BEZ SERCA… Klaudia Władysławowna wróciła do domu po wizycie u fryzjera – mimo swoich 68 lat regula…

BEZ SERCA…

Klaudyna Wasilenko wróciła do domu, świeżo wymodelowana przez swoją ulubioną fryzjerkę. Choć niedawno stuknęło jej 68 lat, z dumą i ironią mawiała, iż kobieta powinna dbać o siebie w każdym wieku, więc regularnie odwiedzała salon fryzjerski, a przy okazji manikiurzystkę, by doprowadzić paznokcie do ładu. Te drobne zabiegi kosmetyczne niezwykle poprawiały jej samopoczucie, pozwalały zapomnieć, iż w szafie leży już legitymacja emeryta ZUS-u.

Klaudynko, jakaś krewna była u ciebie. Powiedziałem, iż wrócisz później. Obiecała, iż jeszcze zajrzy poinformował ją mąż, Jerzy.

Krewna? Jakby nie patrzeć, wszyscy moi krewni dawno w piachu. Jakaś piąta woda po kisielu… będzie czegoś żądać. Trzeba było powiedzieć, iż wyjechałam do Kołobrzegu na kurację obruszyła się Klaudyna.

No nie przesadzaj. Po co od razu kłamać? Wydaje mi się, iż jest z twojej rodziny, taka sama wysoka, schludna. Coś przypomina mi twoją teściową, niech spoczywa w pokoju. Nie wygląda na naciągaczkę. Wygląda inteligentnie, ubrana elegancko próbował ją uspokoić Jerzy.

Po czterdziestu minutach znów zadzwonił dzwonek. Klaudyna osobiście otworzyła drzwi. Faktycznie, kobieta mogłaby być sobowtórem jej zmarłej matkipiękne płaszcz, markowe buty, skórzane rękawiczki, kolczyki z malutkimi brylancikami. Klaudyna znała się na rzeczywiedziała, gdzie świeci prawdziwy kamień.

Zaprosiła gościa do stołu, gdzie już czekały kruchy sernik i kompot z wiśni.

No to się poznajmy. jeżeli krewni, to krewni. Ja Klaudyna, można bez patronimiku. Wiek chyba podobny. A po której linii jesteś moją rodziną? wypaliła z ciekawością.

Kobieta lekko się speszyła, rumieńce pobiegły jej po twarzy.

Jestem Halina… Halina Władysławowna. Faktycznie, różnica wieku niewielka. 50 lat skończyłam 12 czerwca. Ta data nic ci nie mówi?

Klaudyna aż pobladła.

Widzisz, domyśliłaś się… Tak, jestem twoją córką. Niczego od ciebie nie chcę, nie zamierzam urządzać scen. Zawsze chciałam tylko zobaczyć swoją prawdziwą matkę. Całe życie nie mogłam zrozumieć, czemu mama mnie nie kocha. choćby jej już osiem lat nie ma wśród żywych. Czemu tylko tata zawsze był czuły? Tata zmarł dwa miesiące temu. W ostatnich słowach opowiedział mi o tobie. Prosił, żebyś mu wybaczyła, jeżeli umiesz głos Haliny drżał.

Nic nie rozumiem… Ty masz córkę? spytał oszołomiony Jerzy.

No najwyraźniej mam… Wytłumaczę ci później burknęła Klaudyna.

Czyli jesteś moją córką? Cudownie! Obejrzałaś mnie? jeżeli myślisz, iż zaraz uklęknę i poproszę o wybaczenie, to nie, nie będę. Nie czuję się winna. Mam nadzieję, iż tatuś wszystko ci opowiedział? jeżeli liczysz, iż obudzi się we mnie matczyne uczucie, to też nie, ani trochę. Przepraszam zakończyła bez emocji.

Czy mogę cię jeszcze odwiedzić? Mieszkam w podwarszawskim Sulejówku, duży dom mamy, zapraszam ciebie z mężem do nas. Może kiedyś się do mnie przekonasz. Przywiozłam ci zdjęcia wnuka i prawnuczki, może rzucisz okiem? nieśmiało zaproponowała Halina.

Nie. Nie chcę. Nie przyjeżdżaj. Zapomnij o mnie. Żegnaj rzuciła Klaudyna, ostro jak zaklęcie.

Jerzy zamówił Halinie taksówkę i poszedł ją odprowadzić. Gdy wrócił, Klaudyna już sprzątała stół i spokojnie oglądała telewizję.

Ty to masz stalowe nerwy! Dowodzenia w wojsku ci trzeba, naprawdę nie masz za grosz serca? Podejrzewałem, iż jesteś zimna i bezlitosna, ale żeby aż tak… rzucił gorzko Jerzy.

Poznaliśmy się, gdy miałam 28 lat, prawda? Otóż, kochany mężu, duszę mi wyjęli i zdeptali znacznie wcześniej.

