Bardzo chcę wrócić do domu, synku Pan Wiktor wyszedł na balkon, zapalił papierosa i usiadł na nisk…

Bardzo chcę do domu, syneczku

Petrowicz wyszedł na balkon, zapalił papierosa i usiadł na niskim stołeczku z Ikei, który składał się jak marzenia o spokojnej starości. W gardle stanął mu gorzki kłąb, próbował zebrać się w sobie, ale ręce – te przeklęte ręce – zdradziecko zadrżały. Kto by pomyślał, iż nadejdzie taka chwila, iż w jego własnym mieszkaniu zabraknie dla niego miejsca…

Tata! Ale nie obrażaj się i nie denerwuj wybiegała na balkon Larysa, najstarsza córka Wiktora Petrowicza. Przecież ja cię o nic wielkiego nie proszę… Oddaj nam swoją sypialnię i z głowy! jeżeli mnie nie żałujesz, to pomyśl przynajmniej o swoich wnukach. Chłopaki zaraz idą do szkoły, a muszą spać z nami w jednym pokoju…

Lora, nie pójdę do domu spokojnej starości powiedział spokojnie staruszek. jeżeli wam w moim mieszkaniu z dziećmi za ciasno, to przeprowadźcie się do matki Michała. Ma trzy pokoje, mieszka sama. Będą osobne pokoje dla was i dla dzieci.

Przecież wiesz, iż ja bym z nią w jednym domu nie wytrzymała! krzyknęła córka, zatrzaskując balkonowe drzwi tak, iż sąsiadom w kuchni stuknęły talerze.

Petrowicz pogłaskał starą suczkę, wierną towarzyszkę ich życia, nazywaną przez żonę przez lata Pysią, i znów zapłakał, wspominając swoją Nadzieję. Zawsze się rozklejał, gdy przypominał sobie ukochaną żonę. Umarła pięć lat temu, zostawiając go samego jak palec. Po jej odejściu poczuł się sierotą, chociaż córka i wnuki biegały po mieszkaniu. Kochali Larysę, wychowywali ją z sercem i dobrotą, chcieli, by wyrosła na człowieka. No ale coś ewidentnie przegapili… Dorosła, stała się krnąbrna, zapatrzona w siebie.

Pysia cicho jęknęła, położyła się u nóg pana. Suczka czuła, iż coś nie gra, i była smutna razem z nim.

Dziadku! Ty nas w ogóle nie kochasz? do pokoju wszedł ośmioletni wnuk.

Ależ skąd! Kto ci takich głupot naopowiadał? zdziwił się staruszek.

Czemu nie chcesz od nas wyjechać? Żal ci oddać mi i Kostkowi pokoju? Jesteś chciwy czy jak? chłopiec patrzył na dziadka jak na wroga.

Wiktor chciał coś tłumaczyć wnukowi, ale od razu zgadł: powtarzał słowa matki. Larysa już zdążyła zorganizować mu odpowiednią „narrację”.

Dobrze, wyjadę mruknął bez życia. Oddam wam pokój.

Nie mógł już dłużej być w tym otoczeniu. Czuł, iż nikt go tu nie chce: zięć już od dawna się nie odzywał, wnukowie myśleli swoje, Larysa ustawiała wszystkich choćby Pysię.

Tatuś! Naprawdę się zgadzasz? wpadła uradowana Larysa.

Naprawdę odpowiedział cicho staruszek. Obiecaj tylko, iż nie będziecie krzywdzić Pysi. Czuję się jak zdrajca…

Przestań! Będziemy o nią dbać, wyprowadzać na spacer choćby dziesięć razy dziennie, a w weekendy przywieziemy ją do ciebie na wizytę obiecała córka. Wybrałam ci najlepszy dom spokojnej starości w okolicy, zobaczysz, spodoba ci się!

Dwa dni później Petrowicz trafił do przytulnego, jak to pisali w ulotkach, domu seniora za Skierniewicami. gwałtownie okazało się, iż Larysa już wszystko wcześniej załatwiła, tylko czekała, aż tata się złamie. Wchodząc do dusznego pokoju, w którym czuć było wilgoć, staruszek gorzko pożałował swojej decyzji. Larysa opowiadała bajki o luksusie, a on trafił do zwykłego domu dla staruszków, gdzie życie raczej nie przypominało „Hotelu Spa dla Seniorów”, ale „Nieznośną Lekkość Bytu” w wersji polskiej.

Rozpakował stare rzeczy, zszedł na dół. Usiadł na ławce, powstrzymywał łzy. Patrząc na innych staruszków, wyobrażał sobie, jak już niedługo i on będzie tu tak siedzieć smutny, zapomniany.

Nowy? zapytała sympatyczna starsza pani, siadając obok.

Taak… westchnął staruszek.

Nie martw się tak… Też pierwsze dni przepłakałam, potem się człowiek przyzwyczaja. Mam na imię Walentyna.

Wiktor przedstawił się. Pani też tu dzieci oddały?

Nie, siostrzeniec. Dzieci nie miałam, mieszkanie przepisałam na niego… Chyba się pospieszyłam. Zabrał mieszkanie, a mnie tu grażynał. Dobrze, iż chociaż nie wyrzucił na bruk…

Gadali długo do późnej nocy, wspominając czasy młodości, dawne miłości. Następnego dnia, zaraz po śniadaniu, znowu poszli na spacer.

