadeusz był wtedy wdowcem od trzech lat. Zofia nigdy nie wstąpiła w związek małżeński, ale urodziła syna. Jak mawia lud urodziła go dla siebie. W młodości miała romans z przystojnym, czarnowłosym Andrzejem, który obiecał jej małżeństwo i oczarował młodą Zofię. Dała się ponieść pustym obietnicom. Jak się później okazało, zalotnik z miasta był żonaty.
Do Zofii przyszła choćby prawowita żona Andrzeja, błagając, by dziewczyna nie niszczyła cudzej rodziny. Niedoświadczona młoda Zofia uległa. Dziecko jednak postanowiła zatrzymać.
Tak się stało. Zofia wydała na świat Eugeniusza. Syn stał się dla niej jedyną pociechą i ukojeniem. Eugeniusz wychowywał się pod jej czujną opieką, dobrze się uczył. Po ukończeniu szkoły wstąpił na uniwersytet ekonomiczny. Tadeusz kilkakrotnie odwiedzał Zofię. Z bijącym sercem proponował wspólne życie. Kobieta jednak wahała się, choć Tadeusz jej się podobał. Zofia wstydziła się trochę własnego syna i uczucia, iż wreszcie mogłaby być szczęśliwa. Pewnego wieczoru Eugeniusz postanowił porozmawiać z matką. Powiedział, iż nie ma nic przeciwko: Ja, mamo, i tak już nie będę mieszkał w domu. Wujek Tadeusz to solidny człowiek. Tylko żeby cię nie obrażał. Dla mnie najważniejsze, żebyś była szczęśliwa. Syn Tadeusza również nie był przeciwny.
Zaczęli więc żyć razem. Pobrali się, urządzili skromne wesele. Zofia pracowała w wiejskiej bibliotece, a Tadeusz jako agronom. Wszystko robili wspólnie. Prowadzili gospodarstwo domowe, trzymali zwierzęta gospodarskie, uprawiali ogród. Kochali się i szanowali nawzajem, szkoda tylko, iż Bóg nie obdarzył ich wspólnymi dziećmi.
Obaj synowie się ożenili, doczekali się wnuków. Za każdym razem na święta przygotowywali upominki dla dzieci i wnuków. Domowe jajka, mleko, śmietanę, wieprzowinę oraz kurczaka. W święta w ich domu zbierało się mnóstwo gości. Wtedy Tadeusz i Zofia siedzieli przy stole, radując się. I cieszyli się, iż mają z kim świętować.
Tylko wieczorami, gdy starsze małżeństwo kładło się spać, każdy w ciszy myślał sobie: odejść z tego świata jako pierwszy I nigdy nie poczuć się samotnym.
Lata robiły swoje. I pewnego razu nieszczęście zakradło się niepostrzeżenie Rankiem Zofii zrobiło się słabo, gdy właśnie zaczynała gotować zupę w kuchni. Starsza kobieta upadła. Tadeusz z pomocą sąsiadów wezwał pogotowie. Lekarze orzekli, iż Zofię poraził udar. Wszystkie funkcje były na miejscu, oprócz jednej. Zofia nie mogła już chodzić. Eugeniusz z żoną przyjechał odwiedzić matkę. Dał trochę złotych na leki i odjechał.
Tadeusz wynajął samochód, a gdy żonę wypisano ze szpitala, z pomocą sąsiada wnieśli ją do domu.
Wszystko będzie dobrze pocieszał żonę tylko żyj. choćby jeżeli będziesz siedzieć i rozmawiać ze mną. Tylko żyj. A ja dam radę ze wszystkim. Tylko mnie nie opuszczaj, moja gołąbko!
Tadeusz starannie opiekował się żoną. Po miesiącu przesiadła się na wózek inwalidzki. Pomagała mu w kuchni. przez cały czas wszystko robili razem. Obierali ziemniaki i marchew, przebierali fasolę. choćby piekli chleb. Wieczorami Zofia i Tadeusz omawiali, jak będą dalej żyć. Zima tuż za rogiem. A Tadeusz nie miał sił rąbać drewna.
Może dzieci zabraliby nas na zimę do siebie, a wiosną i latem dalibyśmy sobie radę
W weekend przyjechał Eugeniusz z żoną. Synowa Ewa, obejrzawszy całe pomieszczenie, wyciągnęła wniosek:
Będzie trzeba was rozdzielić, gołąbki. Matkę zabierzemy w przyszłym tygodniu. Niech przygotuję pokój. I przyjedziemy.
