W surrealistycznym śnie, gdzie mgły przesłaniały granice rzeczywistości i czas płynął wstecz niczym rzeka w górę, Zofia w swoich trzydziestu pięciu latach wierzyła, iż nigdy nie zazna kobiecego szczęścia, jednak przeznaczenie ułożyło inaczej. Spotkali się, gdy oboje mieli już niemal czterdzieści lat. Andrzej był wtedy wdowcem od trzech lat. Zofia nigdy nie wyszła za mąż, ale urodziła syna. Jak mawiają ludzie, urodziła dla siebie. W młodości miała romans z przystojnym, ciemnowłosym Markiem, który obiecał małżeństwo i oczarował młodą Zofię. Ona uwierzyła w obietnice, które okazały się puste. Jak się później okazało, zalotnik przybyły z miasta był już żonaty.
Nawet do Zofii przyszła legalna żona Marka, błagając, by dziewczyna nie niszczyła cudzej rodziny. Młoda i niedoświadczona Zofia ustąpiła. Dziecko jednak postanowiła zatrzymać.
Tak oto się stało. Zofia urodziła Eugeniusza. Syn stał się dla niej jedyną pociechą i radością. Eugeniusz był dobrze wychowany i dobrze się uczył. Po szkole wstąpił na uniwersytet ekonomiczny. Andrzej kilkakrotnie odwiedzał Zofię i proponował wspólne życie. Kobieta jednak wahała się, choć Andrzej jej się podobał. Zofia wstydziła się swojego syna oraz pragnienia, by w końcu być szczęśliwą.
Pewnego wieczoru Eugeniusz postanowił porozmawiać z matką. Powiedział, iż nie ma nic przeciwko: Ja, mamo, i tak już nie będę mieszkał w domu. Wujek Andrzej to solidny człowiek. Byle tylko nie robił ci przykrości. Dla mnie najważniejsze jest twoje szczęście. Syn Andrzeja również nie oponował.
W ten sposób zaczęli wspólne życie. Pobrali się i zorganizowali skromne święto. Zofia pracowała w wiejskiej bibliotece, a Andrzej był agronomem. Wszystko wykonywali razem. Prowadzili gospodarstwo, trzymali zwierzęta gospodarskie i uprawiali ogród. Kochali się i szanowali, choć szkoda, iż Bóg nie obdarzył ich wspólnymi dziećmi.
Obaj synowie się ożenili i doczekali wnuków. Za każdym razem na święta przygotowywali podarunki dla dzieci i wnuków: domowe jajka, mleko, śmietanę, wieprzowinę oraz kurczaka. W święta w ich domu gromadziło się wielu gości. Wtedy Andrzej z Zofią siadali przy stole, radując się i ciesząc, iż mają z kim obchodzić te dni.
Tylko wieczorami, gdy starsze małżeństwo kładło się spać, każdy po cichu myślał: odejść z tego świata jako pierwszy by nigdy nie czuć się samotnym.
Lata zbierały swoje żniwo. I pewnego razu nieszczęście zakradło się niepostrzeżenie. Rankiem Zofii zrobiło się źle, gdy właśnie zaczynała gotować barszcz w kuchni. Starsza kobieta upadła. Andrzej z pomocą sąsiadów wezwał pogotowie. Lekarze stwierdzili, iż Zofię trafił udar. Wszystkie funkcje ciała pozostały, z wyjątkiem jednej. Zofia nie mogła już chodzić.
Eugeniusz z żoną przyjeżdżał odwiedzać matkę. Dał pieniędzy na leki i odjechał.
Andrzej wynajął samochód, a gdy żonę wypisano ze szpitala, z sąsiadem wnieśli ją do domu.
Wszystko będzie dobrze pocieszał żonę ty tylko żyj. choćby jeżeli będziesz siedzieć i rozmawiać ze mną. Tylko żyj. A ja dam sobie radę ze wszystkim. Tylko mnie nie opuszczaj, moja gołąbeczko!
Andrzej dobrze opiekował się żoną. Po miesiącu przesiedła na fotel. Pomagała mu w kuchni. Wszystko dalej robili razem. Obierali ziemniaki i marchew, przebierali fasolę. choćby piekli chleb.
Wieczorami Zofia i Andrzej rozmawiali o tym, jak będą dalej żyć. Zima była przed nimi. A Andrzej nie miał już sił, by rąbać drewno.