Walentyna wnosiła trochę euforii i koloru w szarą codzienność Petrowicza. Nie mógł wytrzymać w swoim pokoju, wolał włóczyć się po okolicy. Jedzenie… lepiej przemilczeć. Jadł tyle, by tylko przeżyć.

Czekał na Larysę, wciąż miał nadzieję, iż córka się rozczuli, zatęskni, zabierze go z powrotem do domu. Czas płynął, a ona nie dzwoniła ani razu. Spróbował kiedyś zadzwonić, zapytać o Pysię, ale nikt nie odbierał.

Pewnego dnia, przy wejściu zobaczył swojego sąsiada Staszka Ilskiego. Staszek zauważył staruszka i od razu podszedł.

Oho! To tutaj się pan schował! zdziwił się. A córka ostatnio mówiła, iż wyjechał pan do cioci na wieś. Już wiedziałem, iż coś tu nie gra. Pana Pysi przecież sam by pan nie wyrzucił.

O czym ty mówisz? nie rozumiał Wiktor. Co z moją suczką?

Proszę się nie martwić, daliśmy ją do schroniska. Sam nie wiem, co się u was stało, Pysia siedziała pod klatką kilka dni. Pana nie widać. Spotkałem Larysę, pytam, czy coś się stało. Powiedziała, iż wyjeżdża pan na wieś, ona sprzedaje mieszkanie i przeprowadza się do męża. Pytam o psa, mówi, iż Pysia stara, a pan nie chce się nią zajmować. Co się dzieje? zapytał Staszek, widząc jak staruszek zbledł.

Petrowicz opowiedział wszystko. Że oddał wszystko, byleby móc cofnąć czas i nie popełnić tego głupiego kroku. Mało tego, córka go pozbawiła godnego życia i choćby suczkę wyrzuciła na ulicę.

Ja bardzo chcę do domu, syneczku wyszeptał staruszek.

Dobrze się składa, iż tu jestem. Jestem przecież prawnikiem, często pomagam starszym. Prowadzę właśnie sprawę pana, którego sąsiedzi pozbawili domu. A pan, rozumiem, nie wymeldował się? zapytał Staszek.

Nie. Chyba… chyba iż ona sama mnie wymeldowała. Już nie wiem, czego można się spodziewać po własnej córce…

Pakuj się, czekam na pana w samochodzie. Tak być nie może! Co to za córka… powiedział Staszek.

Petrowicz gwałtownie wrzucił rzeczy do torby, zszedł na dół. Przy wejściu spotkał Walentynę.

Walusia, wyjeżdżam. Sąsiad mówi, iż Larysa mnie wygoniła, sprzedaje mieszkanie, a Pysię oddała do schroniska… Takie rzeczy…

Jak to… zawahała się Walentyna. A co ze mną?

Nie martw się, jak się uporam z tym wszystkim, przyjadę po ciebie obiecał Petrowicz.

Co ty powiesz… Komu ja potrzebna? powiedziała smutno.

Przepraszam. Muszę już iść. Nie martw się, dotrzymam słowa.

Wiktor nie wrócił do domu. Mieszkanie było zamknięte, kluczy nie miał. Staszek przyjął go pod swój dach. gwałtownie wyszło na jaw, iż Larysa już się przeprowadziła do teściowej, a mieszkanie wynajęła studentom z Warszawy.

Dzięki Staszkowi, staruszek odzyskał prawo do swojego lokum.

Dziękuję ci podziękował sąsiadowi. Ale nie wiem, co dalej. Ona przecież nie odpuści…

Jest jeden sposób stwierdził Staszek. Możemy sprzedać mieszkanie, oddać Larysie jej część, a za to panu kupić samaodzielne miejsce. Może mały domek na wsi?

Genialnie! ucieszył się staruszek. To byłoby jak marzenie.

Po trzech miesiącach Wiktor Petrowicz przeprowadzał się do swojego wymarzonego domu na wsi pod Grodziskiem Mazowieckim. Staszek pomagał w przeprowadzce, choćby podwiózł jego i Pysię.

Ale poczekaj chwilę poprosił Petrowicz.

Staruszek zobaczył z daleka Walentynę, siedzącą na ławce, patrzącą w dal.

Walusia! zawołał ją. My z Pysią po ciebie. Teraz mamy dom na wsi: czyste powietrze, ryby, jagody, grzyby wszystko obok! Jedziesz?

A jak ja tam pojadę? zawahała się pani Walentyna.

Wstawaj z ławki i idziemy, jak stoją! zaśmiał się radośnie. Decyduj się! Tu już nie mamy po co siedzieć.

Poczekasz dziesięć minut? uśmiechnięta Walentyna choćby nie próbowała ukryć łez wzruszenia.

Oczywiście! promieniał Petrowicz.

Wbrew wymyślnym psotom bliskich, dwoje staruszków wywalczyło swój kawałek szczęścia. Każdy z nich przekonał się, iż na świecie w końcu jest więcej dobrych niż złych ludzi. I choćby nie wiadomo co, oni mogli być razem. Wiktor i Walentyna przekonali się o tym osobiście. Starsi ludzie potrafili zawalczyć o siebie, i odnaleźli upragniony spokój i euforia życia.