A co ze mną? nieśmiało szepnął Tadeusz. Przecież nigdy się nie rozstawaliśmy. Dzieci, jak to możliwe.
No to było wcześniej, gdy mieliście siły na gospodarstwo i mogliście sami o siebie zadbać, a teraz jest inaczej. Niech wasz syn zabierze cię do siebie. Nikt nie zabierze was razem.
Eugeniusz z żoną pojechali do domu. Tadeusz i Zofia westchnęli ciężko i zastanawiali się, co dalej. Każdy z nich, zasypiając, marzył, by nie obudzić się, aby nie oglądać tego wszystkiego.
W następny weekend przyjechali obaj synowie. Zabrali się do pakowania rzeczy. Tadeusz siedział przy łóżku Zofii. Cały czas wpatrywał się w nią, wspominając ich młode lata. Łzy cisnęły się do jego oczu, a serce ściskało się z bólu Przytulił się do chorej żony. I szepnął drżącym głosem:
Wybacz Zofio, iż tak się u nas potoczyło Gdzieś zaniedbaliśmy w wychowaniu dzieci. Rozdzielają nas jak niepotrzebne kocięta. Wybacz. Kocham cię.
Zofia chciała pogłaskać dłonią policzek męża, ale nie miała już sił Tadeusz wyszedł, ocierając łzy rękawem. A gdy usiadł w samochodzie, już nie ocierał
Potem syn z żoną oraz sąsiadem zabrali się do zbierania Zofii, owinęli ją w koc i w nim zaczęli wynosić z domu nogami do przodu. Chora kobieta pomyślała, iż to bardzo symboliczne Zofia nie stawiała oporu, odeszła w chwili, gdy wyjechał Tadeusz. I chora kobieta pragnęła jedynie nie dożyć wieczora.
Minął tydzień. W pogodny jesienny dzień, dokładnie w Dzień Wszystkich Świętych, ich marzenie się spełniło. Zofia i Tadeusz spotkali się w innym świecie.Zofia w swoim trzydziestym piątym roku życia była przekonana, iż nigdy nie zazna kobiecego szczęścia, ale los rozporządził inaczej Zbliżyli się do siebie, gdy oboje mieli już niemal czterdzieści lat. Tadeusz był wtedy wdowcem od trzech lat. Zofia nigdy nie wstąpiła w związek małżeński, ale urodziła syna. Jak mawia lud urodziła go dla siebie. W młodości miała romans z przystojnym, czarnowłosym Andrzejem, który obiecał jej małżeństwo i oczarował młodą Zofię. Dała się ponieść pustym obietnicom. Jak się później okazało, zalotnik z miasta był żonaty.
Do Zofii przyszła choćby prawowita żona Andrzeja, błagając, by dziewczyna nie niszczyła cudzej rodziny. Niedoświadczona młoda Zofia uległa. Dziecko jednak postanowiła zatrzymać.
Tak się stało. Zofia wydała na świat Eugeniusza. Syn stał się dla niej jedyną pociechą i ukojeniem. Eugeniusz wychowywał się pod jej czujną opieką, dobrze się uczył. Po ukończeniu szkoły wstąpił na uniwersytet ekonomiczny. Tadeusz kilkakrotnie odwiedzał Zofię. Z bijącym sercem proponował wspólne życie. Kobieta jednak wahała się, choć Tadeusz jej się podobał. Zofia wstydziła się trochę własnego syna i uczucia, iż wreszcie mogłaby być szczęśliwa. Pewnego wieczoru Eugeniusz postanowił porozmawiać z matką. Powiedział, iż nie ma nic przeciwko: Ja, mamo, i tak już nie będę mieszkał w domu. Wujek Tadeusz to solidny człowiek. Tylko żeby cię nie obrażał. Dla mnie najważniejsze, żebyś była szczęśliwa. Syn Tadeusza również nie był przeciwny.
Zaczęli więc żyć razem. Pobrali się, urządzili skromne wesele. Zofia pracowała w wiejskiej bibliotece, a Tadeusz jako agronom. Wszystko robili wspólnie. Prowadzili gospodarstwo domowe, trzymali zwierzęta gospodarskie, uprawiali ogród. Kochali się i szanowali nawzajem, szkoda tylko, iż Bóg nie obdarzył ich wspólnymi dziećmi.