Może dzieci zabiorą nas na zimę do siebie, a wiosną i latem damy sobie radę
W weekend przyjechał Eugeniusz z żoną. Synowa Ewa, obejrzawszy pokój, stwierdziła:
Będzie trzeba was, gołąbki, rozdzielić. Matkę zabierzemy w przyszłym tygodniu. Przygotuję pokój i przyjedziemy.
A co ze mną? szepnął niezręcznie Andrzej. Przecież nigdy się nie rozstawaliśmy. Dzieci, jak to możliwe?
To było wcześniej, gdy mieliście siły na gospodarstwo i mogliście sami się utrzymać, ale teraz jest inaczej. Niech was też syn zabierze do siebie. Nikt nie zabierze was razem.
Eugeniusz z żoną pojechali do domu. Andrzej i Zofia westchnęli gorzko, zastanawiając się, co robić dalej. Każdy z nich, zasypiając, marzył, by nie obudzić się i nie widzieć tego wszystkiego.
Na następny weekend przyjechali obaj synowie. Zaczęli zbierać rzeczy. Andrzej siedział przy łóżku Zofii, patrząc na nią i wspominając młode lata. Płakał Przytulił się do chorej żony i szepnął:
Wybacz Zofio, iż tak się u nas stało Gdzieś zaniedbaliśmy w wychowaniu dzieci. Rozdzielają nas jak niepotrzebne kocięta. Wybacz. Kocham cię.
Zofia chciała pogłaskać ręką policzek męża, ale nie miała już sił. Andrzej wyszedł, wycierając łzy rękawem. Gdy usiadł w samochodzie, już ich nie wycierał.
Potem syn z żoną i sąsiad zabrali się za Zofię, owinęli ją w koc i zaczęli wynosić z domu nogami do przodu. Chora kobieta uznała to za bardzo symboliczne. Zofia nie stawiała oporu, gdyż jej nie stało, gdy odjechał Andrzej. Chora kobieta chciała tylko nie doczekać wieczora.
Minął tydzień. W pogodny jesienny dzień, właśnie na Wszystkich Świętych, ich marzenie się spełniło. Zofia i Andrzej spotkali się w innym świecie.W surrealistycznym śnie, gdzie mgły przesłaniały granice rzeczywistości i czas płynął wstecz niczym rzeka w górę, Zofia w swoich trzydziestu pięciu latach wierzyła, iż nigdy nie zazna kobiecego szczęścia, jednak przeznaczenie ułożyło inaczej. Spotkali się, gdy oboje mieli już niemal czterdzieści lat. Andrzej był wtedy wdowcem od trzech lat. Zofia nigdy nie wyszła za mąż, ale urodziła syna. Jak mawiają ludzie, urodziła dla siebie. W młodości miała romans z przystojnym, ciemnowłosym Markiem, który obiecał małżeństwo i oczarował młodą Zofię. Ona uwierzyła w obietnice, które okazały się puste. Jak się później okazało, zalotnik przybyły z miasta był już żonaty.
Nawet do Zofii przyszła legalna żona Marka, błagając, by dziewczyna nie niszczyła cudzej rodziny. Młoda i niedoświadczona Zofia ustąpiła. Dziecko jednak postanowiła zatrzymać.
Tak oto się stało. Zofia urodziła Eugeniusza. Syn stał się dla niej jedyną pociechą i radością. Eugeniusz był dobrze wychowany i dobrze się uczył. Po szkole wstąpił na uniwersytet ekonomiczny. Andrzej kilkakrotnie odwiedzał Zofię i proponował wspólne życie. Kobieta jednak wahała się, choć Andrzej jej się podobał. Zofia wstydziła się swojego syna oraz pragnienia, by w końcu być szczęśliwą.
Pewnego wieczoru Eugeniusz postanowił porozmawiać z matką. Powiedział, iż nie ma nic przeciwko: Ja, mamo, i tak już nie będę mieszkał w domu. Wujek Andrzej to solidny człowiek. Byle tylko nie robił ci przykrości. Dla mnie najważniejsze jest twoje szczęście. Syn Andrzeja również nie oponował.
W ten sposób zaczęli wspólne życie. Pobrali się i zorganizowali skromne święto. Zofia pracowała w wiejskiej bibliotece, a Andrzej był agronomem. Wszystko wykonywali razem. Prowadzili gospodarstwo, trzymali zwierzęta gospodarskie i uprawiali ogród. Kochali się i szanowali, choć szkoda, iż Bóg nie obdarzył ich wspólnymi dziećmi.
