BEZDOMNY
Nie było już dokąd iść. Naprawdę, nigdzie Może dwie noce przemęczę się na dworcu. Ale co potem? Nagle, jakby błysk światła przeleciał przez głowę dziewczyny: Działka! Jak mogłam zapomnieć? Choć to choćby nie działka, tylko zrujnowana chatka. Ale i tak lepiej tam się udać, niż siedzieć na dworcu rozważała dziewczyna, która wtedy miała na imię Wiesia.
Wsiadła do pociągu podmiejskiego i oparła głowę o zimne okno, po czym zamknęła oczy. Przyszły jej wtedy do głowy ciężkie wspomnienia z ostatnich lat. Dwa lata temu straciła rodziców i została sama, bez oparcia. Nie było komu za nią zapłacić za studia musiała rzucić polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim i iść na halę targową, by zarobić na życie.
Po tym, jak życie dało jej w kość, los się do Wiesi uśmiechnął. Poznała Staszka, który okazał się serdecznym, porządnym człowiekiem. Po dwóch miesiącach skromnie wzięli ślub.
Wyglądało na to, iż los wreszcie się odwrócił… ale życie znów jej doświadczyło. Staszek namówił ją na sprzedaż rodzinnego mieszkania w centrum Warszawy i rozpoczęcie własnego biznesu.
Tak pięknie wszystko opisał, iż Wiesia nie miała choćby cienia wątpliwości. Wierzyła, iż Staszek wie co robi, i już niedługo zapomną o problemach finansowych. Jak już staniemy na nogi, pomyślimy o dziecku. Bardzo chcę zostać mamą! marzyła wtedy nieco naiwna dziewczyna.
Ale z biznesem nie wyszło. Ciągłe kłótnie o pieniądze obrócone w niwecz gwałtownie ochłodziły ich relację. W końcu Staszek przyprowadził do domu inną kobietę i wskazał Wiesi drzwi.
Chciała iść na policję, ale zrozumiała, iż nie ma podstaw sama sprzedała mieszkanie i oddała pieniądze Staszkowi
***
Wysiadła na stacji i szła powoli pustym peronem. Była wczesna wiosna, nikt jeszcze nie przyjechał na działki. Przez trzy lata zaniedbała to miejsce aż obrzydło do łez. Nic, posprzątam, i znów tu będzie jak dawniej pomyślała, choć wiedziała, iż dawniej już nie będzie nigdy.
Odnalazła klucz spod schodków, ale drzwi były opadnięte i nie chciały się otworzyć. Siłowała się z nimi bez skutku, aż wreszcie usiadła na stopniach i rozpłakała się.
Nagle zauważyła dym na sąsiedniej działce i usłyszała cichy hałas. Ucieszyła się, poczuła się mniej samotna pobiegła w stronę furtki.
Ciociu Jadziu! Jesteś? zawołała.
Ale zamiast znajomej kobiety, zauważyła w ogródku zarośniętego starszego pana, gotującego wodę na małym ognisku w obtłuczonym kubku.
Kim pan jest? Gdzie ciocia Jadzia? spytała niepewnie, cofając się.
Nie bój się. I proszę, nie dzwoń na policję. Nic złego nie robię, do domu nie włażę mieszkam tu, na podwórku
Na przekór wyglądowi, głos jego był pełen spokoju, taki, jaki mają nauczeni ludzie.
Jest pan bezdomny? spytała, nie wahając się użyć tego słowa.
Tak, masz rację odparł cicho, patrząc na ziemię. Ty tu mieszkasz? Spokojnie, nie zrobię ci nic złego.
Jak pan ma na imię?
Marian odpowiedział.
A nazwisko? dopytała Wiesia.
Ja Marian Leopoldowicz powiedział z pewnym zdziwieniem.
Przypatrywała się mu. Choć ubrania miał zniszczone, były czyste, a on sam był zadbany na ile się dało. Usiadła na ławce, nie wiedząc gdzie szukać pomocy.
Co się stało? spytał łagodnie staruszek.
Drzwi się opadły nie mogę ich otworzyć wyznała cicho.
Mogę spróbować pomóc zaproponował Marian Leopoldowicz.
Byłabym bardzo wdzięczna! powiedziała z nadzieją.
Podczas, gdy Marian walczył z drzwiami, Wiesia rozmyślała: Kim jestem, żeby go oceniać? Przecież ja też stałam się bezdomna. Tak jak on
Wiesiu, drzwi otwarte, możesz sprawdzić! zawołał Marian Leopoldowicz, szeroko się uśmiechając. Ale poczekaj… Ty chcesz tu nocować?
Tak, a gdzie indziej? odpowiedziała zdziwiona.
Ogrzewanie jest?
Piecek chyba przyznała niepewnie.
A drewno?
Nie wiem… spuściła wzrok.
Dobrze, zaraz coś wymyślę. Idź do środka powiedział zdecydowanie i poszedł zniknąć za ogrodzeniem.
Godzinę sprzątała w zimnej, wilgotnej izbie, przygnębiona i niepewna przyszłości. niedługo Marian Leopoldowicz przyniósł naręcze drewna. Zdziwiła się, jak bardzo cieszy się na jego widok.
Podłożył drewno, wyczyścił trochę piec i rozpalił ogień. Po godzinie w chatce zrobiło się przyjemnie.
Piecek rozpalony, wystarczy dokładać drewien, a przed snem wygasić. W nocy ciepło zostanie wytłumaczył.