Jestem dziewczyną z prowincji, od zawsze marzyłam o wyjeździe do wielkiego miasta, dlatego uczyłam się najlepiej, dostałam się jako jedyna z klasy na uniwersytet.

Zakochałam się, mając 17 lat, w Włodku. Kochałam go na zabój. Był ode mnie starszy prawie o 12 lat, ale dla mnie to choćby lepiej. Po biednym dzieciństwie wszystko w stolicy wydawało mi się bajką. Stypendiumha hazostawiało tylko resztki na chleb. Ciągle chodziłam głodna, więc zaproszenia na lody czy pizzę brałam jak z nieba.

Nie obiecywał niczego, ale byłam przekonana: skoro taka miłość, oświadczy się, bez dwóch zdań.

Pewnej soboty zaprosił mnie na działkę. Zgodziłam się bez namysłu. Uważałam, iż skoro sprawa załatwiona, to mam go na dobre. Działka stała się stałym punktem programu. niedługo było jasne, iż wyhodowałam „brzuch”, zostanę matką.

Powiedziałam mu. Ucieszył się wielce. Ale gdy spytałam, kiedy ślub?

A czy ja ci obiecałem ślub? odpowiedział pytaniem.

Nie obiecałem i się nie żenię. Tym bardziej, iż jestem już żonaty… mówił spokojnie, popijając kawę.

Ale dziecko…? A ja?

A co? Jesteś młoda, zdrowa. Statuę z ciebie można wyrzeźbić, taką z wiosłem. Wziąć sobie urlop dziekański, dopóki brzucha nie widać, ucz się. Później przewieziemy cię do nas z żoną. Nie możemy mieć dzieci, może dlatego, iż żona starsza. Jak urodzisz, dziecko zabierzemy. Jak to się załatwi, nie twoja sprawa. Ja już coś znaczę w urzędzie miasta, żona kieruje oddziałem w szpitalu. Za dziecko dostaniesz zapłatę.

Wtedy nikt nie słyszał o surogatkach. Pewnie byłam pierwszą surogatką z Podlasia. A co miałam zrobić? Wracać do wioski, hańbić rodzinę?

Przed porodem mieszkałam u nich w willi. Włodkowa choćby nie wchodziła, może zazdrościła. Córkę urodziłam w domu, z przywiezioną położną, wszystko zgodnie ze sztuką. Nie karmiłam piersią, małą zabrano od razu. Nigdy jej już nie zobaczyłam. Po tygodniu uprzejmie mnie wyproszono. Włodek dał mi parę tysięcy złotych.

Wróciłam na uniwersytet. Po dyplomie dostałam pracę w fabryce. Pokój w rodzinnym akademiku, najpierw majster, później starszy majster kontroli jakości.

Znajomych mnóstwo, ale nikt nie proponował ślubu, aż pojawiłeś się ty. Miałam 28 lat, już choćby nie chciałam, ale przecież „trzeba”.

Potem już znasz historię. Żyliśmy jak król i królowa, trzy samochody zmieniłam, dompełna chata, działka ogarnięta. Na wakacje co roku, fabryka wytrzymała kryzys, bo traktory tylko u nas składali, a reszta nie wiadomo co robiła. Do dziś fabryka ogrodzona drutem kolczastym i trzy wieżyczki.

Emeryturę mamy uprzywilejowaną. Niczego nam nie brak. Dzieci nie ma i dobrze. Jak patrzę, co teraz wyrastapo co sobie psuć krew? zakończyła swoją spowiedź Klaudyna.

Marna to była nasza wspólna droga. Kochałem cię, starałem się ogrzać twoje serce, nie udało się. Dobrze, iż dzieci nie było, ale kota czy psa też nigdy nie przygarnęłaś, choćby siostrze nie pomogłaś z plączącą się bratanicą, na tydzień nie chciałaś jej wpuścić.

Dziś sama własna córka przyjechała, a jak ją potraktowałaś? Krew z krwi, a ty… Gdybym był młodszy, rozwiódłbym się od razu! Teraz już za późno. Zimno od ciebie wieje, zimno… Jerzy westchnął z rezygnacją.

Miękki charakter Jerzego nigdy nie był dla Klaudyny zaskoczeniem, ale takiej tyrady jeszcze nie słyszała.

Całe spokojne życie rozbiła ta córka.

Jerzy przeniósł się na działkę. Od tej pory większość czasu spędza tam, z trzema wygnanymi psami i niepoliczalną ilością kotów, które przygarnął. W domu pojawia się rzadko. Klaudyna wie, iż spotyka się z Haliną, zaprzyjaźnił się ze wszystkimi, za prawnuczką szaleje.

Zawsze był miałkaczem, miałkaczem pozostał. Niech żyje, jak mu się podoba mruczy Klaudyna.

Nigdy nie poczuła potrzeby, by bliżej poznać córkę czy wnuki.

Jeździ sama nad Bałtyk. Odpoczywa, nabiera sił i czuje się wyśmienicie.