Obaj synowie się ożenili i doczekali wnuków. Za każdym razem na święta przygotowywali podarunki dla dzieci i wnuków: domowe jajka, mleko, śmietanę, wieprzowinę oraz kurczaka. W święta w ich domu gromadziło się wielu gości. Wtedy Andrzej z Zofią siadali przy stole, radując się i ciesząc, iż mają z kim obchodzić te dni.
Tylko wieczorami, gdy starsze małżeństwo kładło się spać, każdy po cichu myślał: odejść z tego świata jako pierwszy by nigdy nie czuć się samotnym.
Lata zbierały swoje żniwo. I pewnego razu nieszczęście zakradło się niepostrzeżenie. Rankiem Zofii zrobiło się źle, gdy właśnie zaczynała gotować barszcz w kuchni. Starsza kobieta upadła. Andrzej z pomocą sąsiadów wezwał pogotowie. Lekarze stwierdzili, iż Zofię trafił udar. Wszystkie funkcje ciała pozostały, z wyjątkiem jednej. Zofia nie mogła już chodzić.
Eugeniusz z żoną przyjeżdżał odwiedzać matkę. Dał pieniędzy na leki i odjechał.
Andrzej wynajął samochód, a gdy żonę wypisano ze szpitala, z sąsiadem wnieśli ją do domu.
Wszystko będzie dobrze pocieszał żonę ty tylko żyj. choćby jeżeli będziesz siedzieć i rozmawiać ze mną. Tylko żyj. A ja dam sobie radę ze wszystkim. Tylko mnie nie opuszczaj, moja gołąbeczko!
Andrzej dobrze opiekował się żoną. Po miesiącu przesiedła na fotel. Pomagała mu w kuchni. Wszystko dalej robili razem. Obierali ziemniaki i marchew, przebierali fasolę. choćby piekli chleb.
Wieczorami Zofia i Andrzej rozmawiali o tym, jak będą dalej żyć. Zima była przed nimi. A Andrzej nie miał już sił, by rąbać drewno.
Może dzieci zabiorą nas na zimę do siebie, a wiosną i latem damy sobie radę
W weekend przyjechał Eugeniusz z żoną. Synowa Ewa, obejrzawszy pokój, stwierdziła:
Będzie trzeba was, gołąbki, rozdzielić. Matkę zabierzemy w przyszłym tygodniu. Przygotuję pokój i przyjedziemy.
A co ze mną? szepnął niezręcznie Andrzej. Przecież nigdy się nie rozstawaliśmy. Dzieci, jak to możliwe?
To było wcześniej, gdy mieliście siły na gospodarstwo i mogliście sami się utrzymać, ale teraz jest inaczej. Niech was też syn zabierze do siebie. Nikt nie zabierze was razem.
Eugeniusz z żoną pojechali do domu. Andrzej i Zofia westchnęli gorzko, zastanawiając się, co robić dalej. Każdy z nich, zasypiając, marzył, by nie obudzić się i nie widzieć tego wszystkiego.
Na następny weekend przyjechali obaj synowie. Zaczęli zbierać rzeczy. Andrzej siedział przy łóżku Zofii, patrząc na nią i wspominając młode lata. Płakał Przytulił się do chorej żony i szepnął:
Wybacz Zofio, iż tak się u nas stało Gdzieś zaniedbaliśmy w wychowaniu dzieci. Rozdzielają nas jak niepotrzebne kocięta. Wybacz. Kocham cię.
Zofia chciała pogłaskać ręką policzek męża, ale nie miała już sił. Andrzej wyszedł, wycierając łzy rękawem. Gdy usiadł w samochodzie, już ich nie wycierał.
Potem syn z żoną i sąsiad zabrali się za Zofię, owinęli ją w koc i zaczęli wynosić z domu nogami do przodu. Chora kobieta uznała to za bardzo symboliczne. Zofia nie stawiała oporu, gdyż jej nie stało, gdy odjechał Andrzej. Chora kobieta chciała tylko nie doczekać wieczora.
Minął tydzień. W pogodny jesienny dzień, właśnie na Wszystkich Świętych, ich marzenie się spełniło. Zofia i Andrzej spotkali się w innym świecie.