A pan gdzie? Do sąsiadów? zapytała Wiesia.
Tak. Nie miej mi za złe trochę pomieszkam tu w altanie na działkach. Do miasta już nie chcę wracać. Nie chcę rozdrapywać starych ran.
Marianie Leopoldowiczu, proszę, najpierw kolacja i gorąca herbata! zaproponowała stanowczo Wiesia.
Zgodził się. Zdjął kurtkę, usiadł przy piecyku.
Przepraszam, iż się wtrącam Ale wcale pan nie wygląda na typowego kloszarda. Dlaczego pan mieszka na ulicy? Gdzie rodzina, dom?
Opowiedział, iż przez życie pracował jako wykładowca na uczelni. Całe młode lata poświęcił nauce. Starość przyszła niezauważenie w końcu został sam.
Rok temu zaczęła go odwiedzać bratanica. Zaczęła pomagać, pod warunkiem, iż przepisze jej mieszkanie. Ucieszył się i zgodził.
Potem Małgosia coraz bardziej zaskarbiała jego zaufanie. Zaproponowała sprzedaż mieszkania w dusznym Śródmieściu i kupno domu w okolicach Otwocka. Twierdziła, iż znalazła ładny dom za niewielkie pieniądze.
Od lat marzył o świeżym powietrzu i ogrodzie, więc bez wahania się zgodził. Po sprzedaży mieszkania Małgosia uprzedziła, by przelać pieniądze do banku dla bezpieczeństwa.
Wujku Marianie, usiądź na ławce, ja już załatwię przelew. Wezmę torbę, nigdy nie wiadomo, kto patrzy powiedziała przy wejściu do banku.
Zniknęła i przepadła na kilka godzin. Kiedy poszedł szukać jej do środka była już nieosiągalna, a drugi wyjście prowadziło na tyły budynku.
Nie mógł uwierzyć, iż bliska osoba go tak oszukała. Niemal całą noc przesiedział przed bankiem, czekając na Gośkę. Następnego dnia poszedł do niej do domu. Otworzyła nieznajoma, oznajmiła, iż Małgosia tu nie mieszka sprzedała mieszkanie dwa lata temu
Taka to historia westchnął ciężko staruszek. Żyję teraz na ulicy. przez cały czas nie mogę uwierzyć, iż już nie mam domu.
Ojej myślałam, iż tylko mnie to spotkało. Też straciłam wszystko przyznała Wiesia i wyznała mu wszystko, co przeżyła.
Ciężko to wszystko Ja przynajmniej przeżyłem już swoje. A ty? Bez studiów, bez mieszkania Ale nie martw się. Wszystko się ułoży, jesteś młoda pocieszał Marian Leopoldowicz.
Ale co my tu tak o przykrych sprawach? Chodźmy jeść! uśmiechnęła się Wiesia.
Obserwując, jak Marian Leopoldowicz z apetytem wciągał makaron z kiełbasą, Wiesia poczuła do niego ogromną litość. Był tak bardzo samotny.
Straszna to rzecz zostać zupełnie samemu na świecie i wiedzieć, iż nikt cię nie potrzebuje myślała.
Wiesiu, a może pomogę ci wrócić na studia? Znam jeszcze kilku wykładowców. Może uda się dostać na bezpłatne miejsce. Oczywiście, nie mogę się teraz pokazywać tym ludziom Ale napiszę list do rektora, Konstantego, starego przyjaciela. Spotkasz się z nim na pewno pomoże!
Byłoby cudownie! ucieszyła się Wiesia.
Dziękuję za kolację, za rozmowę. Pójdę już, późno powiedział staruszek, podnosząc się z ławki.
Proszę, nie idź pan na dwór. Mam trzy pokoje, wybierz, który chcesz. A szczerze, to boję się zostać sama. Boję się pieca, nie znam się na nim zupełnie. Nie zostawi mnie pan w potrzebie?
Nie zostawię powiedział poważnie Marian Leopoldowicz.
***
Minęły dwa lata Wiesia szczęśliwie zaliczyła sesję i z myślą o letnich wakacjach wracała do domu. przez cały czas mieszkała na działce chociaż w tygodniu spała w akademiku, to na każdy weekend i wolne, wracała tutaj.
Cześć! zawołała radośnie, rzucając się w ramiona dziadka Mariana.
Wiesienko! Moja kochana! Czemu nie zadzwoniłaś, to bym wyszedł na stację. No i co, zaliczone? ucieszył się staruszek.
Tak! Prawie wszystko na piątkę! chwaliła się. Kupiłam sernik na świętowanie. Wstawiaj czajnik, siadamy na herbatę!
Siedzieli, pijąc herbatę, dzieląc się wieściami.
Posadziłem winogrona. Tam w rogu będzie altanka będzie jak w bajce opowiadał Marian.
Super! Ty tu jesteś gospodarzem, pracuj, jak chcesz. Ja tylko czasem wpadam, wyjeżdżam śmiała się Wiesia.
Marian Leopoldowicz zmienił się całkowicie. Nie był już sam. Miał dom, miał wnuczkę Wiesię. Dziewczyna też wróciła do życia. Dla niej Marian stał się rodziną. Wiesia dziękowała losowi, iż postawił jej na drodze dziadka, który zastąpił rodziców i okazał wsparcie, gdy najbardziej tego potrzebowała.
