Beata i szarlotka przy Lipowej 14

Dom przy Lipowej 14

Beata otworzyła klapę laptopa i przez chwilę patrzyła na kursor migający w pustym dokumencie. Miała napisać artykuł o rynku nieruchomości w Bydgoszczy, termin był na piątek, a ona zamiast tego przeglądała zdjęcia sprzed dwudziestu lat. Dom rodziców. Werżawka, na której ojciec palił papierosy, choć matka zabraniała. Kuchnia z ceratą w kwiatki.

Zamknęła laptopa i zadzwoniła do matki.

— Mamo, jadę do was w weekend.

— Beatko, przecież mówiłaś, iż masz ten artykuł…

— Napiszę w poniedziałek.

W piątek po południu wsiadła w pociąg z Warszawy Centralnej do Bydgoszczy Głównej. Pachniało kawą z automatu i mokrym płaszczem sąsiada z przedziału, który cały czas wysyłał komuś wiadomości i wzdychał nad telefonem. Za oknem mijały pola rzepaku, już przekwitłego, żółć zeszła, zostały tylko zielone łodygi.

Dom przy ulicy Lipowej 14 stał dokładnie tam, gdzie zawsze. Ten sam żółty tynk, ta sama furtka, która skrzypiała, bo ojciec od lat obiecywał ją naoliwić i nigdy tego nie robił. Pies sąsiadów, Reksio, szczekał zza płotu jak na każdego, kto się zbliżał — ten sam pies co dziesięć lat temu, a adekwatnie już trzeci z rzędu o tym samym imieniu, bo tak tu było zwyczajowo.

Matka otworzyła drzwi, zanim Beata zdążyła zapukać.

— Wyglądałam cię przez okno od pół godziny.

W kuchni na stole stał szarlotka, jeszcze ciepła, z cynamonem. Ojciec siedział przy oknie i czytał gazetę, choć telewizor grał w tle wiadomości, których nikt nie słuchał.

— No i jak tam Warszawa — spytał, nie odrywając wzroku od strony sportowej.

— Warszawa jak Warszawa. Korki i ludzie w pośpiechu.

— A ty się tam nie spiesz — wtrąciła matka, kroją ciasto. — Usiądź, zjedz.

Usiadła. Kawałek szarlotki, potem drugi. Matka opowiadała o sąsiadce, która wymieniła okna, o cenach na targu przy Focha, gdzie pomidory podrożały do dwunastu złotych za kilogram, co ją oburzało bardziej niż cokolwiek innego tego lata.

Po obiedzie wyszła z ojcem na podwórko. Trawnik był równo skoszony, jak zawsze w sobotę, choć dziś była piątek — ojciec musiał skosić wcześniej, bo zapowiadali deszcz.

— Ładnie utrzymany — powiedziała.

— A jakże. Człowiek musi mieć o co dbać.

Usiadł na starej ławce pod jabłonią, tej samej, na której kiedyś przesiadywał z nią, gdy była mała i bała się burzy. Teraz milczał, patrząc na sąsiednie działki, a ona usiadła obok, oparła głowę o jego ramię, tak jak nie robiła tego od lat.

Wieczorem, w salonie, rozłożyła się na tej samej kanapie w kwiaty, która skrzypiała pod ciężarem ciała i pachniała jakąś mieszanką starego drewna i płynu do prania, którego matka używała od zawsze. Telewizor pokazywał powtórkę jakiegoś serialu, nikt tak naprawdę nie oglądał. Rozmawiali o wszystkim i o niczym — o cenach prądu, o kuzynce, która wyprowadziła się do Wrocławia, o tym, iż sąsiad z naprzeciwka kupił nowego opla i cała ulica o tym gadała.

O jedenastej matka wstała, żeby zaparzyć herbatę, tę z melisą, którą piła zawsze przed snem.

— Zostań na noc — powiedziała. — Pościelę ci w twoim pokoju.

Pokój wciąż miał tę samą tapetę w drobne kwiatki, którą Beata jako nastolatka chciała zerwać i pomalować ściany na czarno, a rodzice się nie zgodzili. Teraz była wdzięczna, iż nie zdążyła postawić na swoim.

Zasnęła szybko, a rano obudził ją zapach jajecznicy i skwierczącego boczku. Zeszła do kuchni w za dużej koszulce, którą znalazła w szafie — chyba jeszcze ojca sprzed lat.

To był zwykły weekend. Nic się nie wydarzyło. I właśnie dlatego, gdy trzy miesiące później zadzwonił telefon o szóstej rano, a w słuchawce był głos siostry łamiący się na słowie "tata", Beata pierwsze, co poczuła, to wdzięczność, iż pojechała wtedy do Bydgoszczy, iż usiadła z nim pod jabłonią, iż zjadła szarlotkę, zamiast pisać artykuł, który i tak nikt nie przeczytał uważnie.

Zawał, w nocy, we śnie. Matka mówiła potem, iż choćby się nie obudził, iż po prostu przestał oddychać koło czwartej.

Beata przyjechała pierwszym pociągiem. Dom przy Lipowej wyglądał tak samo — żółty tynk, skrzypiąca furtka, Reksio szczekający zza płotu — tylko w środku było inaczej. Matka siedziała przy kuchennym stole, na którym leżały papiery: akt zgonu, polisa ubezpieczeniowa, jakieś dokumenty z banku. Nie płakała już, tylko wpatrywała się w jeden punkt na obrusie.

— Trzeba będzie coś z tym domem zrobić — powiedziała cicho matka trzy tygodnie później, kiedy siedziały już we dwie przy tym samym stole. — Sama go nie utrzymam. Podatek, ogrzewanie, dach trzeba by przełożyć za rok czy dwa.

Beata wzięła urlop na miesiąc. Nie zamiast pracy — obok pracy, pisząc artykuły z kuchennego stołu w Bydgoszczy, z laptopem obok pustego krzesła ojca. Pomagała matce przejrzeć dokumenty, znalazła notariusza w kancelarii przy placu Wolności, żeby uregulować sprawy spadkowe — jedna czwarta domu formalnie przypadała teraz Beacie i jej siostrze po połowie, reszta matce.

Zamiast sprzedawać, zdecydowały inaczej. Beata przepisała swoją część na matkę za symboliczną złotówkę, żeby ta miała pełne prawo do nieruchomości i mogła swobodnie decydować, czy zostać, czy się przenieść bliżej centrum, do mniejszego mieszkania. Siostra zrobiła to samo. W kancelarii notarialnej podpisały akt darowizny, trzy podpisy, pieczątka, koniec.

— Nie musiałyście — powtarzała matka w drodze powrotnej, ściskając w torebce kopertę z dokumentami.

— Musiałyśmy — odpowiedziała Beata. — Żebyś nie musiała się zastanawiać, gdzie mieszkasz. Żeby dom był twój, cały, bez dzielenia.

Matka została na Lipowej. Trawnik teraz kosi sąsiad za drobną opłatą, bo nikt inny już tego nie robi, a furtka wciąż skrzypi, bo Beata też zapomina ją naoliwić, kiedy przyjeżdża co miesiąc na weekend, siada z matką przy tym samym stole, je szarlotkę i patrzy na puste krzesło pod oknem, które nikt nie odważył się jeszcze przesunąć.