Obaj synowie się ożenili, doczekali się wnuków. Za każdym razem na święta przygotowywali upominki dla dzieci i wnuków. Domowe jajka, mleko, śmietanę, wieprzowinę oraz kurczaka. W święta w ich domu zbierało się mnóstwo gości. Wtedy Tadeusz i Zofia siedzieli przy stole, radując się. I cieszyli się, iż mają z kim świętować.
Tylko wieczorami, gdy starsze małżeństwo kładło się spać, każdy w ciszy myślał sobie: odejść z tego świata jako pierwszy I nigdy nie poczuć się samotnym.
Lata robiły swoje. I pewnego razu nieszczęście zakradło się niepostrzeżenie Rankiem Zofii zrobiło się słabo, gdy właśnie zaczynała gotować zupę w kuchni. Starsza kobieta upadła. Tadeusz z pomocą sąsiadów wezwał pogotowie. Lekarze orzekli, iż Zofię poraził udar. Wszystkie funkcje były na miejscu, oprócz jednej. Zofia nie mogła już chodzić. Eugeniusz z żoną przyjechał odwiedzić matkę. Dał trochę złotych na leki i odjechał.
Tadeusz wynajął samochód, a gdy żonę wypisano ze szpitala, z pomocą sąsiada wnieśli ją do domu.
Wszystko będzie dobrze pocieszał żonę tylko żyj. choćby jeżeli będziesz siedzieć i rozmawiać ze mną. Tylko żyj. A ja dam radę ze wszystkim. Tylko mnie nie opuszczaj, moja gołąbko!
Tadeusz starannie opiekował się żoną. Po miesiącu przesiadła się na wózek inwalidzki. Pomagała mu w kuchni. przez cały czas wszystko robili razem. Obierali ziemniaki i marchew, przebierali fasolę. choćby piekli chleb. Wieczorami Zofia i Tadeusz omawiali, jak będą dalej żyć. Zima tuż za rogiem. A Tadeusz nie miał sił rąbać drewna.
Może dzieci zabraliby nas na zimę do siebie, a wiosną i latem dalibyśmy sobie radę
W weekend przyjechał Eugeniusz z żoną. Synowa Ewa, obejrzawszy całe pomieszczenie, wyciągnęła wniosek:
Będzie trzeba was rozdzielić, gołąbki. Matkę zabierzemy w przyszłym tygodniu. Niech przygotuję pokój. I przyjedziemy.
A co ze mną? nieśmiało szepnął Tadeusz. Przecież nigdy się nie rozstawaliśmy. Dzieci, jak to możliwe.
No to było wcześniej, gdy mieliście siły na gospodarstwo i mogliście sami o siebie zadbać, a teraz jest inaczej. Niech wasz syn zabierze cię do siebie. Nikt nie zabierze was razem.
Eugeniusz z żoną pojechali do domu. Tadeusz i Zofia westchnęli ciężko i zastanawiali się, co dalej. Każdy z nich, zasypiając, marzył, by nie obudzić się, aby nie oglądać tego wszystkiego.
W następny weekend przyjechali obaj synowie. Zabrali się do pakowania rzeczy. Tadeusz siedział przy łóżku Zofii. Cały czas wpatrywał się w nią, wspominając ich młode lata. Łzy cisnęły się do jego oczu, a serce ściskało się z bólu Przytulił się do chorej żony. I szepnął drżącym głosem:
Wybacz Zofio, iż tak się u nas potoczyło Gdzieś zaniedbaliśmy w wychowaniu dzieci. Rozdzielają nas jak niepotrzebne kocięta. Wybacz. Kocham cię.
Zofia chciała pogłaskać dłonią policzek męża, ale nie miała już sił Tadeusz wyszedł, ocierając łzy rękawem. A gdy usiadł w samochodzie, już nie ocierał
Potem syn z żoną oraz sąsiadem zabrali się do zbierania Zofii, owinęli ją w koc i w nim zaczęli wynosić z domu nogami do przodu. Chora kobieta pomyślała, iż to bardzo symboliczne Zofia nie stawiała oporu, odeszła w chwili, gdy wyjechał Tadeusz. I chora kobieta pragnęła jedynie nie dożyć wieczora.
Minął tydzień. W pogodny jesienny dzień, dokładnie w Dzień Wszystkich Świętych, ich marzenie się spełniło. Zofia i Tadeusz spotkali się w innym świecie.
